திருச்செந்தூர் கோவில் கட்டண உயர்வு: ஆன்மீகமா, வணிகமா?

அண்மையில் சமூக ஊடகங்களில் வெளியான 'செய்திக்கதிர்' அறிவிப்புப் படம் ஒன்று ஆன்மீக அன்பர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் மத்தியில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான திருச்செந்தூர் அருள்மிகு சுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயிலில் பல்வேறு சேவைகள் மற்றும் சிறப்புத் தரிசனங்களுக்கான கட்டணங்களைப் பல மடங்கு உயர்த்த கோயில் நிர்வாகம் உத்தேசித்துள்ளது.

பொதுமக்கள் தங்களின் ஆட்சேபனைகளை ஜூலை 7ஆம் தேதிக்குள் கடிதம் மூலம் தெரிவிக்கலாம் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள கட்டண உயர்வு

அறிவிப்பில் இடம்பெற்றுள்ள விவரங்களின்படி: சண்முகார்ச்சனை ₹5,000-லிருந்து ₹30,000 ஆகவும், மூலவர் அபிஷேகம் ₹1,500-லிருந்து ₹10,000 ஆகவும், தங்கரத உலா ₹2,500-லிருந்து ₹5,000 ஆகவும், ஒன்பது கால பூஜை ₹1,500-லிருந்து ₹6,500 ஆகவும், சாதாரண நாள் அபிஷேக தரிசனம் ₹500-லிருந்து ₹2,500 ஆகவும், சந்தனக்காப்பு ₹100-லிருந்து ₹1,000 ஆகவும் உயர்த்த உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ளது.

சில சேவைகளில் ஐந்து மடங்கு, ஆறு மடங்கு, ஏழு மடங்கு என உயர்வுகள் முன்மொழியப்பட்டிருப்பது இயல்பாகவே பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

பக்தியின் நுகர்வுமயமாக்கல்: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை

இந்த அறிவிப்பு ஒரு நண்பர்கள் குழுவில் பகிரப்பட்டபோது நடந்த விவாதங்களை இங்கே முறைப்படுத்தி முன்வைக்கிறேன், ஏனெனில் அவை இந்தக் கட்டண உயர்வை வெறும் நிர்வாக நடவடிக்கையாக மட்டும் பார்க்க முடியாது என்பதைத் தெளிவாக்குகின்றன.

கிராம்சி கூறும் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், மக்களின் பக்தியும் ஆன்மீகத் தேவைகளும் படிப்படியாக ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. "அதிகக் கட்டணம் செலுத்தினால் சிறப்புத் தரிசனம்", "பெரிய காணிக்கை செலுத்தினால் அதிகப் புண்ணியம்" என்ற மனநிலை இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில் அனைவருக்கும் பொதுவான ஆன்மீக அனுபவமாக இருந்த கோயில் வழிபாடு, இன்று பல அடுக்குகளைக் கொண்ட நுகர்வுச் சந்தையாக மாறுகிறது. 

பொருளாதார வசதி உள்ளவர்களுக்கு விரைவான தரிசனம், தனிப்பட்ட பூஜை கிடைக்க, ஏழை மற்றும் நடுத்தர மக்கள் நீண்ட வரிசைகளில் மட்டுமே நிறுத்தப்படுகின்றனர். இவ்வாறு பக்திகூட ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாறும்போது, "இறைவனிடம் அனைவரும் சமம்" என்ற பாரம்பரியக் கருத்தே நடைமுறையில் கேள்விக்குறியாகிறது.

இந்தக் கோட்பாட்டுப் பின்னணியில்தான், என் நண்பர்கள் குழுவில் எழுந்த கேள்விகள் பொருள் கொள்கின்றன.

நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஏமாற்றமும் "A-Class" ஆன்மீகமும்

ஒரு நண்பர் பகிர்ந்த அனுபவம் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது: சண்முக அர்ச்சனையில் பன்னிரண்டு முறை பங்கேற்று, ₹2,000 முதல் ₹2,500 வரை செலுத்தி அந்தச் சிறப்பு வழிபாட்டில் பங்கேற்க முடிந்திருக்கிறது. ஆனால் அதே சேவைக்கான கட்டணம் ₹30,000 ஆக உயர்த்தப்படும்போது, அது பக்தியைப் பொருளாதாரத் தகுதியின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் நடைமுறையாக மாறுகிறது.

ஒரு நண்பர் இதை "ABC analysis" என்ற வணிக சொல்லாடலுடன் ஒப்பிட்டார்: C கட்டணம் என்றால் அனைவரும் கலந்துகொள்ளும் வகையில் இருக்கும்; ஆனால் இந்த உயர்வுக்குப் பின் A வகை பணம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே கடவுள் சென்றடையக்கூடியவராக மாறுகிறார். பணம் உள்ளவர்களுக்கு விரைவான அணுகல், பிரத்யேக சேவை; மற்றவர்களுக்கு நீண்ட வரிசை — இது ஆன்மீக ஜனநாயகமா அல்லது பொருளாதார அடிப்படையிலான பிரிவினையா என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

நிர்வாகத்தின் வெளிப்படைத்தன்மையும் ஆலயத்தின் நோக்கமும்

விவாதத்தில் எழுந்த மிக முக்கியமான கேள்வி இதுவே: ஆலயம் என்பது வியாபார நோக்கில் கட்டப்பட்டதல்ல என்றும், கோவில் உண்டியல் மற்றும் சொத்துக்களில் இருந்து வரும் வருமானமே பராமரிப்புச் செலவை விட ஏற்கனவே அதிகமாக இருக்கிறது என்றும் ஒரு நண்பர் சுட்டிக்காட்டினார். அப்படியிருக்க, இவ்வளவு பன்மடங்கு உயர்வு ஏன் தேவைப்படுகிறது?

சண்முகார்ச்சனை தினமும் இரண்டு முறை நடைபெறுவதால், ஆண்டு வருமானம் தோராயமாக ₹36.5 லட்சத்திலிருந்து ₹2.19 கோடியாக உயரக்கூடும் என்று ஒரு நண்பர் கணக்கிட்டார். இந்த வருமானம் எந்தத் தேவைக்காக, எந்தத் திட்டத்திற்காக என்பதை நிர்வாகம் தெளிவுபடுத்த வேண்டாமா? "ஆட்சேபனைகள் இருந்தால் தெரிவிக்கலாம்" என்ற அறிவிப்பு ஜனநாயக நடைமுறையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் எத்தனை ஆட்சேபனைகள் வந்தால் இந்த முடிவு திரும்பப் பெறப்படும், மக்களின் கருத்துக்கு நடைமுறையில் என்ன மதிப்பு அளிக்கப்படும் என்பது தெளிவாக இல்லை. கணக்கு வழக்குகளைத் தெரிவித்து, காரணங்களை நியாயப்படுத்தி நிர்வாகம் அறிவித்தால் மட்டுமே இது ஏற்புடையதாக இருக்கும் என்ற கருத்தும் விவாதத்தில் முன்வைக்கப்பட்டது.

வரிசையிலும் நுழையும் ஊழல்

கட்டண உயர்வு ஒரு வகையான ஊழலாக இருந்தாலும், இன்னொரு வடிவிலும் இது ஏற்கனவே நிலவுகிறது என்று ஒரு நண்பர் சுட்டிக்காட்டினார்: வரிசையில் நிற்காமல் சாமியை நேராகப் பார்க்க, பருவத்திற்கேற்ப ரூ.500 முதல் ரூ.2,000 வரை தனிநபர் மட்டத்தில் லஞ்சம் வாங்கிக்கொள்ளும் நடைமுறை. இது வரி கொடுப்பவரும் வாங்குபவரும் இணைந்து செய்யும் அநீதி என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நிறுவன ரீதியான கட்டண உயர்வும், இந்த தனிநபர் ஊழலும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களே — இரண்டுமே பணத்தின் அடிப்படையில் இறைவனை அணுகும் வாய்ப்பைப் பிரிக்கின்றன.

சிலப்பதிகாரப் பார்வையில் இன்றைய சூழல்

தனக்கு நேர்ந்த அநீதிக்காகக் கண்ணகி மதுரையை எரித்தபோது, அங்கிருந்த தெய்வங்கள் கூட அந்த அநீதியை ஏற்காமல் ஊரை விட்டு வெளியேறின என சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது. ஒரு நண்பர் இதை இன்றைய சூழலுடன் இணைத்துப் பேசினார்: அநீதி நடக்கும் இடங்களில் ஆண்டவன் கர்பகிரகத்தை விட்டே வெளியேறியிருப்பார்; நாம் கடவுள் என்று நம்பி வணங்கும் இடத்தில் கடவுள் உண்மையில் இல்லாமல் போயிருக்கலாம் என்ற அவரது கருத்து கூர்மையானது. கடவுள் இல்லாவிட்டாலும் இருப்பது போல் ஜோடனை செய்து காசு பார்க்கும் கும்பல் இருப்பதாகவும், அந்தக் கும்பலை மீறி கடவுள் எதுவும் செய்ய முடியாதவாறு கடவுளையே சிறையில் வைத்திருப்பதாகவும் அவர் விமர்சித்தார்.

இன்று பல இடங்களில், பக்தியின் பெயரில் நடைபெறும் இந்த பொருளாதார பிரிவினைகள் இயல்பானதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. காசில்லாதவர்கள் நீண்ட வரிசைகளில் காத்திருக்க, பணமுள்ளவர்கள் குறுக்கு வழிகளில் விரைவாக தரிசிக்கும் நடைமுறைகள் வளர்ந்து வருவது ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உருவாகும் புதிய சமூகப் பிரிவினையை நினைவூட்டுகிறது.

முடிவுரை

திருச்செந்தூர் கோவில் கட்டண உயர்வு என்பது வெறும் கட்டண மாற்றம் மட்டுமல்ல; ஆன்மீகம் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்ற பெரிய கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

பக்தி ஒரு தனிநபர் நம்பிக்கையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளுக்கே விலை நிர்ணயிக்கப்படும்போது, ஆன்மீகமும் சந்தை நியதிகளின் கீழ் இயங்கத் தொடங்குகிறது. இதுவே பக்தியின் நுகர்வுமயமாக்கல் ஆகும்.

இறைவன் எல்லோருக்கும் பொதுவானவன் என்றால், அவரை அணுகுவதற்கான வாய்ப்புகளும் எல்லோருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும். கோயில்கள் பணக்காரர்களுக்கான பிரத்யேக ஆன்மீக மையங்களாக அல்லாமல், மக்களின் பொதுவான பண்பாட்டு மற்றும் ஆன்மீக இடங்களாகத் தொடர வேண்டும். இல்லையெனில், "பணக்காரர்களின் கடவுள்" மற்றும் "ஏழைகளின் கடவுள்" என்ற புதிய பிரிவினையை இந்தக் கட்டண உயர்வுகள் உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது.

எனவே, கட்டண உயர்வின் அவசியம், அதன் பொருளாதார அடிப்படை, மக்களுக்கான பயன்பாடு ஆகியவை முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் விளக்கப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில், ஆன்மீகத்தை வணிகச் சந்தையின் தர்க்கத்திற்குள் முழுமையாக ஒப்படைக்கும் போக்குகள் குறித்தும் சமூக அளவில் தீவிரமான விவாதங்கள் நடைபெற வேண்டிய தேவை உள்ளது.

ஊரான்

ஊழல் ஒழிப்பும் சாதி ஒழிப்பும் சாத்தியமா?

புதிய அரசியல் சக்திகள் தோன்றும் போதெல்லாம், அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டால் ஊழலையும் சாதியையும் ஒழித்துவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை மக்களிடையே உருவாக்கப்படுகிறது. சமீப காலமாக நடிகர் விஜய் குறித்தும் இத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. விஜய் வந்த பிறகு சிலர் சாதி ஒழிந்துவிட்டது போலவும் பேசுகின்றனர்.

ஊழலும் சாதியும் ஏதோ சில தனிநபர்கள் செய்கின்ற ஒழுக்கக் கேடான தவறுகள் என்றும், நல்லவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் அவை மறைந்துவிடும் என்றும் ஒரு மேம்போக்கான பார்வை பரவலாக உள்ளது. 

ஆனால், மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின் வழியே இந்த இரண்டு சமூகப் பிரச்சினைகளையும் ஆராயும்போது, அவற்றின் வேர்கள் தனிநபர்களிடம் அல்ல; சமூக-பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளுக்குள்ளேயே இருப்பதை காண முடிகிறது.

 

பகுதி 1: ஊழலின் வேர் — சொத்துடைமைச் சமூக அமைப்பு

ஊழல் என்பது சில தனிநபர்களின் ஒழுக்கக் குறைபாடு மட்டுமல்ல. அதிகாரமும் செல்வக் குவிப்பும் சாத்தியமாக இருக்கும் சமூக அமைப்பில் தொடர்ந்து உருவாகும் ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல்.

இன்று அரசு அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், தனியார் நிறுவனங்கள் என பல்வேறு நிலைகளில் ஊழல் பரவிக் கிடக்கிறது. இதற்குக் காரணம் சிலர் மட்டும் பேராசைக்காரர்களாக இருப்பதல்ல; மாறாக, செல்வத்தைக் குவிப்பதற்கான வாய்ப்புகளை சமூக அமைப்பே உருவாக்கித் தருகிறது.

ஊழல் என்பது நேற்று பெய்த மழையில் முளைத்த காளான் அல்ல. அதற்கான அடிப்படை, தனிச்சொத்துடைமைச் சமூக அமைப்பிலேயே இருக்கிறது.

மண்ணையும், மூலதனத்தையும், செல்வத்தையும் வரம்பின்றி தனிநபர்கள் குவித்துக் கொள்ளலாம் என்ற நிலை இருக்கும் வரை, அதைப் பெறுவதற்கான சட்டபூர்வ மற்றும் சட்டவிரோத வழிகளும் தொடர்ந்து உருவாகிக் கொண்டே இருக்கும். ஆண்டான்-அடிமை சமூகத்தில் தோன்றிய இந்தச் சுரண்டல் நடைமுறைகள், நிலப்பிரபுத்துவத்தைத் தாண்டி முதலாளித்துவக் காலகட்டத்தில் மேலும் விரிவடைந்துள்ளன.

ஊழலைக் குறைக்க முடியுமா?

தற்போதைய சமூக அமைப்பில் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது என்றாலும், அதைக் கணிசமாகக் குறைக்க முடியும்.

அதற்கு முதலில் ஒப்பந்த (Contract) முறையின் ஆதிக்கத்தைக் குறைக்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த ஒப்பந்த முறையில்தான் பொதுப் பணிகளுக்கான நிதியில் பெரும் பகுதி கமிஷன், இடைத்தரகர் லாபம், அரசியல் செல்வாக்கு போன்ற வடிவங்களில் கைமாறுகிறது.

தொழிலாளர்களுக்குச் சேர வேண்டிய கூலியில் ஒரு பகுதி ஒப்பந்ததாரர்களின் இலாபமாக மாறுகிறது. அரசாங்கமே நேரடியாகப் பணிகளை மேற்கொள்ளும் போது இந்த இடைநிலைச் சுரண்டல் ஓரளவு குறையும்.

அதே நேரத்தில், அரசாங்கம் நேரடியாகப் பணிகளை மேற்கொண்டாலும் பொருட்கள் கொள்முதல், நிர்வாக முடிவுகள், அதிகார முறைகேடு போன்ற வழிகளில் ஊழல் தொடரும் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

இன்று விஜய் அரசு ஒருபுறம் ஊழல் ஒழிப்பைப் பேசிக்கொண்டே, மறுபுறம் பொதுச் சேவைகளை குறிப்பாக தூய்மைப் பணிகளை ஒப்பந்த மற்றும் தனியார் மயப்படுத்தலின் வழியே நடத்த முனைகிறது. இந்த முரண்பாட்டை கவனிக்காமல் விட முடியாது.

ஊழலின் பொருளாதார அடித்தளம்

ஊழல் மூலம் சேர்க்கப்படும் கருப்புப் பணம் பெரும்பாலும் நிலம், தங்கம், ரியல் எஸ்டேட் போன்ற துறைகளில் முதலீடு செய்யப்படுகிறது.

ஒருவர் எவ்வளவு நிலத்தைக் குவித்துள்ளார், எத்தனை பினாமி பெயர்களில் சொத்துகளை வைத்திருக்கிறார், எவ்வளவு தங்கத்தைச் சேமித்துள்ளார் என்பதைக் கண்காணிப்பது நடைமுறையில் மிகவும் கடினம்.

எனவே, நிலமும், தங்கம் உள்ளிட்ட முக்கிய உற்பத்தி வளங்களும் தனிநபர் சொத்தாக அல்லாமல் சமூகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை மார்க்சியம் முன்வைக்கிறது.

ஒருவருக்குப் பயிரிட நிலம் தேவைப்பட்டால் பயன்படுத்தும் உரிமை வழங்கலாம். குடியிருப்பதற்கு இடம் தேவைப்பட்டால் அதையும் வழங்கலாம். ஆனால், அந்த வளங்கள் சமூகத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு வெளியே தனிப்பட்ட செல்வக் குவிப்பிற்கான கருவிகளாக மாறக் கூடாது.

இதுவே சமூக உடைமை (Social Ownership) நோக்கிய சிந்தனையின் அடிப்படை.

 

பகுதி 2: சாதி ஒழிப்பு — சமூகப் புரட்சியின் நீண்ட பயணம்

அடுத்து, சாதி ஒழிப்பு குறித்து பலரும் பேசுகிறார்கள். ஆனால், பட்டியல் சாதி மக்களுக்கு சில பதவிகள் கிடைத்துவிட்டாலோ அல்லது அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் அதிகரித்துவிட்டாலோ சாதி ஒழிந்துவிட்டது என்று கருதுவது ஒரு மாயையான பார்வை.

சாதியின் அடித்தளம்

சாதி என்பது வெறும் தனிநபர் மனநிலை அல்ல; அது சமூக உறவுகளிலும், திருமண முறைகளிலும், மதச் சடங்குகளிலும், பண்பாட்டு பழக்கவழக்கங்களிலும் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் ஒரு சமூக அமைப்பு.

இந்தியச் சமூகத்தில் சாதி அமைப்பு நீடித்து நிற்பதற்கு இந்து மதத்தின் வர்ணாசிரமக் கருத்தியல் முக்கிய பங்காற்றியுள்ளது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

எனவே, சாதியை நியாயப்படுத்தும் மத, பண்பாட்டு மற்றும் சமூகக் கருத்தாக்கங்கள் பலவீனப்படுத்தப்படாமல் சாதி ஒழிப்பு முழுமையடையாது.

சட்டங்கள் மூலமாக சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளைத் தடுக்கலாம். பொதுக் குடியிருப்புகள், சமத்துவபுரங்கள், இடஒதுக்கீடு போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் சாதியப் பகைமையைக் குறைக்கலாம்.

ஆனால், இவை அனைத்தும் சாதியின் வெளிப்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சிகளே தவிர, அதன் அடிப்படை சமூக வேர்களை முற்றாக அகற்றும் செயல்முறைகள் அல்ல.

புதிய பண்பாட்டின் தேவை

சாதி அமைப்பைத் தகர்க்க வேண்டுமானால், சாதியைப் பாதுகாக்கும் பண்பாட்டு மற்றும் மத அடையாளங்கள் தங்களின் சமூகச் செல்வாக்கை இழக்க வேண்டும்.

அதற்குப் பதிலாக மனித சமத்துவம், உழைப்பின் மதிப்பு, சமூக நீதி, பகுத்தறிவு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய சமூகப் பண்பாடு உருவாக வேண்டும்.

இது ஒரே தேர்தலில் அல்லது ஒரு அரசின் ஐந்து ஆண்டு ஆட்சியில் நிறைவேறக்கூடிய செயல் அல்ல. இது பல தலைமுறைகள் நீளக்கூடிய சமூக மற்றும் கருத்தியல் போராட்டமாகும்.

மார்க்சியப் பார்வையில், மனிதனின் வாழ்க்கையை ஆளும் பொருளாதார மற்றும் சமூக முரண்பாடுகள் குறைந்து, கூட்டுச் சமூக வாழ்வு வலுப்பெறும் போது, மதமும் சாதியும் தங்களது சமூகத் தேவையை இழந்து மெல்ல மெல்ல பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்.

 

முடிவுரை

எனவே, ஊழலும் சாதியும் சில கெட்ட மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பிரச்சினைகள் அல்ல; அவை குறிப்பிட்ட சமூக-பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளின் விளைவுகள்.

அதனால், எந்த ஒரு புதிய அரசியல் தலைமையோ, எந்த ஒரு தனிநபர் பிம்பமோ ஆட்சிக்கு வந்த உடனே ஊழலையும் சாதியையும் ஒழித்துவிட முடியும் என்று நம்புவது எளிமைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் கற்பனையாகும்.

ஊழலை உருவாக்கும் தனிச்சொத்துடைமை மற்றும் செல்வக் குவிப்பு அமைப்புகளையும், சாதியைப் பாதுகாக்கும் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அடித்தளங்களையும் மாற்றாமல், இந்த இரு பிரச்சினைகளுக்கும் நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்காது.

உண்மையான சாதி ஒழிப்பிற்கும், ஊழல் ஒழிப்பிற்கும் தேவையானது வெறும் ஆட்சிமாற்றம் அல்ல; சமூகக் கட்டமைப்பை மாற்றும் நீண்டகால கருத்தியல், பண்பாட்டு மற்றும் பொருளாதாரப் போராட்டம்தான்.

அந்தப் போராட்டத்தை நோக்கி மக்களைத் தயார்படுத்துவதுதான் சமூக மாற்றத்தை விரும்புகிறவர்களின் உண்மையான வரலாற்றுப் பொறுப்பாகும்.

ஊரான்

பொதுவுடைமைக்குத் தடை: வர்ணமா, வர்க்கமா?

முன்னுரை

சமீபத்தில் எனது வலைப்பூவில் வெளியான தோழர் மகேந்திரனின் த.வெ.க. சேர்க்கை மற்றும் “மனித ஆளுமையின் சிதைவு” குறித்த கட்டுரையின் மீது, நண்பர் ஒருவருடன் வாட்ஸ்அப் குழுவில் நடைபெற்ற ஆரோக்கியமான சித்தாந்த விவாதத்தின் சுருக்கப்பட்ட தொகுப்பு இது.

வாசகர்களின் சிந்தனைக்கே இந்த உரையாடலை அர்ப்பணிக்கிறேன்.

1. தனிநபர் விலகலும், கட்சிகளின் தடம்மாற்றமும்

நண்பர்: கம்யூனிச இயக்கத்தில் நீண்ட காலம் இருந்த மகேந்திரன் த.வெ.க.-விற்கு மாறுவதை “முதலாளித்துவச் சிதைவு” என்றும், மற்ற கட்சிகள் கூட்டணி மாறுவதை “நுகர்வுப் பண்டங்கள்” என்றும் பிரித்துப் பார்ப்பது முரண்பாடாக உள்ளது. இரண்டுமே ஒன்றுதானே?

ஊரான்: நிச்சயமாக இரண்டும் தன்மையில் ஒன்றுதான்.

முதலாளித்துவ நுகர்வுச் சந்தை என்பது தனிநபரை மட்டும் பண்டமாக்குவதில்லை; அது தேர்தல் அரசியல் கட்சிகளின் நிறுவன ஆளுமையையும்கூட ஒரு நுகர்வுப் பண்டமாகவே (Commodity) மாற்றியமைக்கிறது. தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காகக் கட்சிகள் தடம்மாறுவது குட்டி முதலாளித்துவ ஊசலாட்டத்தின் கூட்டு வடிவமே தவிர வேறல்ல.

2. இந்தியக் கட்சிகளும் சனாதன சித்தாந்தமும்

நண்பர்: பா.ஜ.க. முதல் கம்யூனிஸ்டுகள், தி.மு.க., காங்கிரஸ் வரை இந்தியாவில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிகளுமே ஏதோ ஒரு புள்ளியில் இந்து சனாதன தர்மத்தோடு ஒன்றுபடுகின்றன அல்லது அதை எதிர்ப்பதில்லை. திராவிட இயக்கங்கள்கூட அதிகாரத்தில் சாதிவாரிப் பங்கீட்டை உருவாக்கினரே தவிர, முழுமையான சாதி ஒழிப்பைச் செய்யவில்லை. எனவே எல்லாரும் சனாதன ஆதரவாளர்களே.

ஊரான்: பா.ஜ.க.-வைத் தவிர மற்ற கட்சிகளை ஒரே சனாதன முகாமிற்குள் அடைப்பது அரசியல் ரீதியாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட பார்வையாகும்.

பா.ஜ.க. மட்டுமே சனாதனத்தைத் தனது அதிகாரப்பூர்வ அரசியல் அடையாளமாக முன்வைக்கிறது. மற்ற கட்சிகளில் தனிநபர்கள் சனாதன நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது தேர்தல் அரசியலின் அழுத்தங்களாலும் வாக்கு வங்கி கணக்குகளாலும் சனாதனத்தோடு சமரசம் செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் அதனால் அவை அனைத்தும் ஒரே அரசியல் முகாமாகிவிடாது.

மேலும், பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக உருவான திராவிட இயக்கத்தின் தோற்றமே சனாதன எதிர்ப்பின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும்.

சாதி ஒழிப்பின் அவசியத்தை பெரியாரும் அம்பேத்கரும் வலியுறுத்தினர். இருப்பினும், இந்தியச் சமூகத்தில் அதை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தும் அரசியல்-சமூகச் செயல்திட்டம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை. அதேவேளையில், இடஒதுக்கீடு, சமூகநீதி, பொதுக்குடியிருப்புத் திட்டங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் சாதிய அடக்குமுறையை பலவீனப்படுத்திய பங்கும் திராவிட இயக்கங்களுக்கே உரியது.

3. பொதுவுடைமைக்குத் தடை: வர்ணமா, வர்க்கமா?

நண்பர்: 1936-லேயே அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டியபடி, இந்தியாவில் சாதி அமைப்பு (சனாதனம்) உள்ளவரை பொதுவுடைமை சாத்தியமில்லை. மேற்கத்திய நாடுகளில் வர்க்க முரண்பாடு (முதலாளி – தொழிலாளி) உள்ளது; ஆனால் இந்தியாவில் வர்ண முரண்பாடுதான் அடிப்படையானது. தொழிலை மாற்ற முடிந்தாலும், சமூக நிலையை மாற்ற முடியாது. எனவே இந்தியாவில் சனாதனம் இருக்கும் வரை பொதுவுடைமை சாத்தியமில்லை.

ஊரான்: அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டிய சாதி முரண்பாடு இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிக முக்கியமானது. ஆனால் பொதுவுடைமை வளர்ச்சியை விளக்குவதற்கு அது மட்டும் போதுமான காரணியாக இல்லை.

சனாதனத்தின் வலுவான செல்வாக்கு கொண்ட இந்தியாவிலேயே மேற்கு வங்கம் மற்றும் கேரளாவில் கம்யூனிஸ்டுகள் நீண்டகால அரசியல் செல்வாக்கையும் ஆட்சியையும் பெற்றனர். எனவே, பொதுவுடைமை வளர்ச்சிக்கு எதிரான தடைகளை சாதி என்ற ஒரே காரணிக்குள் அடக்க முடியாது.

வர்ண அமைப்பும் முதலாளித்துவ வர்க்க அமைப்பும் ஒன்றல்ல. சாதி இந்தியச் சமூகத்தின் வரலாற்றுப் பிரச்சினை; முதலாளித்துவம் மூலதனக் குவிப்பு மற்றும் உபரி மதிப்புச் சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொருளாதார அமைப்பு.

இன்றைய உலகளாவிய நுகர்வுப் பண்பாடும், முதலாளித்துவத்தின் கலாச்சார ஆதிக்கமும், கூட்டு சமூக உணர்வுகளைச் சிதைத்து தனிநபர் மைய மனநிலையை வளர்ப்பதும் பொதுவுடைமை வளர்ச்சிக்கான முக்கிய தடைகளில் ஒன்றாகும்.

மேலும், கம்யூனிசம் என்பது கருத்துமுதல்வாத (Idealist) தத்துவம் அல்ல; வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதத்தை (Historical Materialism) அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக அறிவியல் அணுகுமுறையாகும்.

4. நக்சல்பாரி இயக்கமும் மாற்றுப் பாதையும்

நண்பர்: காடுகளிலும் மலைகளிலும் கார்ப்பரேட் கனிமக் கொள்ளையை எதிர்த்துப் போராடும் நக்சல்பாரிகளை மதிக்கிறேன். ஆனால் அரசு அவர்களைத் தீவிரவாதிகளாகச் சித்தரிப்பதால் பொதுச் சமூகம் அவர்களை ஏற்கவில்லை. ஒட்டுமொத்த மக்களும் திரளாத வரை ஆயுதப் போராட்டம் வெல்லாது; இதற்கும் சனாதனமே தடையாக உள்ளது.

ஊரான்: ஆளும் வர்க்க அரசுகள், தங்களுக்கு எதிராகப் போராடும் இயக்கங்களை “தேச விரோதம்” அல்லது “தீவிரவாதம்” என்ற அடையாளங்களின் கீழ் சித்தரிப்பது புதிய நிகழ்வு அல்ல. இது அதிகார அரசியலின் வழக்கமான பரப்புரைத் தந்திரங்களில் ஒன்றாகும்.

ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பட்டியல் சாதி மக்களின் பல கோரிக்கைகள் இன்றும் நிறைவேறாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் சமூக கட்டமைப்பின் ஆழமான முரண்பாடுகளே.

இந்தியச் சமூகத்தில் சாதி ஆதிக்கமும் முதலாளித்துவச் சுரண்டலும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. எனவே சமூக விடுதலைக்கான போராட்டம், சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்க விடுதலையையும் இணைத்தே முன்னேற வேண்டியுள்ளது.

நிறைவாக...

நண்பர்: “நமது இருவரின் கருத்துப் பரிமாற்றத்தையும், அதற்கான புரிதலையும் வாசகர்களின் முடிவுக்கே விட்டுவிடுகிறேன். நன்றி.”

இந்த விவாதத்தில் வெளிப்பட்டது வெறும் இரண்டு தனிநபர்களின் கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல; இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் "சாதியா முக்கியம், வர்க்கமா முக்கியம்" என்ற நூற்றாண்டு பழமையான ஒரு சித்தாந்த விவாதத்தின் தொடர்ச்சியாகும்.

தொகுப்பு: ஊரான்

கம்யூனிச இயக்கங்களிலிருந்து சி.மகேந்திரன்கள் ஏன் வெளியேறுகிறார்கள்? — ஒரு மார்க்சியப் பார்வை

புதிய ஜனநாயகம் தினசரி முகநூல் பக்கத்தில் தோழர் ஆல்பர்ட் எழுதியுள்ள "கம்யூனிசத்தின் பெயரால் நடக்கும் பிழைப்பு வாதம்" என்ற கட்டுரை, பொதுவுடமை இயக்கங்களில் இருந்து வெளியேறும் சில தோழர்களின் அரசியல் ஊசலாட்டத்தையும், குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நிலையற்ற தன்மையையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல அம்சங்கள் உண்மையைக் கொண்டவை. 

தவெக-வில் CPI கட்சியின் சி.மகேந்திரன்

ஆனால், அந்த நிகழ்வை வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கக் குறைபாடாகவோ அல்லது அரசியல் நேர்மையின்மையாகவோ மட்டும் விளக்குவது முழுமையான மார்க்சிய அணுகுமுறையாகாது.

மார்க்சியப் பார்வையில், மனிதர்கள் தாங்கள் விரும்பியபடி தங்களை உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை; அவர்கள் வாழும் சமூக உறவுகளும் பொருளாதாரச் சூழல்களும் அவர்களது சிந்தனையையும் ஆளுமையையும் வடிவமைக்கின்றன. 

எனவே, கம்யூனிச இயக்கங்களில் இருந்து சிலர் வெளியேறுவதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், அவர்கள் பின்னால் நிற்கும் சமூக-பொருளாதார சக்திகளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

மாக்ஸிம் கார்க்கி தனது “மனித ஆளுமையின் சிதைவுகள்” நூலில் குறிப்பிட்டது போல, முதலாளித்துவம் மனிதர்களின் ஆளுமையை விரிவுபடுத்துவதில்லை; மாறாக அதைச் சுருக்கி, சந்தை மதிப்புகளுக்குள் அடைத்து விடுகிறது. குறிப்பாக தாராளமய பொருளாதாரக் காலத்தில், மனிதனின் மதிப்பு அவனது லட்சியம், தியாகம் அல்லது சமூகப் பங்களிப்பால் அல்ல; அவனது வருமானம், புகழ், நுகர்வுத் திறன் மற்றும் தனிப்பட்ட வெற்றியால் அளவிடப்படுகிறது.

இதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. பொதுவுடமை இயக்கங்களில் செயல்படும் சில திறமையான தோழர்கள், தாங்கள் உருவாக்கிய அரசியல் செல்வாக்கு மற்றும் ஆளுமைக்கான உரிய அங்கீகாரத்தைப் பெறவில்லை என்ற உணர்வுக்கு ஆளாகிறார்கள். 

சில நேரங்களில் இயக்கத் தலைமைகளும், வளர்ந்து வரும் ஆளுமைகளை இயல்பாக வளர்த்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களைப் போட்டியாளர்களாகக் கருதி ஒதுக்கவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோ முயற்சிக்கின்றன. தனது ஆளுமையை இன்னொருவர் அபகரித்து விடுவார் என்ற அச்சம் தலைமைகளிடமும் உருவாகலாம். 

இதனால் ஏற்படும் விரக்தி, மனச்சோர்வு மற்றும் அரசியல் தனிமை உணர்வு காரணமாக சிலர் இயக்கத்தை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்.

ஆனால் இந்த முரண்பாடுகளும் வெறும் தனிநபர் உளவியல் பிரச்சினைகள் அல்ல. போட்டி, தனிநபர் முன்னேற்றம், புகழ் வேட்டை மற்றும் நுகர்வு மதிப்பீடுகளை ஊக்குவிக்கும் இன்றைய தாராளமய சமூக-பொருளாதாரச் சூழலின் தாக்கங்களாகவே இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நுகர்வு என்பது வெறும் பொருட்களை வாங்குவதோடு முடிவதில்லை. அது புகழ், அந்தஸ்து, தனிநபர் அங்கீகாரம், சமூக மதிப்பு ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியது. சமூக வலைத்தளங்கள் வளர்ந்துள்ள இன்றைய காலத்தில், கூட்டுச் செயல்பாட்டைவிட தனிநபர் புகழ் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 

இதன் விளைவாக, இயக்கத்திற்காக உழைக்கும் ஒருவரின் மனதிலும் "எனக்கு என்ன கிடைக்கிறது?" என்ற கேள்வி இயல்பாகவே உருவாகிறது.

இதனால், கட்சிக்குள் இருக்கும் வரை ஒரு தோழர் "புரட்சியாளர்" என மதிக்கப்படுகிறார்; ஆனால் சமூகத்தின் நுகர்வு மற்றும் தனிநபர் வெற்றி சார்ந்த மதிப்பீடுகள் தொடர்ந்து அவரை வேறு திசையில் இழுக்கின்றன. 

இந்த முரண்பாடு தீவிரமடையும் போது, அவரது அரசியல் ஆளுமை மெல்ல சிதையத் தொடங்குகிறது. அந்தச் சிதைவின் விளைவாகவே சிலர் தங்களது பழைய இலட்சியங்களை விட்டு விலகிச் செல்கிறார்கள்.

எனவே, சி.மகேந்திரன் போன்றவர்களின் அரசியல் நகர்வுகளை வெறும் "துரோகம்" என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது. அதே நேரத்தில் அதை சாதாரண தனிநபர் சுதந்திரமாகவும் குறைத்துவிட முடியாது. இது ஒரு வர்க்கத்தின் முரண்பாடு; தாராளமய முதலாளித்துவ சமூகத்தின் தாக்கம்; மேலும் சில நேரங்களில் இயக்கங்களுக்குள்ளேயே உருவாகும் அரசியல் மற்றும் அமைப்புரீதியான குறைபாடுகளின் வெளிப்பாடு.

இந்த உண்மைகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல், வெளியேறுபவர்களை மட்டும் குற்றம் சாட்டுவதாலும், அல்லது அவர்களை முழுமையாக நியாயப்படுத்துவதாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. 

மாறாக, மனித ஆளுமைகளைச் சிதைக்கும் சமூக-பொருளாதாரச் சூழலையும், அதற்கு எதிராக நிற்க வேண்டிய இயக்கங்களின் உள்முரண்பாடுகளையும் ஆய்வு செய்வதே மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.

ஊரான்

ஒரு தீண்டத்தகாதவன் கேள்வி கேட்பதா? கார்கே மீது பாயும் ஆர்எஸ்எஸ்!

பிரியங்க் கார்கே எழுப்பிய அரசியலமைப்புச் சட்டக் கேள்வி

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி அமைக்கப்பட்ட ஒரு மாநிலத்தின் (கர்நாடகா) உள்துறை அமைச்சராக இருக்கும் பிரியங்க் கார்கே, ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பின் நிதி ஆதாரம், அதன் சட்டப்பூர்வப் பதிவு, நிர்வாகக் கட்டமைப்பு குறித்த வெளிப்படைத்தன்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்தியுள்ளார்.

பிரியங்க் கார்கே

முன்னர், "இந்திய ராணுவத்தை விடவும் மூன்று நாட்களில் எங்களால் ஒரு படையைத் திரட்ட முடியும்" என்று ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர் மோகன் பகவத் பேசியிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. அத்தகைய அமைப்பின் செயல்பாடுகள் குறித்துத் தெளிவுபடுத்துமாறு கேட்பது ஜனநாயக அரசின் கடமையும், ஒவ்வொரு குடிமகனின் உரிமையுமாகும்.

ஆனால் இந்தக் கேள்விக்குச் சட்டரீதியாகவோ தார்மீக ரீதியாகவோ பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, கேள்வி கேட்டவரின் சாதியை முன்வைத்து விவாதத்தைத் திசைதிருப்பும் முயற்சியே மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

"ஒரு தீண்டத்தகாதவன் எப்படி கேள்வி கேட்கலாம்?"

பாஜக எம்பி ரமேஷ் ஜிகாஜினகியின் எதிர்வினை, ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் சனாதன அரசியலின் உள்ளார்ந்த மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

"ஒரு தீண்டத்தகாதவன் ஏன் ஆர்எஸ்எஸ் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்?" என்ற அவரது கேள்வி, உண்மையில் "சாதிப் படிநிலையில் கீழே நிறுத்தப்பட்டவர்களுக்கு எங்களை விசாரிக்கும் உரிமை இல்லை" என்ற மனுதர்ம அகந்தையின் அரசியல் வெளிப்பாடாகவே தோன்றுகிறது.

இதற்குப் பதிலளித்துள்ள பிரியங்க் கார்கே, "நான் பாபாசாகேப் அம்பேத்கரின் பாதையைப் பின்பற்றுபவன்; எங்களுடையது அம்பேத்கரின் ரத்தம்; மிரட்டல்களுக்கு நாங்கள் அஞ்ச மாட்டோம்" என்று கூறியிருப்பது, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் மீதான உறுதியான நம்பிக்கையையே வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் வர்ணாசிரம அரசியல்

ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பின் கருத்தியல் அடித்தளத்தை ஆராயும்போது, அது சாதி ஒழிப்பை நோக்கிய இயக்கமாக அல்லாமல், வர்ணாசிரமக் கட்டமைப்பை தகவமைத்துப் பாதுகாக்கும் அரசியல் போக்கையே கொண்டிருப்பதாகப் பல விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

அ) மனுஸ்மிருதியைப் போற்றிய வரலாறு

இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் நவம்பர் 26, 1949 அன்று அரசியல் நிர்ணய சபையால் ஏற்கப்பட்டது. அதற்கு நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு, ஆர்எஸ்எஸ் அதிகாரப்பூர்வ ஆங்கில ஏடான Organiser இதழின் நவம்பர் 30, 1949 தலையங்கம், "புதிய பாரத அரசியலமைப்பில் மிகவும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், அதில் பாரதீயமான எதுவும் இல்லை" என்றும், பண்டைய பாரதிய அரசியலமைப்பு மரபுகளின் தடயமே இதில் இல்லை என்றும் வருத்தம் தெரிவித்தது. மனுவின் சட்டங்கள் இன்றுவரை உலகின் போற்றுதலையும் தன்னிச்சையான கீழ்ப்படிதலையும் பெறுகின்றன என்று அந்தத் தலையங்கம் குறிப்பிட்டது.

சாதிப் படிநிலைகளை நியாயப்படுத்தும் மனுதர்மத்தைப் பாராட்டிய இந்த வரலாற்றுப் பதிவு, ஆர்எஸ்எஸ் கருத்தியலின் அடிப்படைகள் குறித்து முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

ஆ) இடஒதுக்கீடு குறித்த தொடர்ச்சியான சந்தேகங்கள்

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திற்கான முக்கிய கருவியாக விளங்கும் இடஒதுக்கீட்டு முறையைப் பற்றி ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர்கள் பலமுறை "மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்" என்று கூறியுள்ளனர்.

இந்தக் கருத்துக்கள், சமூக நீதியை நோக்கிய அரசியலா அல்லது வரலாற்று உரிமைகளை பலவீனப்படுத்தும் அரசியலா என்ற விவாதத்தை உருவாக்கியுள்ளன.

இ) வர்ணாசிரமமும் சமூகப் படிநிலையும்

ஆர்எஸ்எஸ் பேசும் இந்துத்துவ அரசியல், பல நேரங்களில் "ஒரே இந்து சமூகம்" என்ற பெயரில் சாதிப் படிநிலைகளை மறைத்துக் கொண்டு செயல்படுவதாக விமர்சிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் மனுதர்மம் உருவாக்கிய வர்ணாசிரமக் கட்டமைப்பு என்பது சமத்துவத்தின் மீது அல்ல; பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைத் தரவரிசைப்படுத்தும் சமூக அமைப்பின் மீது கட்டப்பட்டதாகும்.

அத்தகைய அமைப்பை விமர்சிக்காமல் அதன் பாரம்பரியத்தைப் போற்றும் எந்த அரசியலும், தீண்டத்தகாதவர்கள் உள்ளிட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே சந்தேகத்தையே உருவாக்கும்.

அரசியலமைப்பா? மனுதர்மமா?

இந்தியாவின் நவீன அரசியல் வாழ்க்கை இரண்டு முரண்பட்ட தத்துவங்களுக்கு இடையிலான மோதலைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒருபுறம் — சமத்துவம், சுதந்திரம், சகோதரத்துவம், சமூக நீதி என்ற அம்பேத்கர் வடிவமைத்த அரசியலமைப்புச் சட்டப் பார்வை.

மறுபுறம் — பிறப்பின் அடிப்படையிலான படிநிலை, வர்ணாசிரம ஒழுங்கு, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு என்ற மனுதர்ம பார்வை.

இந்த இரண்டு தத்துவங்களும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை.

முடிவுரை

ஆர்எஸ்எஸ் போன்ற செல்வாக்கு மிக்க அமைப்புகள் உட்பட, எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அது அரசியலமைப்புக்கு மேலானது அல்ல.

கேள்வி கேட்பவரின் சாதி, மதம் அல்லது பிறப்பு முக்கியமல்ல; அவர் எழுப்பும் கேள்வியின் நியாயம்தான் முக்கியம்.

ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சோதனை என்பது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கிறார்களா என்பதுதான்.

பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் உருவாக்கிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உயிருடன் இருக்கும் வரை, எந்த ஆதிக்க அமைப்பாக இருந்தாலும் மக்கள் மன்றத்திலும் சட்டத்தின் முன்னும் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

ஊரான்

குறிப்பு: கர்நாடக மாநில அரசின் உள்துறை அமைச்சர் பிரியங்க் கார்கே வேற யாரும் அல்ல; அவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் அகில இந்தியத் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன கார்கேயின் மகன்.

இவ்வளவு நடந்த பிறகும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள காங்கிரஸ்காரர்களோ அல்லது பட்டியல் சாதி மக்களுக்காகவே பாடுபடுவதாகச் சொல்லும் கட்சிகளோ வாய் மூடி மௌனித்து இருப்பதன் பின்னணி என்ன என்ற கேள்வி எழுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. 

ஞாயிறு மயான அமைதியும், நடுத்தர வர்க்கத்தின் ‘தியான’ நோயும்!

“ஞாயிறு” என்பது வெறும் வார இறுதி நாள் அல்ல. இன்று ஒரே நாளில் நான்கு கொண்டாட்டங்கள் குவிந்த நாள். சர்வதேச யோகா தினம், இசை தினம், தந்தையர் தினம், ஆனி உத்திர அபிஷேகம். 

இவை அனைத்தும் ஓய்வு, கொண்டாட்டம், ஆன்மீகம் சார்ந்தவை. ஆனால் இந்தக் கொண்டாட்டங்கள் அனைத்தும் சாத்தியமாவதே ஒரு பெரும் பகுதி மக்கள் இன்றும் இடைவிடாமல் உழைப்பதால்தான்.

ஓயாத உழைப்பாளிகளின் உலகம்

ஞாயிற்றுக்கிழமை சுகத்தை அனுபவிக்க அரசு ஊழியர்களைப் போலவோ, மாதச் சம்பள நடுத்தர வர்க்கத்தைப் போலவோ, அன்றாட உதிரிப் பாட்டாளிகள் ஓய்வெடுத்துவிட முடியாது. அவர்கள் ஒரு நாள் உழைக்கவில்லை என்றால், அவர்களது வீட்டில் அடுப்பே எரியாது.

ஞாயிறு காலை காய்கறிச் சந்தைகள் இயங்குகின்றன. கறிக்கடைகளில் கூட்டம் நிரம்பி வழிகின்றன. பால்காரர்கள், செய்தித்தாள் விநியோகிப்பவர்கள், பேருந்து மற்றும் இரயில் ஊழியர்கள், மருத்துவப் பணியாளர்கள் என எண்ணற்ற மக்கள் தங்கள் பணியில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

இந்த உழைக்கும் வர்க்கத்தின் உழைப்பால்தான், மற்றவர்களின் விடுமுறை நாளும் உயிர் பெறுகிறது. அவர்கள் உழைக்காமல் நின்றுவிட்டால், நமது நகரங்களும் குடியிருப்புகளும் மயான அமைதியில் உறைந்துவிடும்.

அடிப்பம்பைக் கபலீகரம் செய்த ‘செல்வ விநாயகர்’

எனது வீட்டிற்கு எதிரே இன்று இருக்கும் விநாயகர் கோயில் ஒருகாலத்தில் பொதுமக்கள் பயன்படுத்திய அடிப்பம்பு இருந்த இடமாகும்.

மக்கள் குப்பை கொட்டுவதைத் தடுக்க, என் தந்தை ஒரு மொட்டைக் கல்லை வைத்து அதைப் பிள்ளையாராக்கினார். நோக்கம் பொதுச் சொத்தைப் பாதுகாப்பதுதான்.

ஆனால் பின்னர் சிலர் அந்த இடத்தை தங்களது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து, அடிப்பம்பை அகற்றி, அதை முழுமையான கோயிலாக மாற்றிவிட்டனர்.

பொதுமக்களின் நீராதாரத்தைப் பாதுகாக்க உருவான குறியீடு, இறுதியில் பொதுச் சொத்தையே விழுங்கிய ஒரு நிறுவனமாக மாறியது. இது ஒரு சிறிய நிகழ்வு மட்டுமல்ல; பொதுவெளிகள் எவ்வாறு மத நிறுவனங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படுகின்றன என்பதற்கான சமூகப் படிப்பினையும் ஆகும்.

ஆன்மீகமும் நடுத்தர வர்க்கமும்

இன்று காலை அந்தக் கோயிலில் கூடியிருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் ஓய்வு பெற்ற அரசு ஊழியர்களும் அவர்களது குடும்பத்தினரும்.

இங்கு புரோகிதர் தனது தொழிலைச் செய்கிறார்; அதில் அவருக்கு வருமானம் இருக்கிறது. அதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஆன்மீகச் சந்தையின் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

விசேட நாட்கள், விரதங்கள், யோகா முகாம்கள், தியான வகுப்புகள், ஆன்மீகப் பயிற்சிகள், மூலிகை மருத்துவக் கருத்தரங்குகள் — இவை அனைத்தும் ஒரு பெரிய சந்தையாகவே இன்று இயங்குகின்றன. இந்தச் சந்தையின் முதன்மை வாடிக்கையாளர்களாக நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதி மாறியுள்ளது.

மன உளைச்சலும் தீர்வின் தேடலும்

இன்றைய நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கை வெளிப்படையாக வசதியானதாகத் தோன்றினாலும், அதன் பின்னால் பாதுகாப்பின்மை, போட்டி, கடன், எதிர்கால அச்சம், தனிமை போன்ற பல உளவியல் அழுத்தங்கள் இருக்கின்றன.

இந்த மனநிலையிலிருந்து விடுபட பலர் கோவில்களையும், யோகா மையங்களையும், தியானப் பயிற்சிகளையும், ஆன்மீக முகாம்களையும் நாடுகிறார்கள்.

பிரச்சினை இங்கேதான் இருக்கிறது.

சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்கள் மாறாமல் இருக்கும்போது, அவற்றால் உருவாகும் மன அழுத்தத்திற்கு மட்டும் தனிநபர் மருந்துகள் வழங்கப்படுகின்றன.

உழைப்பின் அர்த்தத்தையும், சமூக உறவுகளையும், பொதுநலச் செயல்பாடுகளையும் இழந்து நிற்கும் மனிதனுக்கு ஆன்மீகம் ஒரு தற்காலிக ஆறுதலாகத் தோன்றுகிறது.

தியானம்: தீர்வா? தற்காலிக வடிகாலா?

ஹோமியோபதி மருத்துவப் பார்வையில், "தனிமையில் இருக்க விரும்புதல்", "மற்றவர்களுடன் பேச விரும்பாமை" போன்ற மனக்குறிகள் நோய்க்குறிகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

அந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, தியானம் என்பது பல நேரங்களில் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணும் செயல்முறை அல்ல; மாறாக அவற்றிலிருந்து தற்காலிகமாக விலகி நிற்கும் மனநிலையின் வெளிப்பாடாகவே தோன்றுகிறது.

சமூகப் பிரச்சினைகளையும் வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு தீர்க்க வேண்டிய இடத்தில், பலர் தியானத்தின் வழியாக மன அமைதியைத் தேடுகிறார்கள்.

ஆனால் தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போது கூட, தீர்க்கப்படாத வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகள்தான் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். கண்களைத் திறந்தவுடன் அவை மீண்டும் நம்மை எதிர்கொள்கின்றன.

எனவே குழப்பத்திலிருந்து வெளியே வருவதற்குத் தேவையானது தப்பிச் செல்வது அல்ல; தெளிவைப் பெறுவதுதான்.

யோகம், மூலிகை, ஆன்மீகம்: புதிய சந்தையின் மூன்று முகங்கள்

ஒரு காலத்தில் ஆன்மீகம் மட்டுமே இருந்தது. பின்னர் அதனுடன் யோகம் இணைந்தது (இன்று சர்வதேச யோகா தினமும்கூட).

இப்போது அதனுடன் இயற்கை உணவு, மூலிகை மருத்துவம், டிடாக்ஸ் (Detoxification) வெல்னஸ் (wellness), ஹோலிஸ்டிக் லிவிங் (holistic living) போன்ற புதிய சொற்களும் இணைந்துள்ளன.

ஒவ்வொன்றிலும் சில பயனுள்ள அம்சங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவை மனித வாழ்க்கையின் மையக் கேள்விகளுக்கு விடை தருவதில்லை.

வாழ்க்கையின் அர்த்தம், சமூக நீதி, பொருளாதார பாதுகாப்பு, மனித உறவுகள், உழைப்பின் மதிப்பு போன்ற கேள்விகளுக்குப் பதிலாக, புதிய நுகர்வுப் பொருட்களை மட்டும் வழங்கப்படுகின்றன.

உண்மையான தேவை என்ன?

மனிதனுக்கு தேவையானது:

1. சமூக உறவுகள்,
2. பயனுள்ள உழைப்பு,
3. அறிவார்ந்த உரையாடல்கள்,
4. தத்துவார்த்தத் தெளிவு,
5. சமூகப் பொறுப்பு.

இவை இல்லாத வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்காகத்தான் ஆன்மீகமும், யோகாவும், தியானமும், மூலிகை வியாபாரங்களும் பெரும் சந்தையாக வளர்கின்றன.

முடிவுரை

உழைக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு தியான அறைகளிலும், யோகா மையங்களிலும், ஆன்மீக முகாம்களிலும் இல்லை.

பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்வதிலும், சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதிலும், மனிதர்களுடன் இணைந்து செயல்படுவதிலும்தான் உண்மையான தெளிவு இருக்கிறது.

கிரேக்க ஹோமியோபதியர் ஜார்ஜ் வித்தல்காஸ் கூறியது போல:

"Confusion is disease; clarity is health."

குழப்பமே நோய்; தெளிவே ஆரோக்கியம்.

ஆகவே, ஆன்மீகச் சரணாகதியையும், தியானப் போதையையும் தாண்டி, வாழ்க்கையின் உண்மையான சமூகக் காரணிகளைப் புரிந்துகொள்ளும் பாதையில்தான் மனித விடுதலையும் மன நலமும் இருக்கின்றன.

ஊரான்

திருக்குறளின் தத்துவப் பின்புலம் என்ன?

முன்னுரை

சமூகத்தில் நிலவும் கருத்துக்களும், சடங்குகளும், அற இலக்கியங்களும் தன்னிச்சையாக வானத்திலிருந்து குதிப்பவை அல்ல. அவை அந்தந்தக் காலகட்டத்து உற்பத்தி முறையினாலும் (Mode of Production), வர்க்க உறவுகளினாலும் தீர்மானிக்கப்படுபவை.

சமீபத்தில் நண்பர்களுடன் whatsapp குழுவில் நடைபெற்ற இது தொடர்பான விவாதங்கள் — காலில் விழுந்து வணங்கும் சடங்கு குறித்துத் தொடங்கி, திருக்குறளை இன்றைய கார்ப்பரேட் மேலாண்மைக் கோட்பாடாக மாற்றும் முயற்சி வரை சென்றவை — தமிழ் மரபை உழைப்பு மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்து அணுகத் துடிக்கும் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைக்கும்; அதனைச் சடங்குகள், போலி அறிவியல் மற்றும் கார்ப்பரேட் தேவைகளுக்குள் அடைக்கப் பார்க்கும் அகவய வாதத்திற்கும் (Subjectivism) இடையே நிலவும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் சாட்சியாகும். 

இக்கட்டுரை அந்த விவாதங்களின் தத்துவார்த்தத் தொகுப்பாகும்.

விவாதம் 1: 'காலில் விழுதல்' (சரண் ஸ்பர்ஷ்) – மரியாதையா? அடிமைத்தனமா?

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்):

பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்குவதால் அகந்தை அழிகிறது; முதுகுத்தண்டு நீட்சியடைந்து ரத்த ஓட்டம் சீராகிறது என்று நவீன அறிவியல் கூறுகிறது. மேலும், இது நமது பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி மற்றும் சமூக ஒத்திசைவுக்கான உத்தி என்றும் வாதிடப்படுகிறதே?

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

மனித உடலின் இயக்கத்தைக் (Biomechanics) காட்டி, சமூகத்தில் நிலவும் ஒரு ஆதிக்க-அடிமைச் சடங்கை நியாயப்படுத்துவது 'போலி அறிவியல்' (Pseudo-science) ஆகும். உடற்பயிற்சி செய்ய எண்ணற்ற முறைகள் உண்டு; அதற்கு ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனின் காலில் விழ வேண்டிய அவசியமில்லை.

வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின்படி, காலில் விழுந்து வணங்குதல், அஷ்டாங்கமாகத் தெண்டனிடுதல் போன்ற சடங்குகள் அனைத்தும் நிலப்பிரபுத்துவ (Feudalism) உற்பத்தி முறையின் எச்சங்கள் ஆகும். நிலப்பிரபுத்துவ சமூகம் என்பது 'அரசன்-குடிமகன்', 'நிலப்பிரபு-அடிமை' என்ற அதிகாரப் படிநிலையைக் கொண்டது. கீழிருப்பவன் மேலிருப்பவனுக்குத் தன் உடலால் அடிபணிந்து கிடக்க வேண்டும் என்ற உளவியல் ஒடுக்குமுறையே காலில் விழும் சடங்காக மாற்றப்பட்டது.

மாறாக, உழவையும் கூட்டு உழைப்பையும் முதன்மையாகக் கொண்ட சங்க காலத் தமிழ் மரபில் பரஸ்பரம் கைகூப்பி வணங்கும் சமத்துவ மாண்பே முதன்மையாக விளங்கியதாகப் பல தமிழாய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வள்ளுவர் பாடிய "பண்புடைமை" (குறள் 99) என்பது பரஸ்பர மனித மரியாதையே தவிர, தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் சடங்குமுறை அல்ல.

விவாதம் 2: வள்ளுவத்தின் அச்சாணி – சமணமா? சைவ சித்தாந்தமா?

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்): திருக்குறளில் 'தெய்வம்', 'ஊழ்', 'வாலறிவன்' போன்ற சொற்கள் வருவதால், வள்ளுவர் இறைக்கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டவர் என்றும், பிந்தைய காலத்துச் சைவ சித்தாந்த நூல்களான 'சிவஞானபோதம்' போன்றவற்றுடன் திருக்குறளை ஒப்பிடலாம் என்றும் கூறப்படுகிறதே?

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

ஒரு தத்துவத்திற்குப் பொருள் தேடும்போது, அந்த நூல் தோன்றிய சமகாலத்து அல்லது அதற்கு முந்தைய சமூக-பொருளாதாரச் சூழலோடுதான் ஒப்பிட வேண்டுமே தவிர, பல நூற்றாண்டுகள் பிந்தைய காலத்துச் சைவ சித்தாந்த நூல்களோடு ஒப்பிடுவது வரலாற்றுப் பிழையாகும்.

திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலம் வைதீக மதமும், சமண/பௌத்த மதங்களும் மோதிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம். திருக்குறளின் 'கடவுள் வாழ்த்து' அதிகாரத்தில் வரும் ஆதிபகவன், மலர்மிசை ஏகினான், வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான், பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான், அறவாழி அந்தணன் போன்ற சொற்கள் அனைத்தும் சமண சமயத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரரான 'அருகதேவனை'க் குறிக்கும் அசல் சமணக் கலைச்சொற்கள் ஆகும்.

வள்ளுவர் 'ஊழ்' (விதி) குறித்தும், 'தெய்வம்' குறித்தும் பேசுவது, அன்றைய மக்களிடம் நிலவிய கருத்துமுதல்வாதக் (Idealism) குறியீடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி விவாதிப்பதற்காகவே. அவர் விதியை அங்கீகரிக்கவில்லை; மாறாக விதியைத் தகர்க்கிறார்.

"எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு." (குறள்: 467)

இக்குறளில் ஒரு செயலைத் தொடங்கும் முன் நன்கு ஆராய்ந்து தொடங்க வேண்டும், தொடங்கிய பின் யோசிக்கலாம் என்று நினைப்பது குற்றம் என்று கூறுவதன் மூலம், விதியையோ தெய்வத்தையோ சார்ந்திராமல் மனிதனின் சொந்த ஆராய்ச்சியையும் முடிவெடுக்கும் ஆற்றலையும் வள்ளுவர் முன்னிறுத்துகிறார். இது அசல் மார்க்ஸியப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைக்கு (Labor Theory) நெருக்கமான உலகாயதச் சிந்தனையாகும்.

விவாதம் 3: திருக்குறளில் கார்ப்பரேட் மேலாண்மை

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்): நவீனத் தொழில் உலகில் வணிக வெற்றிக்காகவும், பிசினஸ் எத்திக்ஸ் (Business Ethics) மற்றும் வாடிக்கையாளர் மேலாண்மைக்காகவும் திருக்குறளை ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகப் பயன்படுத்தலாமே?

இந்த வாதத்திற்கு ஆதரவாக மூன்று குறட்பாக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன்:

• "வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம் பேணிப் பிறவும் தமபோல் செயின்" (குறள் 120) — நேர்மையான வணிகர் பிறர் பொருளைத் தம் பொருள் போல் காத்து வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சேவை செய்வார் என்பது இங்கு Business Ethics-க்கான ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டது.

• "அன்புடைமை ஆன்ற குடிபிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் தரும்" — அன்பும் பணிவும் Customer Relationship-க்கான பண்புகளாகக் காட்டப்பட்டது.

• "எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு" (குறள் 467) — திட்டமிட்டுச் செயல்படுதல் Planning & Strategy-க்கான வழிகாட்டியாகக் காட்டப்பட்டது.

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

இந்த மூன்று குறட்பாக்களும் தத்தம் இடத்தில் சரியான அறம்தான் போதிக்கின்றன — நேர்மை, அன்பு, ஆழ்ந்த சிந்தனை. ஆனால் அவை எழுந்த சூழலும் அவை இன்று பயன்படுத்தப்படும் சூழலும் முற்றிலும் வேறானவை என்பதே இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது.

வாணிகம் குறித்த குறள் 120, "பிறர் பொருளையும் தம் பொருள் போல் போற்றுதல்" என்ற பரஸ்பர நீதியைப் பேசுகிறது — இது சம வர்க்க உறவுகளுக்கிடையேயான நியாயமான பரிமாற்றத்தைப் பற்றியது, உழைப்பாளி-முதலாளி உறவின் கட்டமைப்புரீதியான ஏற்றத்தாழ்வைப் பற்றியது அல்ல. இந்த வேறுபாட்டை மறைத்து, இக்குறளை "வாடிக்கையாளர் சேவை"க்கான Business Ethics ஆக மாற்றும்போது, நிறுவனத்திற்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே நிலவும் உபரி மதிப்புச் (Surplus Value) சுரண்டலின் கேள்வியே மறைந்துவிடுகிறது.

இதுவே மிக முக்கியமான வர்க்க உத்தியாகும். முதலாளித்துவமும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் தங்களின் உழைப்புச் சுரண்டலையும், அதன் மூலம் திரட்டப்படும் உபரி மதிப்பையும் எவ்வித வர்க்கப் போராட்டமும் இன்றித் தக்கவைத்துக் கொள்ள விரும்புகின்றன. அதற்காக, அவர்கள் திருக்குறள் போன்ற அற இலக்கியங்களைத் தங்களின் சுயநலத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப வளைத்து, ஒரு 'மேலாண்மைக் கோட்பாடாக' (Management Theory) மாற்றுகிறார்கள். "அன்போடு இரு, பணிவோடு இரு, நிறுவனத்திற்கு விசுவாசமாக உழை" என்று தொழிலாளர்களை உளவியல் ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு மென்மையான கருவியாக (Soft Tool) இலக்கியங்களை அவர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

உற்பத்தி முறையே பொருளாதாரத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. ஒரு நாட்டின் உற்பத்தி கருவிகளில் (Means of Production) ஏற்படும் அறிவியல்பூர்வமான வளர்ச்சிதான், அந்தச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி முறைகளிலும் மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும், உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான 'உற்பத்தி உறவுகள்' (Relations of Production) மாறுவதே நாட்டின் பொருளாதாரத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. மாறாக, எந்தவொரு இலக்கியமும் உற்பத்தி கருவிகளின் வளர்ச்சிக்கும், உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றத்திற்கும் நேரடியாக வித்திட முடியாது. 

இலக்கியங்கள் சமூகத்தின் மேல்நிலைக் கட்டுமானமே (Superstructure) தவிர, அவை பொருளாதாரத்தின் அடித்தளம் (Base) அல்ல.

இலக்கியங்களை அதன் வரலாற்றுச் சூழலில் இருந்து பிரித்து, இன்றைய கார்ப்பரேட் லாப நோக்கோடு பொருத்திப் பார்ப்பது அசல் பொருளாதாரச் சுரண்டலை மூடிமறைக்கும் தந்திரமே அன்றி வேறல்ல.

முடிவுரை

திருக்குறள் என்பது உலகப் பொதுமறையாக நிலைத்து நிற்பதற்குக் காரணம், அது சடங்குகளையோ, ஆன்மீகச் சரணாகதியையோ போதிக்கவில்லை; மாறாக மனித உழைப்பையும் சமத்துவத்தையும் பகுத்தறிவையுமே போதிக்கிறது.

• 'காலில் விழுந்து ஆசி பெறுவதுதான் வாழ்வின் உயர்வு' என்ற சடங்கியல் வாதத்தையும்,

• 'கார்ப்பரேட் சுரண்டலுக்குத் திருக்குறள்தான் மேலாண்மைத் தியரி' என்ற முதலாளித்துவ வாதத்தையும்,

• 'வள்ளுவத்தைச் சனாதனப் பெட்டிக்குள் அடைக்கத் துடிக்கும்' வைதீக வாதத்தையும்...

வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின் மூலமே நாம் முறியடிக்க முடியும். மனித உழைப்பே உலகை மாற்றியமைக்கும் உந்துசக்தி; சடங்குகள் அல்ல என்பதை உரக்கச் சொல்வதே இன்றைய தேவையாகும்!

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு

காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசி பெறலாமா?

காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசி பெறலாமா?

இணையத்தில் உலா வரும் ஒரு காணொளியில், முதியவர்களின் காலைத் தொட்டு வணங்குவது மனித நாகரிகத்தின் உயர்ந்த "நரம்பியல் சடங்கு" என்றும், அவ்வாறு குனிந்து வணங்கும்போது மூளைக்கு இரத்த ஓட்டம் அதிகரித்து, வைகஸ் நரம்பு தூண்டப்பட்டு, ஆக்ஸிடாசின், செரோடோனின் போன்ற ஹார்மோன்கள் சுரப்பதால் பல்வேறு நன்மைகள் கிடைக்கின்றன என்றும் விளக்கப்படுகிறது.

இந்த வாதத்தின் தர்க்கத்தையே முதலில் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

குனிவதால் மட்டுமே இத்தகைய நரம்பியல் நன்மைகள் கிடைக்கின்றன என்றால், நம் உழைக்கும் மக்கள் தினந்தோறும் வயல்வெளிகளில் குனிந்து நாற்று நடுகிறார்கள், களை பறிக்கிறார்கள், அறுவடை செய்கிறார்கள், கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். அந்த உடலுழைப்பில் கிடைக்காத எந்த அதிசய நரம்பியல் பலனும், ஒருவரின் காலைத் தொட்டால் மட்டும் திடீரென்று கிடைத்துவிடும் என்று கூறுவது அறிவியல் விளக்கமாகத் தெரியவில்லை.

இது அறிவியல் ஆய்வை விட, ஒரு சமூகப் பழக்கத்திற்கு அறிவியல் சாயம் பூசும் முயற்சியாகவே தோன்றுகிறது.

காணொளி

குருமார்களின் ஆதிக்கமும் பண்பாட்டுப் படிநிலையும்

இங்கே நாம் யாருடைய தனிப்பட்ட நம்பிக்கையையும் குறை கூறவில்லை. ஒருவர் விரும்பினால் யாரையும் வணங்கலாம். ஆனால் அந்தச் செயலின் பின்னால் இருக்கும் சமூக மற்றும் உளவியல் பொருளை ஆய்வு செய்வது அவசியம்.

"ஆசீர்வாதம்" என்ற சொல்லும் "வணங்குதல்" என்ற சொல்லும் சமமான இடத்தில் நிகழும் செயல்கள் அல்ல. ஒன்று மேலிருந்து கீழாக வழங்கப்படுகிறது; மற்றொன்று கீழிருந்து மேலாக செல்கிறது.

வரலாற்றில் குருமார்களும் மதத் தலைவர்களும் தங்களை உயர்ந்த இடத்தில் நிறுத்திக்கொண்டு, மற்றவர்களைத் தாழ்ந்த இடத்தில் நிறுத்தும் பண்பாட்டை உருவாக்கியுள்ளனர். இந்தப் படிநிலை வெறும் மதச் சடங்கோடு நிற்கவில்லை; மன்னர்கள்கூட குருமார்களின் காலில் விழுந்து ஆசி பெறுவது ஒரு அரசியல்-சமூகச் சடங்காக பல நூற்றாண்டுகளாக நடைமுறையில் இருந்துள்ளது.

அதாவது, ஒருவரின் காலில் விழுவது என்பது வெறும் அன்பின் வெளிப்பாடாக அல்ல; அதிகாரத்தை அங்கீகரிக்கும் சடங்காகவும் செயல்பட்டுள்ளது.

இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, "காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசி பெறுதல்" என்பது தனிப்பட்ட மரியாதையின் வெளிப்பாட்டை விட, ஆதிக்கம்–கீழ்ப்படிதல் உறவை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சமூகச் செயலாகவே அமைந்திருக்கிறது.

ஆசி பெறுவதில் உள்ள உளவியல்

இங்கே முக்கியமான கேள்வி ஒன்று உள்ளது.

ஆசி வழங்குபவர் நல்லவரா? கெட்டவரா? நேர்மையானவரா? தார்மீகமானவரா? — இவற்றைப் பற்றி சிந்திக்காமல், அவர் சமூகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட உயர்ந்த இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்பதற்காகவே அவரிடம் ஆசி பெற வேண்டும் என்று பலர் விரும்புகிறார்கள்.

இது வெறும் பக்தி அல்ல; அதிகாரத்தின் மீதான உளவியல் சார்பு.

ஆசி வழங்குதல் என்பது பல சமயங்களில் ஒரு உளவியல் ஆதிக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:

“நான் உயர்ந்தவன்; உனக்கு நன்மை செய்யும் அதிகாரம் என்னிடம் உள்ளது” என்ற மறைமுகச் செய்தி அதில் அடங்கியிருக்கிறது.

ஆசி பெறுதல் என்பது பல சமயங்களில் ஒரு உளவியல் கீழ்ப்படிதலை வெளிப்படுத்துகிறது:

“நான் தாழ்ந்தவன்; உன்னுடைய ஒப்புதலும் கருணையும் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை முழுமையடையாது” என்ற உணர்வு அதில் மறைந்திருக்கிறது.

அனைவரும் இப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் இந்தச் சடங்கின் சமூக உளவியல் பரிமாணத்தை முற்றிலும் மறுத்துவிடவும் முடியாது.

மனித சமத்துவமா? சடங்கு அடிமைத்தனமா?

தாயாக இருந்தாலும், தந்தையாக இருந்தாலும், தாத்தாவாக இருந்தாலும், பாட்டியாக இருந்தாலும் — அவர்களை அன்போடும் மரியாதையோடும் நடத்தலாம். ஒரு மாணவர் வெற்றி பெற்றால் பாராட்டலாம். திருமண நிகழ்வில் வாழ்த்துகளைப் பகிரலாம். இவை அனைத்தும் சமத்துவமான மனித உறவுகளின் வெளிப்பாடுகள்.

ஆனால் அதையே “காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசீர்வாதம் பெறுதல்” என்ற சடங்காக மாற்றும்போது, சமத்துவமான உறவு ஆதிக்கம்–கீழ்ப்படிதல் என்ற உறவாக மாறுகிறது.

மனிதனை மனிதனாக மதிப்பதே நாகரிகம்; மனிதனை உயர்ந்தவன்–தாழ்ந்தவன் என்று பிரிப்பது நாகரிகம் அல்ல.

முடிவுரை

குனிந்து காலைத் தொட்டு வணங்கும் கலாச்சாரம் என்பது நரம்பியல் அறிவியலின் அதிசயமோ, மனித மேம்பாட்டின் உச்சமோ அல்ல. அது வரலாற்றில் உருவான ஒரு சமூகப் பழக்கம்; அதன் பின்னால் அதிகாரம், ஆன்மீக மேலாதிக்கம், உளவியல் கீழ்ப்படிதல் ஆகிய பல அடுக்குகள் உள்ளன.

அன்பையும் மரியாதையையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு மனிதன் மற்றொரு மனிதனின் காலில் விழ வேண்டிய அவசியமில்லை. கைகுலுக்கலாம். அணைத்துக் கொள்ளலாம். வாழ்த்தலாம். நன்றியைத் தெரிவிக்கலாம்.

சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் பரிமாறப்படும் மரியாதையே உண்மையான மனிதப் பண்பு. ஆதிக்கம் மற்றும் அடிமைத்தனத்தின் சின்னங்களைக் கடந்து, சுயமரியாதை மற்றும் மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய சமூகப் பண்பாட்டை நோக்கி நாம் நகர வேண்டும்.

 ஊரான்

திராவிடம்: யாருடைய சொத்தும் அல்ல; அது சனாதன ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான வரலாற்று அடையாளம்!

சமீப காலங்களில் "திராவிடம்" என்ற சொல்லைச் சுற்றி பல்வேறு விவாதங்கள் எழுகின்றன. சிலர், "திராவிடம் என்பது கால்டுவெல் உருவாக்கிய கருத்து" என்கிறார்கள். 

சிலர், "அயோத்திதாச பண்டிதர்தான் முதலில் திராவிடம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்" என்று ‘பெரியாருக்கும் பெரியார் அயோதிதாசர்’ என்ற தொணியில் பெருமை பேசுகிறார்கள். 

இன்னும் சிலர், "பெரியார்தான் திராவிட அரசியலையே உருவாக்கினார்" என்கிறார்கள்.

ஆனால், இந்த விவாதங்களில் பெரும்பாலும் மறைக்கப்படும் ஒரு உண்மை என்னவென்றால், "திராவிடம்" என்பது கால்டுவெல்லாலும், அயோத்திதாசராலும், பெரியாராலும் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட சொல் அல்ல. அது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்திய வரலாற்றிலும் இலக்கியங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் இடம்பெற்ற ஒரு பண்டைய அடையாளம்.

திராவிடம்: இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய குறிப்பு

வடஇந்திய சமஸ்கிருத இலக்கியங்களிலும், புராணங்களிலும், தர்மசாஸ்திரங்களிலும் "திராவிட" என்ற சொல் காணப்படுகிறது.

மனுதர்ம சாஸ்திரம் (10:44–45) தென்னிந்திய மக்களையும் பகுதிகளையும் குறிப்பிடும் போது "திராவிடர்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது.

பாகவத புராணம் உள்ளிட்ட பல புராண நூல்களிலும் திராவிட தேசம் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.

7ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவுக்கு வந்த சீன யாத்திரிகர் யுவான் சுவாங் (Xuanzang) தனது பயணக் குறிப்புகளில் காஞ்சிபுரத்தை மையமாகக் கொண்ட தென்னிந்தியப் பகுதியை "திராவிட நாடு" (Dravida) என்று பதிவு செய்கிறார்.

யுவான் சுவாங் (Xuanzang) 

எனவே, திராவிடம் என்பது 19ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய சொல் அல்ல. குறைந்தபட்சம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக வரலாற்றில் உலவி வரும் ஒரு புவியியல்-பண்பாட்டு அடையாளம்.

கால்டுவெல் உருவாக்கியது என்ன?

ஆங்கிலேய பாதிரியார் ராபர்ட் கால்டுவெல் 1856ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட தனது மொழியியல் ஆய்வில், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் உள்ளிட்ட மொழிகள் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்று விளக்குவதற்காக "Dravidian Languages" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.

அவர் உருவாக்கியது "திராவிடம்" என்ற சொல்லல்ல; ஏற்கனவே இருந்த சொல்லை மொழிக் குடும்பத்திற்கான அறிவியல் வகைப்பாட்டாகப் பயன்படுத்தினார்.

ஆகவே, "திராவிடத்தை கால்டுவெல்தான் உருவாக்கினார்" என்பது வரலாற்று உண்மைக்கு முரணான கூற்றாகும்.

அயோத்திதாசரும் திராவிடமும்

அயோத்திதாச பண்டிதர் "திராவிடர்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியதிலும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அவர் பயன்படுத்திய சூழல் என்ன?

அவரது எழுத்துகளில் "ஆதிதிராவிடர்", "திராவிட புத்தர்கள்" போன்ற அடையாளங்கள் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன. குறிப்பாக, தீண்டத்தகாத மக்களின் வரலாற்றையும் அடையாளத்தையும் மீட்டெடுக்கும் நோக்கத்திலேயே அவர் "திராவிட" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.

அதாவது, அயோத்திதாசரின் பயன்பாடு முதன்மையாகப் பறையர் சாதி (ஆதி திராவிடர்) மக்களின் வரலாற்று அடையாளத்தை மீட்டெடுப்பதற்கானது.

ஆனால், பிற்படுத்தப்பட்ட அனைத்து சாதி மக்களையும், சாதி ஒழிப்பை விரும்பும் அனைத்து சமூகப் பிரிவுகளையும் உள்ளடக்கிய பரந்த அரசியல் அடையாளமாக அவர் "திராவிடம்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியதாகக் கூறுவதற்கு போதிய ஆதாரங்கள் இல்லை.

பெரியாரின் திராவிடப் புரிதல்

பெரியார் காலத்தில், "திராவிடம்" என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியின் அடையாளமாக இல்லாமல், பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கும் சனாதன வர்ணாசிரமக் கட்டமைப்பிற்கும் எதிரான அரசியல் அடையாளமாக மாற்றமடைந்தது.

அதனால்தான் அவர் உருவாக்கிய அமைப்புக்கு "திராவிடர் கழகம்" என்று பெயரிட்டார்.

அவருக்கு "திராவிடம்" என்பது வெறும் இன அடையாளமோ, மொழி அடையாளமோ அல்ல. அது:

• சாதி ஒழிப்பு,
• பார்ப்பன ஆதிக்க எதிர்ப்பு,
• சனாதன எதிர்ப்பு,
• சமூக நீதி,
• சுயமரியாதை

ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு அரசியல் நிலைப்பாடாக இருந்தது.

அதன் தொடர்ச்சியாகவே திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு திராவிட அரசியல் இயக்கங்கள் உருவாயின.

யாருடைய சொத்து?

இதிலிருந்து தெளிவாகப் புரிவது என்ன?

திராவிடம் என்பது:

• கால்டுவெல்லின் சொத்தும் அல்ல;
• அயோத்திதாசரின் சொத்தும் அல்ல;
• பெரியாரின் சொத்தும் அல்ல.

அவர்கள் மூவரும் தங்கள் காலத்தின் தேவைக்கேற்ப அந்தச் சொல்லுக்கு வெவ்வேறு அரசியல் மற்றும் சமூக உள்ளடக்கங்களை வழங்கியவர்கள் மட்டுமே.

திராவிடம் என்ற சொல் அவர்களை விடவும் பழமையானது; வரலாற்று ஆழமுடையது.

எனவே, இன்று யாரும் "திராவிடத்திற்கு நாங்கள்தான் உரிமையாளர்கள்" என்று கூற முடியாது.

இன்றைய காலத்தின் தேவை

இன்று இந்தியா முழுவதும் சனாதன வர்ணாசிரமக் கருத்தியலை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் முயற்சிகள் வலுப்பெற்று வருகின்றன.

பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களை உயர்வு-தாழ்வாகப் பிரிக்கும் சிந்தனை, பெண்களை இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாகப் பார்க்கும் மனநிலை, மதவெறி மற்றும் பண்பாட்டு மேலாதிக்க அரசியல் ஆகியவை புதிய வடிவங்களில் மீண்டும் தலைதூக்குகின்றன.

இத்தகைய சூழலில், திராவிடத்தை வெறும் இனவாதக் கண்ணோட்டத்திலோ அல்லது மொழியியல் விவாதத்திலோ சுருக்கிப் பார்ப்பது வரலாற்றுப் பிழையாகும்.

இன்று "திராவிடம்" என்பதன் அரசியல் பொருள்:

சனாதன ஆதிக்கத்திற்கு எதிர்ப்பு, சாதி ஒழிப்பிற்கான உறுதி, சமூக நீதிக்கான போராட்டம், மனித சமத்துவத்திற்கான நிலைப்பாடு என்பதாகும்.

முடிவுரை

திராவிடம் என்பது ஒரு தனிநபர் கண்டுபிடித்த சொல் அல்ல; ஒரு தனி சமூகத்தின் சொத்தும் அல்ல.

அது வரலாற்றின் நீண்ட ஓட்டத்தில் உருவாகிய தென்னிந்திய மக்களின் பண்பாட்டு-அரசியல் அடையாளம்.

அந்த அடையாளத்தின் உயிர் இன்று எதில் இருக்கிறது என்றால், அது சனாதன ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில்தான் இருக்கிறது.

எனவே, "திராவிடம் யாருடையது?" என்ற கேள்வியை விட, "திராவிடத்தின் உள்ளடக்கத்தை இன்று யார் காக்கிறார்கள்?" என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

சனாதன மீட்டுருவாக்கம் தீவிரமடையும் இந்தக் காலகட்டத்தில், திராவிடத்தை ஒரு அருங்காட்சியகச் சொல்லாக அல்லாமல், சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான போராட்ட ஆயுதமாகப் புரிந்துகொண்டு களமாட வேண்டியதே காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

ஊரான் @ பொன். சேகர்

பாலியல் வன்கொடுமைகளின் உண்மையான வேர் எது? போதைத் பொருளா, காம வியாபாரமா?

கஞ்சாவும் சாராயமும் மட்டும்தான் காரணமா?

கஞ்சா அடித்தால் பாலியல் வெறி ஏறுமா? கள்ளு-சாராயம் குடித்தால் பாலியல் வெறி ஏறுமா? இந்த நாட்டில் கஞ்சா அடிப்பதும், கள்ளு-சாராயம் குடிப்பதும் காலம் காலமாக நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால், வெறும் கஞ்சா மற்றும் கள்ளு-சாராயப் போதை மட்டும்தான் பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு முதன்மைக் காரணியா? இதற்கு ஏதேனும் அறிவியல் பூர்வமான ஆய்வுத் தரவுகள் உண்டா?

இல்லை! 

போதைப்பொருள் என்பது ஒரு மனிதன் தனது சுயக்கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்யும் ஒரு கருவியே தவிர, அதுவாக ஒருவனுக்குள் பாலியல் வெறியை உற்பத்தி செய்துவிடாது. பாலியல் வன்கொடுமைகளின் உண்மையான அடிப்படை என்பது... பெண்ணை ஒரு மனிதப் பிறவியாகப் பார்க்காமல், அவளை வெறும் 'போகப் பொருளாக', 'நுகர்வுப் பொருளாக'ப் பார்க்கும் ஆண் ஆதிக்க மனோபாவம்தான்!

ஆள்தோட்ட பூபதி

நுகர்வுப் போதையும் காமப் பெருக்கமும்

முதலாளித்துவச் சந்தை எப்போதுமே ஒரு பொருளை நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றுவதன் மூலம், அதை எந்த விலையைக் கொடுத்தாவது அடைந்தே தீர வேண்டும் என்கிற வெறியைத் தூண்டுகிறது. நாம் உடுத்தும் உடையிலிருந்து உண்ணும் உணவு வரை எண்ணற்ற விளம்பரங்கள் மூலம் இந்த ஆசை எப்படி வெறியாக மாற்றப்படுகிறதோ, அப்படித்தான் பெண்களும் இங்கே நுகர்வுப் பண்டங்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பக் காலத்தில், இந்த ஆபத்து இணையத்தின் வழியாக நம் கைகளுக்குள் இருக்கும் கைபேசியிலேயே அடங்கிவிட்டது.

ஒரு காலத்தில் 'சரோஜாதேவி புத்தகங்கள்' இரகசியமாக ஏற்படுத்திய அதே பாலியல் தூண்டல் விளைவை... இன்று திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், ரியாலிட்டி ஷோக்கள், இணையத்தில் குவிந்து கிடக்கும் ஆபாச ரீல்ஸ்கள் மற்றும் 'போர்ன்' (Porn) படங்கள் பகிரங்கமாகச் செய்கின்றன. 

இவைகளே பெண்களை—அவள் சிறுமியாக இருந்தாலும் சரி, மூதாட்டியாக இருந்தாலும் சரி—அனுபவிக்க வேண்டிய ஒரு சதைப்பிண்டமாகப் பார்க்கும் வேட்கையை ஆண்களிடம் தொடர்ச்சியாக உருவாக்குகின்றன.

திரைகளில் நெளியும் ஆபாசம்

திரைப்படங்களில் நடிகைகளின் அக்குளையும், தொப்புளையும், தொடையையும், இடையையும், மார்பகங்களையும் கேமராக்கள் வழியே ஆபாசமாகத் துளைத்தெடுப்பதோடு மட்டுமின்றி... அங்கெல்லாம் கதாநாயகன் தனது வாயையும் மூக்கையும் தேய்ப்பது போலவும், இடுப்பைக் கிள்ளுவது போலவும், கன்னத்தையும் கழுத்தையும் கடிப்பது போலவும் காட்டுகிறார்களே... இவற்றைத் திரையில் பார்ப்பவனுக்குள் பக்திப் பரவசமா ஊற்றெடுக்கும்? இல்லை, பாலியல் வெறிதானே தலைக்கேறும்?

இது ஏதோ திரையரங்கில் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு கடந்து போகும் ஒன்றல்ல. இந்த ஆபாசக் காட்சிகள் தொலைக்காட்சிகளிலும், கைபேசிகளிலும் 24 மணி நேரமும் ஓயாது ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. 

குவாட்டரில் தொடங்கி எப்படி ஒருவன் காலப்போக்கில் 'மொடாக்குடியனாக' மாறுகிறானோ, அதுபோலவே இந்தத் தொடர் காமக் காட்சிகளால் பாலியல் வெறி ஏற்றப்பட்ட ஒருவன், எப்போது வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கிறான். வாய்ப்புக் கிட்டும் போது மிருகமாய் வெறிகொண்டு குதறுகிறான்.

கூட்டுக் குற்றவாளிகள்

மக்களிடையே இந்த ஆபாசக் காமக் காட்சிகளைக் கொண்டு சேர்க்கும் வணிகப் பணியை திரை உலகக் 'கதாநாயகர்கள்', 'கதாநாயகிகள்', 'தயாரிப்பாளர்கள்', 'தொலைக்காட்சி உரிமையாளர்கள்' மற்றும் சமூக ஊடகங்களைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறிய 'மாநில-ஒன்றிய அரசுகள்' அனைவருமே கூட்டுக்குற்றவாளிகள்தான்! இன்று நடைபெறும் அனைத்து பாலியல் குற்றங்களுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியவர்களும் இவர்கள்தான்! காசுக்காக கேமரா முன்னால் அனைத்தையும் அவிழ்த்தவர்கள், இன்று பொதுமேடைகளில் போர்த்திக் கொண்டு வந்தால் மட்டும் புனிதர்களாகிவிடுவார்களா?

படுக்கை அறையில் இருவருக்குள் நடக்கக்கூடிய அந்தரங்கங்களை நாலு காசுக்காகப் பொதுவெளியில் அசிங்கமாகக் காட்சிப்படுத்தும் இவர்கள் அனைவருமே 'காம வியாபாரிகள்'. தெருவில் கஞ்சா விற்கும் குற்றவாளிகளுக்கும், இவர்களுக்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது‌!

எப்படிச் சாராயத்தையும் கஞ்சாவையும் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலும் ஒழித்தால்தான் மக்களைப் போதையில் இருந்து மீட்க முடியுமோ... அதுபோலவே, பாலியலைத் தூண்டும் இத்தகைய காமக் காட்சிகளையும், ஆபாசச் சித்தரிப்புகளையும் திரைப்படங்களிலும் ஊடகங்களிலும் முற்றிலுமாகத் தடை செய்தால்தான், இந்த சமூகப் பாலியல் வெறியைக் கட்டுப்படுத்த முடியும்.

ஆனால், ஆட்சியாளர்கள் ஒருபோதும் இதைச் செய்யமாட்டார்கள். காரணம், அவர்கள் தங்களின் சாராய வருவாயையும், முதலாளிகளின் லாபத்தையும், வணிகச் சந்தையையும் பாதுகாக்கும் ‘ஆள்தோட்ட பூபதிகள்” அல்லவா?

களத்தில் இறங்க வேண்டியது மக்களின் கடமை!

எனவே, மக்களாகிய நாம்தான் இத்தகைய கலாச்சாரச் சீரழிவிற்கு எதிராக நேரடியாகக் களம் காண வேண்டும். காமத்தைத் தூண்டும் ஆபாசக் காட்சிகளுக்கும், இந்தச் சீரழிவிற்கும் காரணமானவர்களைப் பொதுவெளியில் கண்டால் துரத்தியடிக்க வேண்டும்! காமக் காட்சிகளைக் காட்சிப்படுத்தும் திரையரங்குகளையும், இந்த அசிங்கங்களை விற்கும் ஊடக நிறுவனங்களையும் முற்றுகையிட வேண்டும்!

இது ஒரு நீண்ட நெடிய போராட்டக் களம். இப்பொழுதே இந்த ஒட்டுமொத்த காமப் பண்பாட்டிற்கு எதிராக நாம் போராட்டத்தைத் தொடங்கவில்லை என்றால்... நாளை நம் வீட்டுப் பிஞ்சுக் குழந்தைகள் இந்த மிருக வெறிக்கு இரையாவதை வேடிக்கை மட்டும்தான் பார்க்க முடியும்!

எச்சரிக்கை!

ஊரான்@பொன்.சேகர்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு முடிவே கிடையாதா?

பாலியல் வன்முறை: தனிநபர் சிக்கலா, சமூக கட்டமைப்பின் விளைவா?

பாலியல் வன்கொடுமையின் ஊற்றுக்கண் எது?

பாலியல் குற்றவாளி சீமானை பொதுவெளியில் நடமாட விடலாமா?

பாலியல் அவலங்கள்: மௌனமாய் அழுகும் மனிதம்...

ஆட்சிகள் மாறினாலும் மாறாத அவலங்கள்

"மாற்றம்... மாற்றம்..." என்ற முழக்கங்களோடு இங்கு ஆட்சிக் கட்டில்கள் மாறுகின்றன; சிம்மாசனங்களில் அமரும் முகங்கள் மாறுகின்றன. ஆனால், சாமானிய மக்களின் வாழ்வில் அரங்கேறும் அவலங்களின் காட்சிகள் மட்டும் ஏன் மாறுவதே இல்லை?

சென்னை மற்றும் அதன் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளான திருவள்ளூர், கும்மிடிப்பூண்டி, தாம்பரம், பூந்தமல்லி உட்பட ஒரே ஒரு நாளில் 12 பாலியல் குற்றங்கள் பதிவாகின. அதில் திருவள்ளூரில் வெறும் மூன்று வயது நிரம்பாத சிறுமி ஒருவர் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு உயிரிழந்தார். பூந்தமல்லியில் 7 வயது சிறுமியும், தாம்பரத்தில் 10 வயது சிறுமியும் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானார்கள். மாங்காடு, போரூர், கோயம்பேடு, அண்ணாசாலை ஆகிய இடங்களிலும் பெண்களும் மாற்றுத்திறனாளி பெண்ணும் பாதிக்கப்பட்டனர்.

இத்தகைய கொடூரம் நடந்த பிறகு, இந்நேரம் ஒட்டுமொத்த தமிழ்நாடே எரிமலையாய் வெடித்துக் கொந்தளித்திருக்க வேண்டாமா? நம் தெருக்களில் நீதிக்கான போராட்ட நெருப்பு சுடர்விட்டிருக்க வேண்டாமா? ஏன் இந்த மயான அமைதி?

தமிழ்நாட்டில் அரசியல் கட்சிகளுக்கா பஞ்சம்? வீதிக்கு வீதி பெயர்ப் பலகைகளும், கொடிக்கம்பங்களும் முளைத்து நிற்கின்றனவே! உலகத் தமிழர்களைக் காப்பதாக முழங்கும் இயக்கங்கள் எங்கே போயின?

மேலவளவு படுகொலை, வாச்சாத்தி வன்முறை, ஹூண்டாய் தொழிலாளர் மீதான அடக்குமுறை என கடந்த காலங்களில் பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகக் களம் கண்ட இடதுசாரிகள்கூட, இன்று ஏன் மௌனம் சாதிக்கிறார்கள்?

ஆளும் திமுக உள்ளிட்ட பிற எதிர்க்கட்சிகளோ, தங்களின் கடமை முடிந்தது என்ற தொனியில் வெறும் 'கண்டன அறிக்கைகளோடு' தங்களைச் சுருக்கிக் கொண்டது ஏன்? 

சாதியப் பின்புலம் கொண்ட கட்சிகளும், பகுத்தறிவை மட்டுமே கையில் ஏந்தியிருக்கும் இயக்கங்களும் இந்த அநீதியைக் கண்டும் காணாமல் கடந்து போவது ஏன்?

ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியலும் சிதறிக் கிடக்கும் மாற்றுச் சக்திகளும்

காரணம் மிகத் தெளிவானது. இன்று தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகளும், இயக்கங்களும் ஏதோ ஒரு சுயநல அரசியல் தேவைக்காகவும், ஓட்டுப் பொறுக்கும் உத்திகளுக்காகவும் மட்டுமே களம் காண்பவை. மக்களின் கண்ணீரைத் தங்களின் லாபமாக மாற்றத் துடிக்கும் இந்த வியாபாரச் சூழலில், எஞ்சியிருப்பது மாற்று அரசியலை முன்வைக்கும் மார்க்சிய-லெனினிய புரட்சிகர இயக்கங்கள் மட்டும்தான்.

குறிப்பாக, அநீதிக்கு எதிராக உடனடியாகக் களம் காணும் ஆற்றல் கொண்ட மார்க்சிய-லெனினிய புரட்சிகர இயக்கங்கள், இன்று அற்பமான கருத்து வேறுபாடுகளுக்காகவும், தத்துவார்த்தப் பிடிவாதங்களுக்காகவும் தங்களுக்குள் பிளவுபட்டு, சிதறிக் கிடக்கின்றன. 

புரட்சிகர சக்திகளின் இந்த ஒற்றுமையின்மையின் விளைவாகத்தான், இன்று அநீதிக்கு எதிராகக் களம் காண வேண்டிய அவர்களின் குரல் வறண்டு, மெலிதாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அற்றுப் போன ஜனநாயகப் பண்பு: சகதியில் மூழ்கும் சமூகம்

ஒரு காலத்தில் ஜல்லிக்கட்டு போன்ற உரிமைகளுக்காகத் தன்னிச்சையாகத் திரண்ட தமிழக மக்கள், இன்று பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் மரணத்தைக் கண்டும் மௌனமாய் இருப்பது எதைக் காட்டுகிறது? மக்களிடம் 'ஜனநாயகப் பண்பு' முற்றிலும் அற்றுப் போய்விட்டது என்பதையே இது பறைசாற்றுகிறது.

ஜனநாயகப் பண்பு என்பது வெறும் வாக்குச் சாவடியில் ஓட்டுப் போடுவது அல்ல. அது சாதி மத இன மாச்சரியங்களைக் கடந்து அடுத்தவர்களின் துயரத்தைத் தனது துயரமாக உணர வைக்கும் ஒரு உயரிய பண்பு. 

அடுத்தவருக்கு ஒரு துன்பம் என்றால், எந்தப் பயனும் எதிர்பாராமல் ஓடோடி வந்து உதவும் உயரிய குணமே உண்மையான ஜனநாயகப் பண்பு.

இத்தகைய பண்புகளை மக்கள் போராட்டக் களங்களில் இருந்துதான் கற்றுக் கொள்ள முடியும். கெடுவாய்ப்பாக, அந்த ஜனநாயகப் பண்புகளை இன்று நமது சமூகம் இழந்து நிற்கிறது. இந்தப் பண்பை இழந்த எந்தவொரு சமூகமும் சமூக அவலம் எனும் சாக்கடைச் சகதியில்தான் மூழ்கிக் கிடக்குமே ஒழிய, ஒருபோதும் சுயமரியாதையோடு மீண்டெழ முடியாது.

காலத்தின் கட்டாயமும் மாற்றுப் பாதையும்

இந்த அவலச் சூழலை, இந்த மழுங்கடிக்கப்பட்ட சமூகப் பொதுப்புத்தியை மாற்றி அமைக்கும் ஆற்றல், சமூக நீதியையும் மக்கள் விடுதலையையும் நோக்கிய தெளிவான அரசியல் பார்வை கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே உண்டு.

எனவே, இந்த இக்கட்டான சூழலிலாவது தமிழ்நாட்டு மக்களைக் காக்கவும், இழந்த ஜனநாயகப் பண்புகளை மீட்டெடுக்கவும் — மாற்றுச் சக்திகள் குறிப்பாக மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கங்கள் தங்களது சிறுபிள்ளைத்தனமான கருத்து வேறுபாடுகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, நிபந்தனையற்று ஓரணியில் திரள வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

இன்று திரையுலக நுகர்வுப் போதையை மூலதனமாக்கி அதிகாரத்துக்கு வந்துள்ளவர்களின் போலி பிம்பங்கள் பலவும் மக்கள் மன்றத்தில் அம்பலப்பட்டு வருகின்றன. ஒரு நடிகனுக்கு வாக்களித்தது ஏமாந்து விட்டோமோ என்று மக்கள் உணரத் தொடங்கி உள்ளனர். தற்போதைய சூழலில், தமிழ்நாட்டிற்கான மாற்று அரசியலின் பாதை அகலத் திறந்தே கிடக்கிறது.

சுயநல அரசியலின் வேடங்களைக் கலைப்போம்! சிதறிக் கிடக்கும் புரட்சிகர சக்திகளை ஒன்றிணைப்போம்! இழந்த ஜனநாயகப் பண்புகளைப் போராட்டக் களங்களின் வழியே மீட்டெடுத்து, சமத்துவத் தமிழ்நாட்டை நோக்கிப் பயணப்படுவோம்!

ஊரான் @ பொன்.சேகர்

வண்ணத் திரைகளில் மயங்கும் மனிதர்கள்!

இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் போதே சுற்றியுள்ள எதார்த்த உலகை ஒரு நிமிடம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

நம் கண்முன்னே வாழும் விவசாயிகள், கட்டிடத் தொழிலாளர்கள், அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் என கோடிக்கணக்கான மக்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக நாள்தோறும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் உழைப்பு பெரும்பாலும் அடுத்த வேளை உணவையும், குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதற்கான போராட்டமாகவே முடிகிறது.

மறுபுறம், அரசு ஊழியர்கள், ஆலைத் தொழிலாளர்கள் போன்றோர்கூட தங்களின் பணிக்காலம் முடிந்த பிறகு ஓய்வூதியம் அல்லது சேமிப்புத் தொகையின் மூலம் வாழ்க்கையை நகர்த்துகிறார்கள்.

ஆனால், ஏற்கனவே லட்சங்களிலும் கோடிகளிலும் சம்பாதித்து குவித்திருக்கும் திரைத்துறை மற்றும் தொலைக்காட்சி வணிக உலகம், தங்களின் வருமானம் தொடர்ந்து பெருகிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக "பொழுதுபோக்கு" என்ற பெயரில் எண்ணற்ற நிகழ்ச்சிகளையும் காட்சிகளையும் மக்களிடம் கொள்ளை விலைக்கு விற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறது.

எளியவர்களுக்கான ஏணியா? கனவுகளை சந்தைப் பொருளாக்கும் இயந்திரமா?

'டான்ஸ் ஜோடி டான்ஸ்', 'மகாநடிகை', 'சரிகமப', 'சூப்பர் சிங்கர்' போன்ற நடன மற்றும் பாடல் போட்டிகள், பல்வேறு ரியாலிட்டி ஷோக்கள், மெகா தொடர்கள் மற்றும் திரைப்படங்கள் ஆகியவை மக்களின் திறமையை வளர்க்கும் கலை மேடைகளாக இங்கே சித்தரிக்கப்படுகின்றன. "எளிய மக்களின் திறமைகளை வெளிக்கொண்டு வந்து அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறோம்" என்று இந்நிகழ்ச்சிகளின் பின்னால் இருப்பவர்கள் பெருமையாகக் கூறுகிறார்கள்.

ஆனால் உண்மை நிலை என்ன?

இந்த நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கும் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களில் மிகச் சிலருக்கே நீடித்த வாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலானோர் நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் மீண்டும் தங்களின் பழைய வாழ்க்கைக்கே திரும்பிச் செல்கிறார்கள். சிலர் உள்ளூர் மேடைகள், கோவில் திருவிழாக்கள் அல்லது சிறிய நிகழ்ச்சிகளில் தங்கள் திறமையை வெளிப்படுத்தும் நிலையிலேயே முடங்கிப் போகிறார்கள்.

ஆனால் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களும் தயாரிப்பு நிறுவனங்களும் விளம்பரங்கள், பார்வையாளர் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் மூலம் கோடிக்கணக்கில் வருமானம் ஈட்டுகின்றன. ஏழைகளின் கனவுகள் சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன; ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் பெரும் லாபம் சிலரின் கைகளிலேயே குவிகிறது.

அரசியல் கொள்ளைக்கும் திரைத்துறைச் சுரண்டலுக்கும் இடையே ஒரு ஒற்றுமை

மக்களுக்காகவே அரசியலுக்கு வந்ததாகக் கூறும் பல பிழைப்புவாத அரசியல்வாதிகள், மக்களின் வரிப்பணத்தையும் அரசாங்க வளங்களையும் சுரண்டி சொத்து சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரு அரசியல்வாதி மக்களின் வாக்குகளை மூலதனமாக மாற்றிக் கொள்கிறான்.

அதேபோல, "மக்களின் திறமையை வளர்க்கிறோம்", "மக்களை மகிழ்விக்கிறோம்", "எளியவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கிறோம்" என்ற பெயரில் செயல்படும் பொழுதுபோக்கு வணிகமும், உழைக்கும் மக்களின் நேரத்தையும் கவனத்தையும் உணர்ச்சிகளையும் பணமாக மாற்றிக் கொள்கிறது.

வடிவத்தில் வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் மக்களின் நம்பிக்கையையும் உழைப்பையும் லாபமாக மாற்றும் அடிப்படைச் செயல்முறையில் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை.

பழைய முகங்களின் புதிய மேடை

இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளில் நடுவர் இருக்கைகளில் அமர்ந்து தீர்ப்பு வழங்குபவர்களைப் பாருங்கள். திரைத்துறையில் மார்க்கெட் இழந்த நடிகர்கள், நடிகைகள், பாடகர்கள், நடன இயக்குநர்கள் ஆகியோரே பெரும்பாலும் புதிய வடிவில் மீண்டும் சந்தைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். "ஜட்ஜ்" என்ற புதிய அடையாளத்தோடு அவர்கள் மீண்டும் பொதுமக்களின் கவனத்தைப் பெறுகின்றனர்.

ஒரு பக்கம் புதிய திறமைகளைத் தேடுவதாகக் கூறிக்கொண்டே மறுபக்கம் அதே பழைய பிரபலங்களைக் கொண்டு சந்தை வணிகமும் நடைபெறுகிறது.

மூளையை மழுங்கடிக்கும் ரீல்ஸ் கலாச்சாரம், போதையின் புதிய வடிவம்

இந்தப் பொழுதுபோக்கு உலகம் தொலைக்காட்சியோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இன்று இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ், யூடியூப் ஷார்ட்ஸ், குறும்பட வீடியோக்கள் போன்றவை நமது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டன. சிலர் தங்களின் வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காகவும், சிலர் ஆடம்பரமான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காகவும் இத்தகைய உள்ளடக்கங்களைத் தொடர்ந்து உருவாக்குகின்றனர். இது அவர்களுக்கான தொழில் என்பதில் தவறில்லை — ஆனால் இவற்றை வாய்பிளந்து பார்த்துக்கொண்டே நமது நேரத்தையும் கவனத்தையும் தொலைப்பதில்தான் சிக்கல் இருக்கிறது.

மேற்கண்ட நிகழ்ச்சிகள் மூலம் மக்களின் அறிவு வளர்கிறதா? உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தும் எந்த அடிப்படை மாற்றத்திற்கும் இவை பங்களிக்கிறதா?

அறிவியல் தொடர்பான விளக்க வீடியோக்கள், சமூக விழிப்புணர்வு உள்ளடக்கங்கள் போன்ற சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர்த்து, பெரும்பாலான உள்ளடக்கங்கள் மனிதர்களின் சிந்தனையை மழுங்கடிப்பதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்படுகின்றன.

சாராயத்திற்கு அடிமையான ஒருவர் மது இல்லாமல் ஒரு நாளைக் கடத்த முடியாததைப் போல, இன்றைய மனிதன் கைபேசி திரையில்லாமல் சில மணி நேரங்களைக்கூட கழிக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறான். ஒவ்வொரு காலியிடத்தையும், ஒவ்வொரு ஓய்வு நேரத்தையும், ஒவ்வொரு தனிமையான தருணத்தையும் திரைகள் ஆக்கிரமித்துவிட்டன. நாம் இழப்பது வெறும் பணத்தை மட்டுமல்ல. நமது நேரம், கவனம், சிந்தனைத் திறன், சமூக உணர்வு ஆகியவையே மெதுவாகச் சிதைக்கப்படுகின்றன.

என்ன செய்யப் போகிறோம்?

மார்க்சிய வர்க்கப் பார்வையில் சிந்தித்துப் பார்த்தால், இந்தச் சொத்துடமைச் சமூகம் தனது சுரண்டலை மறைப்பதற்காகப் பயன்படுத்தும் மிகவும் சக்திவாய்ந்த கருவிகளில் ஒன்று பொழுதுபோக்கு வணிகமாகும்.

இதனால் கலை, இசை, திரைப்படம் அனைத்தையும் நிராகரிக்க வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, எது மக்களின் சிந்தனையை வளர்க்கிறது? எது வெறும் நுகர்வுப் போதையை உருவாக்குகிறது? என்பதை விமர்சனப் பார்வையுடன் அணுக வேண்டும்.

உண்மையான கலை மனிதனைச் சிந்திக்க வைக்கும். வணிகப் பொழுதுபோக்கு பெரும்பாலும் மனிதனை மறக்கச் செய்யும். இந்த வேறுபாட்டை உணராமல், நமது சிந்தனையை மழுங்கடிக்கும் இந்த வண்ணத் திரைகளின் உலகில் தொடர்ந்து மூழ்கிக் கொண்டிருந்தால், ஏமாற்றுக்காரர்களும் சுயநலவாதிகளும் நம்மை ஆளுவதைத் தடுக்க முடியாது.

திரைப்பின்னிய மாயைகளை உடைப்போம்!

அறிவியல் மற்றும் சமூக நீதிசார் கருத்துத் தெளிவோடு உலகைப் புரிந்துகொள்வோம்! உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வியலையும் உண்மையான சமூகப் பிரச்சினைகளையும் மையமாகக் கொண்டு சிந்திப்போம்!

ஊரான் @ பொன். சேகர்

விமர்சனங்களை உள்வாங்க முடியாதவர்களா கம்யூனிஸ்டுகள்?

இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) மாநிலச் செயலாளர் தோழர் பெ. சண்முகம் அவர்கள், சேலம் பாலியல் வன்கொடுமை குறித்துக் கீழ்க்கண்ட அறிக்கையைத் தனது முகநூலில் வெளியிட்டிருந்தார்:

"சேலத்தின் 50-க்கும் மேற்பட்ட பெண்களுக்குப் பாலியல் வன்கொடுமை! சிபிசிஐடி விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டுக் குற்றவாளிகள் அனைவரையும் கைது செய்ய சிபிஐ(எம்) வலியுறுத்தல்!!"

ஆளுங்கட்சியின் கூட்டணியில் இருந்துகொண்டு, இத்தகைய கொடூரச் சம்பவத்திற்கு வெறும் ‘அறிக்கை’ மட்டும் விடுவது போதாது என்ற ஒரு குடிமகனின் தார்மீக உரிமையோடு, அந்தப் பதிவின் கீழ் நான் ஒரு எளிய விமர்சனத்தை வைத்தேன்.

அதன் விளைவாக அங்கு நடந்த விவாதம் இதோ:

• ஊரான்: "அறிக்கை மட்டும் போதுமா? வீதியில் இறங்கிப் போராட வேண்டாமா? எது தடுக்கிறது? அவன்தான் குற்றவாளி என்று சொல்வதற்கு தைரியம் இல்லை. கட்சியில் இருந்து நீக்கிவிட்டால் மட்டும் கட்சி உத்தம கட்சி ஆகிவிடுமா?"

• Balaji KR: "முகநூலில் கருத்துப் போடுவது உங்களுக்குப் பெரிய வேலையா இருக்கு‌."

• ஊரான்: "அதுக்குத்தானே முகநூல் இருக்கு? ஏன் விமர்சனம் என்றால் கசக்கிறது?"

• Balaji KR: "உனக்கு கருத்துப் போடுவது மட்டும்தான் இனிக்குதா?"

• ஊரான்: "'உங்களுக்கு' எனத் தொடங்கி 'உனக்கு' என எனை நோக்கி விளிப்பு. அடடே... என்னே ஒரு கம்யூனிசப் பண்பாடு?"

• Balaji KR: "போராட்டக் களத்திலும் கருத்தியலாகவும் இணைந்தே நாங்கள்.. நீங்கள்??"

• ஊரான்: "உங்களது முகநூல் கணக்கைப் பார்த்தேன். முப்பதாயிரம் போஸ்ட்கள், 7.6 ஆயிரம் நட்புகள். உங்களுக்கும் முகநூலில்தான் பெரிய வேலை போல?"

• Balaji KR: "கேட்டதுக்கு பதில்??"

• ஊரான்: "நான் யார் என்று 'ஊரான்' மற்றும் 'எதிர்த்துநில்' வலைப்பூவில் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.‌ இல்லையேல் மரணித்துப் போன 'பெல்' முகில் அவர்களின் கல்லறையில் காது வைத்துக் கேளுங்கள்; அவர் என்னைப் பற்றிச் சொல்லுவார். நிற்க, கேள்வி கேட்டது நான். அதற்கு நாகரிகமாகப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. என்னுடைய மகன் வயதுகூட உங்களுக்கு இல்லை. என்னை ஒருமையில் 'உனக்கு' என்று விளிக்கிறீர்கள். இதுதான் கம்யூனிசம் உங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த நாகரிகமோ?"

சுயரூபம் என்ன?

இந்த Balaji KR என்பவர் ஏதோ ஒரு பிழைப்புவாதக் கட்சியைச் சேர்ந்த தனிநபர் என்றால் கடந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால், விசாரித்துப் பார்த்தபோதுதான் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! திண்டுக்கல்லைச் சேர்ந்த இவர், தற்போதைய DYFI மாவட்டச் செயலாளர், முன்னாள் SFI மாவட்டச் செயலாளர்.

இடதுசாரி அமைப்பின் மிக முக்கியப் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு இளைஞர், மாற்றுப் பார்வையை முன்வைக்கும் ஒரு மூத்த குடிமகனிடம் உரையாடும் பண்பாடு இதுதானா? இத்தகைய அநாகரிகப் போக்கைக் கொண்டவர்கள் பொறுப்பில் இருந்தால், மக்கள் மத்தியில் அந்த அமைப்பின் மீதும், அதன் தலைவர்கள் மீதும் எப்படி மதிப்பு வரும்?

தீர்ப்பு உங்கள் கையில்!

இன்று முற்போக்கோ, பிற்போக்கோ... யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் வைக்கும் கருத்துகளின் மீது நாம் எவ்வித விமர்சனமும் வைத்துவிடக் கூடாது போலிருக்கிறது. ஒன்று அமைதியாகக் கடந்து சென்றுவிட வேண்டும்; இல்லையென்றால், அதிகாரத் தோரணையில் நம்மை ஒருமையில் கடித்துக் குதறிவிடுவார்கள்.

விமர்சனங்களை உள்வாங்கும் சகிப்புத்தன்மையும், தார்மீகப் பண்பாடும் அற்ற இந்தச் போக்குதான்... கம்யூனிஸ்டுகள் மக்கள் மத்தியில் மதிப்பிழந்து போவதற்கான மிக முக்கியக் காரணம்!

ஊரான் @ பொன். சேகர்

குறிப்பு:

தோழர் முகில் பரமானந்தம் அவர்கள் பெல் (BHEL) நிறுவனத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்; தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் முக்கியக் களப்பணியாளர். நானும் அவரும் திருச்சியிலும், இராணிப்பேட்டையிலும் பணியாற்றிய போது மிக நெருக்கமாகத் தோழமையோடு பழகியவர்கள் 

எனது சமூகப் பங்களிப்பையும் களப்பணியையும் அவர் நன்கு அறிந்தவர் என்பதனால், அவரது நினைவை இந்தப் பதிவில் நான் குறிப்பிட நேர்ந்தது.

தொடர்புடைய பதிவுகள்: 

'கவிஞன்' என்ற பெயரில் ஒரு கழிசடை!

கழிசடைகளின் கூடாரமாக "புரட்சிகர மக்கள் அதிகாரம்"!