தாயின் வயிற்றிலிருந்து இந்த உலகிற்கு வரும் எந்தக் குழந்தைக்கும் சமூகத்தைப் பற்றிய அச்சம் இருப்பதில்லை. அச்சம் என்பது பிறவிக் குணமன்று. ஆனால், குழந்தை வளர வளர அதன் மனதில் எதிர்காலம் பற்றிய அச்சத்தை விதைக்கிறது இச்சமூகம்.
"படிப்பு வரவில்லை என்றால், வேலை கிடைக்கவில்லை என்றால், வசதி பெருகவில்லை என்றால், வாழ்க்கையில் தோற்றுவிட்டால், வயதான காலத்தில் யார் பார்ப்பார்கள்?" – இவ்வாறாக, வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் சமூக-பொருளாதார பிரச்சனைகள் நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அச்சத்தை உருவாக்குகின்றன.
ஆன்மீகச் சந்தையும் 'அச்ச அறுவடையும்'
மனிதனுக்கு அச்சம் உருவானவுடன் அவனுக்கு ஒரு துணை தேவைப்படுகிறது. இந்த உளவியல் தேவையைத்தான் ஆன்மீக நிறுவனங்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாக அறுவடை செய்கின்றன.
மனிதனின் அச்சத்திற்குச் சமூக-அரசியல் தீர்வைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, ஆன்மீகம் 'பரிகாரத் தீர்வை' முன்வைக்கிறது:
• "நோய் தீர வேண்டுமா? பரிகாரம் செய்!"
• "வேலை வேண்டுமா? விரதம் இரு!"
• "துயரத்திற்கு காரணம் உன் கர்மா; துயரம் தீரவேண்டுமா? வழிபாடு செய்!"
இங்கே ஆன்மீகத்தின் வாழ்வும்கூட மனிதனின் அச்சம் குறையாமல் இருப்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. அச்சம் நீடிக்க வேண்டும்; அதற்கான சமூகக் காரணம் தொடர வேண்டும். அதற்கான காரணம்கூட மக்களுக்குத் தெரியக்கூடாது. அப்போதுதான் ஆன்மீக 'சாமி'களுக்கான சந்தை நீடிக்கும்.
எது அச்சமற்ற சமூகம்?
அச்சத்திலிருந்து விடுபடுவதற்காக கடவுளை நம்பும் மனிதன் ஏன் கடைசிவரை அச்சத்தோடேயே வாழ்கிறான்? ஏனென்றால், அச்சம் போக்க அவன் மேற்கொள்ளும் பரிகாரங்கள் பூசைகள் எதுவும் அவனது அச்சத்தைப் போக்குவதில்லை.
அச்சமில்லாத வாழ்க்கை என்பது வெறும் கடவுள் மறுப்பு அல்ல; மாறாக:
1. நோய் வந்தால் தரமான இலவச மருத்துவம் கிடைக்கும் என்ற உறுதி.
2. குழந்தைகளுக்குத் தரமான பொதுக் கல்வி.
3. உழைப்புக்கேற்ற ஊதியமும், கண்ணியமான வேலைவாய்ப்பும்.
4. முதியோர்களுக்கான சமூகப் பாதுகாப்பு.
ஒரு தொழிலாளியின் அச்சத்தைப் போக்குவது 'பூஜை' அல்ல; உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம்!
மருத்துவச் செலவால் நடுங்கும் குடும்பத்திற்குத் தேவை 'காணிக்கை' அல்ல; தரமான அரசு மருத்துவம்!
மாயையா? சமூகப் போராட்டமா?
அச்சத்தை மறைப்பதற்குக் கொடுக்கப்படும் மயக்க மருந்தே ஆன்மீகம். மாறாக, அச்சத்தை உருவாக்கும் சமூகக் காரணிகளை மாற்றுவது மட்டுமே உண்மையான விடுதலை!
தனியாக இருக்கும் ஒரு மனிதன் அச்சப்படலாம். ஆனால், அதே அச்சத்தை எதிர்கொள்ளும் நூறு பேர் கைகோர்த்து நிற்கும் போது, அந்த அச்சம் 'நம்பிக்கையாகவும்' 'போராட்டமாகவும்' மாறுகிறது. ஒற்றுமையும் வர்க்கப் போராட்டமும் மட்டுமே அச்சத்தை உடைக்கும் மாபெரும் சக்திகள்.
"எனக்கு ஏன் இந்தப் பிரச்சினை வந்தது?" என்ற கேள்வி தனிமனிதக் கேள்வி.
"என்னைப்போன்ற ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு ஏன் இந்தப் பிரச்சினை வருகிறது?" என்ற கேள்வி சமூகக் கேள்வி!
இந்தக் கேள்விதான் மனிதனைச் சமூக மனிதனாக மாற்றுகிறது; அச்சத்தைப் புரிதலாக மாற்றுகிறது.
அச்சத்தைப் போக்க சாமிகளைத் தேடுவதை விட்டுவிட்டு, அச்சத்தை உருவாக்கும் கட்டமைப்பை மாற்றுவதற்கான மனிதர்களைத் தேடுவோம்!
அச்சம் இருக்கும் வரை சாமிகளுக்குச் சந்தை இருக்கும். அச்சமற்ற சமூகத்தைப் படைத்துவிட்டால் சாமிகளின் சந்தையே மறைந்து போகும்!
ஊரான்