ஆணவப் படுகொலைகளைத் தடுத்து நிறுத்த சட்டங்கள் மட்டும் போதுமா?

தமிழகத்தில் ஆணவப் படுகொலைகள் நிகழும் போதெல்லாம், "தனிச்சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும்", "கடுமையான தண்டனை வழங்க வேண்டும்" என்ற கோரிக்கைகள் வலுவாக எழுகின்றன. 

அதேபோல், பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகள் அதிகரிக்கும் போது புதிய அதிரடிப் படைகள், சிறப்பு நீதிமன்றங்கள், புதிய சட்டங்கள் ஆகியவை தீர்வாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

சமீப காலங்களில்கூட தென் மாவட்டங்களில் வெளிக்குலத் திருமணம் செய்துகொண்ட இளம் ஜோடிகள் ஆணவப் படுகொலைகளுக்கு இலக்கான சம்பவங்கள் செய்திகளில் இடம் பெற்றுள்ளன. ஒவ்வொரு முறையும் கண்டனங்களும் சட்டக் கோரிக்கைகளும் எழுகின்றன. ஆனால் அடுத்த சம்பவம் நிகழும் வரை மட்டுமே அந்தக் கவனம் நீடிக்கிறது.

ஆனால் நாம் கேட்க வேண்டிய அடிப்படையான கேள்வி இதுதான்:

சட்டங்கள் வந்துவிட்டால் மட்டும் குற்றங்கள் நின்றுவிடுமா?

சட்டங்கள் இல்லாததாலா குற்றங்கள் நடக்கின்றன?

லஞ்சம் வாங்குவது குற்றம். ஏமாற்றுவது குற்றம். தாக்குதல், கொலை, கொள்ளை ஆகியவை குற்றங்கள். போதைப்பொருள் உற்பத்தி செய்வதும் விற்பனை செய்வதும் குற்றம். பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை குற்றம். தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிப்பது குற்றம்.

அதேபோல், நீர்நிலைகளை மாசுபடுத்துவது, காற்றை மாசுபடுத்துவது, ஒலி மாசு ஏற்படுத்துவது, ஆற்று மணல் கொள்ளை, தாது மணல் கொள்ளை, கிரானைட் கொள்ளை ஆகியவையும் சட்டப்படி குற்றங்களே.

இவற்றைத் தடுக்க ஏராளமான சட்டங்கள் ஏற்கனவே உள்ளன. காவல்துறை இருக்கிறது. நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. சிறைகள் இருக்கின்றன.

ஆனால் இந்தக் குற்றங்கள் அனைத்தும் அன்றாடம் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஏன்?

சட்டங்கள் இல்லாததால் அல்ல. அந்தக் குற்றங்களை உருவாக்கும் சமூக, பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டுக் காரணிகள் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதால்தான்.

சட்டத்தின் வரம்பு என்ன?

சட்டம் பெரும்பாலும் ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்த பிறகு செயல்படுகிறது.

கொலை நடந்த பிறகு வழக்குப் பதிவு செய்யலாம். பாலியல் வன்முறை நடந்த பிறகு குற்றவாளியை கைது செய்யலாம். லஞ்சம் வாங்கிய பிறகு நடவடிக்கை எடுக்கலாம்.

ஆனால் குற்றத்தை உருவாக்கிய மனநிலையை சட்டத்தால் மட்டும் மாற்ற முடியாது.

மேலும், அதிகாரம், பணம், அரசியல் செல்வாக்கு போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தி பல குற்றவாளிகள் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் நிகழ்வுகளும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன.

எனவே, சட்டம் அவசியமான கருவி என்றாலும், அது தனித்து ஒரு சமூகப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக முடியாது.

ஆணவப் படுகொலைகள்: தனிச்சட்டம் போதுமா?

இன்று பலரும் ஆணவப் படுகொலைகளைத் தடுக்கத் தனிச்சட்டம் வேண்டும் என்று கோருகின்றனர்.

ஒருவேளை அத்தகைய சட்டம் நாளையே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதன்பிறகு ஆணவப் படுகொலைகள் முற்றிலுமாக நின்றுவிடுமா?

நிச்சயமாக அப்படிச் சொல்ல முடியாது.

ஏனெனில், ஆணவப் படுகொலையின் வேர் சட்டங்களிலும் நீதிமன்றங்களிலும் இல்லை. அது சாதிய மனநிலையிலும், குடும்பக் கௌரவம் என்ற பெயரில் வளர்க்கப்படும் ஆதிக்க உணர்விலும், அதைவிட முக்கியமாக அகமண முறையிலும் உள்ளது.

ஒரே சாதிக்குள் மட்டுமே திருமணம் நிகழ வேண்டும் என்ற கட்டாயச் சிந்தனை நீடிக்கும் வரை, வெளிக்குலத் திருமணங்களை "குலக் கௌரவத்திற்கு இழுக்கு" என்று கருதும் மனநிலை தொடரும் வரை, சட்டத்தின் பயத்தை மீறியும் சிலர் இத்தகைய கொலைகளைச் செய்வார்கள்.

அதனால் தனிச்சட்டம் கொண்டு வரக்கூடாது என்பதல்ல. சட்டம் தேவை. ஆனால் சட்டம் மட்டுமே போதாது என்பதே முக்கியமான உண்மை.

சமூகச் சூழல் மாறாமல் குற்றங்கள் குறையாது

பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறையின் பின்னால் ஆணாதிக்கச் சிந்தனை உள்ளது.

ஊழலின் பின்னால் அதிகாரமும் செல்வமும் குவியும் சொத்துடமைப் பொருளாதார அமைப்பு உள்ளது.

ஆணவப் படுகொலைகளின் பின்னால் சாதிய ஆதிக்கமும் குடும்பக் கட்டுப்பாடுகளும் உள்ளன.

இந்த அடிப்படைக் காரணிகளை மாற்றாமல், புதிய சட்டங்களை மட்டும் சேர்த்துக் கொண்டே போனால், குற்றங்களின் வடிவம் மாறலாம்; ஆனால் அவற்றின் அடிப்படை காரணிகள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.

சமூக மாற்றமே நீடித்த தீர்வு

எனவே, குற்றங்களைத் தண்டிப்பதற்கான சட்டங்களும் தேவை; அதே நேரத்தில் குற்றங்களை உருவாக்கும் சமூகக் காரணிகளை மாற்றும் போராட்டங்களும் தேவை.

சாதியை எதிர்க்கும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள், பெண்களின் விடுதலையை முன்னிறுத்தும் சமூக விழிப்புணர்வு, பொருளாதார சமத்துவத்திற்கான போராட்டங்கள், மனிதநேயக் கல்வி ஆகியவை இல்லாமல் எந்தச் சட்டமும் முழுமையான வெற்றியைப் பெற முடியாது.

குற்றம் நடந்த பிறகு தண்டனை வழங்குவது ஒரு நிலை. குற்றம் நிகழாத சமூகத்தை உருவாக்குவது அதைவிட உயர்ந்த நிலை.

ஜனநாயக மனிதனை உருவாக்காமல் குற்றங்கள் குறையாது.

ஒரு மனிதன் லஞ்சம் வாங்காமல் இருக்க வேண்டும்; பெண்ணை சமமான மனிதராக மதிக்க வேண்டும்; சாதி வெறுப்பை கைவிட வேண்டும்; மற்றவரின் உரிமைகளை மதிக்க வேண்டும் என்றால், அவன் வெறும் சட்டத்தின் பயத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படும் மனிதனாக இருக்கக் கூடாது.

மாறாக, அவன் ஜனநாயக உணர்வும் மனிதநேயச் சிந்தனையும் கொண்ட குடிமகனாக வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

அத்தகைய ஜனநாயக உணர்வு தானாக உருவாகாது. பல்வேறு சமூகப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் ஒன்றாகக் கலந்து வாழ்வதன் மூலமும், அறிவியல் மற்றும் சமூக நீதிசார் கருத்துத் தெளிவைப் பெறுவதன் மூலமும், ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான களப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பதன் மூலமும் மட்டுமே அது வளர்க்கப்படுகிறது.

மனிதனை மாற்றாமல் சமூகத்தை மாற்ற முடியாது. அதேபோல், சமூகத்தை மாற்றாமல் மனிதனையும் மாற்ற முடியாது. இந்த இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த செயல்முறையாகும்.

அதனால், ஆணவப் படுகொலைகளாக இருந்தாலும், பாலியல் வன்முறைகளாக இருந்தாலும், ஊழலாக இருந்தாலும், அவற்றை உருவாக்கும் சமூக வேர்களை அகற்றாமல் எந்தச் சட்டமும் முழுமையான தீர்வை வழங்க முடியாது.

சட்டம் குற்றவாளியைத் தண்டிக்கலாம்; ஆனால் சமூக மாற்றம்தான் குற்றத்தை உருவாக்கும் மனநிலையை ஒழிக்க முடியும்.

ஊரான்