திருக்குறளின் தத்துவப் பின்புலம் என்ன?

முன்னுரை

சமூகத்தில் நிலவும் கருத்துக்களும், சடங்குகளும், அற இலக்கியங்களும் தன்னிச்சையாக வானத்திலிருந்து குதிப்பவை அல்ல. அவை அந்தந்தக் காலகட்டத்து உற்பத்தி முறையினாலும் (Mode of Production), வர்க்க உறவுகளினாலும் தீர்மானிக்கப்படுபவை.

சமீபத்தில் நண்பர்களுடன் whatsapp குழுவில் நடைபெற்ற இது தொடர்பான விவாதங்கள் — காலில் விழுந்து வணங்கும் சடங்கு குறித்துத் தொடங்கி, திருக்குறளை இன்றைய கார்ப்பரேட் மேலாண்மைக் கோட்பாடாக மாற்றும் முயற்சி வரை சென்றவை — தமிழ் மரபை உழைப்பு மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்து அணுகத் துடிக்கும் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைக்கும்; அதனைச் சடங்குகள், போலி அறிவியல் மற்றும் கார்ப்பரேட் தேவைகளுக்குள் அடைக்கப் பார்க்கும் அகவய வாதத்திற்கும் (Subjectivism) இடையே நிலவும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் சாட்சியாகும். 

இக்கட்டுரை அந்த விவாதங்களின் தத்துவார்த்தத் தொகுப்பாகும்.

விவாதம் 1: 'காலில் விழுதல்' (சரண் ஸ்பர்ஷ்) – மரியாதையா? அடிமைத்தனமா?

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்):

பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்குவதால் அகந்தை அழிகிறது; முதுகுத்தண்டு நீட்சியடைந்து ரத்த ஓட்டம் சீராகிறது என்று நவீன அறிவியல் கூறுகிறது. மேலும், இது நமது பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி மற்றும் சமூக ஒத்திசைவுக்கான உத்தி என்றும் வாதிடப்படுகிறதே?

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

மனித உடலின் இயக்கத்தைக் (Biomechanics) காட்டி, சமூகத்தில் நிலவும் ஒரு ஆதிக்க-அடிமைச் சடங்கை நியாயப்படுத்துவது 'போலி அறிவியல்' (Pseudo-science) ஆகும். உடற்பயிற்சி செய்ய எண்ணற்ற முறைகள் உண்டு; அதற்கு ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனின் காலில் விழ வேண்டிய அவசியமில்லை.

வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின்படி, காலில் விழுந்து வணங்குதல், அஷ்டாங்கமாகத் தெண்டனிடுதல் போன்ற சடங்குகள் அனைத்தும் நிலப்பிரபுத்துவ (Feudalism) உற்பத்தி முறையின் எச்சங்கள் ஆகும். நிலப்பிரபுத்துவ சமூகம் என்பது 'அரசன்-குடிமகன்', 'நிலப்பிரபு-அடிமை' என்ற அதிகாரப் படிநிலையைக் கொண்டது. கீழிருப்பவன் மேலிருப்பவனுக்குத் தன் உடலால் அடிபணிந்து கிடக்க வேண்டும் என்ற உளவியல் ஒடுக்குமுறையே காலில் விழும் சடங்காக மாற்றப்பட்டது.

மாறாக, உழவையும் கூட்டு உழைப்பையும் முதன்மையாகக் கொண்ட சங்க காலத் தமிழ் மரபில் பரஸ்பரம் கைகூப்பி வணங்கும் சமத்துவ மாண்பே முதன்மையாக விளங்கியதாகப் பல தமிழாய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வள்ளுவர் பாடிய "பண்புடைமை" (குறள் 99) என்பது பரஸ்பர மனித மரியாதையே தவிர, தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் சடங்குமுறை அல்ல.

விவாதம் 2: வள்ளுவத்தின் அச்சாணி – சமணமா? சைவ சித்தாந்தமா?

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்): திருக்குறளில் 'தெய்வம்', 'ஊழ்', 'வாலறிவன்' போன்ற சொற்கள் வருவதால், வள்ளுவர் இறைக்கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டவர் என்றும், பிந்தைய காலத்துச் சைவ சித்தாந்த நூல்களான 'சிவஞானபோதம்' போன்றவற்றுடன் திருக்குறளை ஒப்பிடலாம் என்றும் கூறப்படுகிறதே?

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

ஒரு தத்துவத்திற்குப் பொருள் தேடும்போது, அந்த நூல் தோன்றிய சமகாலத்து அல்லது அதற்கு முந்தைய சமூக-பொருளாதாரச் சூழலோடுதான் ஒப்பிட வேண்டுமே தவிர, பல நூற்றாண்டுகள் பிந்தைய காலத்துச் சைவ சித்தாந்த நூல்களோடு ஒப்பிடுவது வரலாற்றுப் பிழையாகும்.

திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலம் வைதீக மதமும், சமண/பௌத்த மதங்களும் மோதிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம். திருக்குறளின் 'கடவுள் வாழ்த்து' அதிகாரத்தில் வரும் ஆதிபகவன், மலர்மிசை ஏகினான், வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான், பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான், அறவாழி அந்தணன் போன்ற சொற்கள் அனைத்தும் சமண சமயத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரரான 'அருகதேவனை'க் குறிக்கும் அசல் சமணக் கலைச்சொற்கள் ஆகும்.

வள்ளுவர் 'ஊழ்' (விதி) குறித்தும், 'தெய்வம்' குறித்தும் பேசுவது, அன்றைய மக்களிடம் நிலவிய கருத்துமுதல்வாதக் (Idealism) குறியீடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி விவாதிப்பதற்காகவே. அவர் விதியை அங்கீகரிக்கவில்லை; மாறாக விதியைத் தகர்க்கிறார்.

"எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு." (குறள்: 467)

இக்குறளில் ஒரு செயலைத் தொடங்கும் முன் நன்கு ஆராய்ந்து தொடங்க வேண்டும், தொடங்கிய பின் யோசிக்கலாம் என்று நினைப்பது குற்றம் என்று கூறுவதன் மூலம், விதியையோ தெய்வத்தையோ சார்ந்திராமல் மனிதனின் சொந்த ஆராய்ச்சியையும் முடிவெடுக்கும் ஆற்றலையும் வள்ளுவர் முன்னிறுத்துகிறார். இது அசல் மார்க்ஸியப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைக்கு (Labor Theory) நெருக்கமான உலகாயதச் சிந்தனையாகும்.

விவாதம் 3: திருக்குறளில் கார்ப்பரேட் மேலாண்மை

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்): நவீனத் தொழில் உலகில் வணிக வெற்றிக்காகவும், பிசினஸ் எத்திக்ஸ் (Business Ethics) மற்றும் வாடிக்கையாளர் மேலாண்மைக்காகவும் திருக்குறளை ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகப் பயன்படுத்தலாமே?

இந்த வாதத்திற்கு ஆதரவாக மூன்று குறட்பாக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன்:

• "வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம் பேணிப் பிறவும் தமபோல் செயின்" (குறள் 120) — நேர்மையான வணிகர் பிறர் பொருளைத் தம் பொருள் போல் காத்து வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சேவை செய்வார் என்பது இங்கு Business Ethics-க்கான ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டது.

• "அன்புடைமை ஆன்ற குடிபிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் தரும்" — அன்பும் பணிவும் Customer Relationship-க்கான பண்புகளாகக் காட்டப்பட்டது.

• "எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு" (குறள் 467) — திட்டமிட்டுச் செயல்படுதல் Planning & Strategy-க்கான வழிகாட்டியாகக் காட்டப்பட்டது.

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

இந்த மூன்று குறட்பாக்களும் தத்தம் இடத்தில் சரியான அறம்தான் போதிக்கின்றன — நேர்மை, அன்பு, ஆழ்ந்த சிந்தனை. ஆனால் அவை எழுந்த சூழலும் அவை இன்று பயன்படுத்தப்படும் சூழலும் முற்றிலும் வேறானவை என்பதே இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது.

வாணிகம் குறித்த குறள் 120, "பிறர் பொருளையும் தம் பொருள் போல் போற்றுதல்" என்ற பரஸ்பர நீதியைப் பேசுகிறது — இது சம வர்க்க உறவுகளுக்கிடையேயான நியாயமான பரிமாற்றத்தைப் பற்றியது, உழைப்பாளி-முதலாளி உறவின் கட்டமைப்புரீதியான ஏற்றத்தாழ்வைப் பற்றியது அல்ல. இந்த வேறுபாட்டை மறைத்து, இக்குறளை "வாடிக்கையாளர் சேவை"க்கான Business Ethics ஆக மாற்றும்போது, நிறுவனத்திற்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே நிலவும் உபரி மதிப்புச் (Surplus Value) சுரண்டலின் கேள்வியே மறைந்துவிடுகிறது.

இதுவே மிக முக்கியமான வர்க்க உத்தியாகும். முதலாளித்துவமும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் தங்களின் உழைப்புச் சுரண்டலையும், அதன் மூலம் திரட்டப்படும் உபரி மதிப்பையும் எவ்வித வர்க்கப் போராட்டமும் இன்றித் தக்கவைத்துக் கொள்ள விரும்புகின்றன. அதற்காக, அவர்கள் திருக்குறள் போன்ற அற இலக்கியங்களைத் தங்களின் சுயநலத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப வளைத்து, ஒரு 'மேலாண்மைக் கோட்பாடாக' (Management Theory) மாற்றுகிறார்கள். "அன்போடு இரு, பணிவோடு இரு, நிறுவனத்திற்கு விசுவாசமாக உழை" என்று தொழிலாளர்களை உளவியல் ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு மென்மையான கருவியாக (Soft Tool) இலக்கியங்களை அவர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

உற்பத்தி முறையே பொருளாதாரத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. ஒரு நாட்டின் உற்பத்தி கருவிகளில் (Means of Production) ஏற்படும் அறிவியல்பூர்வமான வளர்ச்சிதான், அந்தச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி முறைகளிலும் மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும், உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான 'உற்பத்தி உறவுகள்' (Relations of Production) மாறுவதே நாட்டின் பொருளாதாரத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. மாறாக, எந்தவொரு இலக்கியமும் உற்பத்தி கருவிகளின் வளர்ச்சிக்கும், உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றத்திற்கும் நேரடியாக வித்திட முடியாது. 

இலக்கியங்கள் சமூகத்தின் மேல்நிலைக் கட்டுமானமே (Superstructure) தவிர, அவை பொருளாதாரத்தின் அடித்தளம் (Base) அல்ல.

இலக்கியங்களை அதன் வரலாற்றுச் சூழலில் இருந்து பிரித்து, இன்றைய கார்ப்பரேட் லாப நோக்கோடு பொருத்திப் பார்ப்பது அசல் பொருளாதாரச் சுரண்டலை மூடிமறைக்கும் தந்திரமே அன்றி வேறல்ல.

முடிவுரை

திருக்குறள் என்பது உலகப் பொதுமறையாக நிலைத்து நிற்பதற்குக் காரணம், அது சடங்குகளையோ, ஆன்மீகச் சரணாகதியையோ போதிக்கவில்லை; மாறாக மனித உழைப்பையும் சமத்துவத்தையும் பகுத்தறிவையுமே போதிக்கிறது.

• 'காலில் விழுந்து ஆசி பெறுவதுதான் வாழ்வின் உயர்வு' என்ற சடங்கியல் வாதத்தையும்,

• 'கார்ப்பரேட் சுரண்டலுக்குத் திருக்குறள்தான் மேலாண்மைத் தியரி' என்ற முதலாளித்துவ வாதத்தையும்,

• 'வள்ளுவத்தைச் சனாதனப் பெட்டிக்குள் அடைக்கத் துடிக்கும்' வைதீக வாதத்தையும்...

வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின் மூலமே நாம் முறியடிக்க முடியும். மனித உழைப்பே உலகை மாற்றியமைக்கும் உந்துசக்தி; சடங்குகள் அல்ல என்பதை உரக்கச் சொல்வதே இன்றைய தேவையாகும்!

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு

காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசி பெறலாமா?