இணையத்தில் உலா வரும் ஒரு காணொளியில், முதியவர்களின் காலைத் தொட்டு வணங்குவது மனித நாகரிகத்தின் உயர்ந்த "நரம்பியல் சடங்கு" என்றும், அவ்வாறு குனிந்து வணங்கும்போது மூளைக்கு இரத்த ஓட்டம் அதிகரித்து, வைகஸ் நரம்பு தூண்டப்பட்டு, ஆக்ஸிடாசின், செரோடோனின் போன்ற ஹார்மோன்கள் சுரப்பதால் பல்வேறு நன்மைகள் கிடைக்கின்றன என்றும் விளக்கப்படுகிறது.
இந்த வாதத்தின் தர்க்கத்தையே முதலில் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
குனிவதால் மட்டுமே இத்தகைய நரம்பியல் நன்மைகள் கிடைக்கின்றன என்றால், நம் உழைக்கும் மக்கள் தினந்தோறும் வயல்வெளிகளில் குனிந்து நாற்று நடுகிறார்கள், களை பறிக்கிறார்கள், அறுவடை செய்கிறார்கள், கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். அந்த உடலுழைப்பில் கிடைக்காத எந்த அதிசய நரம்பியல் பலனும், ஒருவரின் காலைத் தொட்டால் மட்டும் திடீரென்று கிடைத்துவிடும் என்று கூறுவது அறிவியல் விளக்கமாகத் தெரியவில்லை.
இது அறிவியல் ஆய்வை விட, ஒரு சமூகப் பழக்கத்திற்கு அறிவியல் சாயம் பூசும் முயற்சியாகவே தோன்றுகிறது.
காணொளி
குருமார்களின் ஆதிக்கமும் பண்பாட்டுப் படிநிலையும்
இங்கே நாம் யாருடைய தனிப்பட்ட நம்பிக்கையையும் குறை கூறவில்லை. ஒருவர் விரும்பினால் யாரையும் வணங்கலாம். ஆனால் அந்தச் செயலின் பின்னால் இருக்கும் சமூக மற்றும் உளவியல் பொருளை ஆய்வு செய்வது அவசியம்.
"ஆசீர்வாதம்" என்ற சொல்லும் "வணங்குதல்" என்ற சொல்லும் சமமான இடத்தில் நிகழும் செயல்கள் அல்ல. ஒன்று மேலிருந்து கீழாக வழங்கப்படுகிறது; மற்றொன்று கீழிருந்து மேலாக செல்கிறது.
வரலாற்றில் குருமார்களும் மதத் தலைவர்களும் தங்களை உயர்ந்த இடத்தில் நிறுத்திக்கொண்டு, மற்றவர்களைத் தாழ்ந்த இடத்தில் நிறுத்தும் பண்பாட்டை உருவாக்கியுள்ளனர். இந்தப் படிநிலை வெறும் மதச் சடங்கோடு நிற்கவில்லை; மன்னர்கள்கூட குருமார்களின் காலில் விழுந்து ஆசி பெறுவது ஒரு அரசியல்-சமூகச் சடங்காக பல நூற்றாண்டுகளாக நடைமுறையில் இருந்துள்ளது.
அதாவது, ஒருவரின் காலில் விழுவது என்பது வெறும் அன்பின் வெளிப்பாடாக அல்ல; அதிகாரத்தை அங்கீகரிக்கும் சடங்காகவும் செயல்பட்டுள்ளது.
இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, "காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசி பெறுதல்" என்பது தனிப்பட்ட மரியாதையின் வெளிப்பாட்டை விட, ஆதிக்கம்–கீழ்ப்படிதல் உறவை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சமூகச் செயலாகவே அமைந்திருக்கிறது.
ஆசி பெறுவதில் உள்ள உளவியல்
இங்கே முக்கியமான கேள்வி ஒன்று உள்ளது.
ஆசி வழங்குபவர் நல்லவரா? கெட்டவரா? நேர்மையானவரா? தார்மீகமானவரா? — இவற்றைப் பற்றி சிந்திக்காமல், அவர் சமூகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட உயர்ந்த இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்பதற்காகவே அவரிடம் ஆசி பெற வேண்டும் என்று பலர் விரும்புகிறார்கள்.
இது வெறும் பக்தி அல்ல; அதிகாரத்தின் மீதான உளவியல் சார்பு.
ஆசி வழங்குதல் என்பது பல சமயங்களில் ஒரு உளவியல் ஆதிக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:
“நான் உயர்ந்தவன்; உனக்கு நன்மை செய்யும் அதிகாரம் என்னிடம் உள்ளது” என்ற மறைமுகச் செய்தி அதில் அடங்கியிருக்கிறது.
ஆசி பெறுதல் என்பது பல சமயங்களில் ஒரு உளவியல் கீழ்ப்படிதலை வெளிப்படுத்துகிறது:
“நான் தாழ்ந்தவன்; உன்னுடைய ஒப்புதலும் கருணையும் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை முழுமையடையாது” என்ற உணர்வு அதில் மறைந்திருக்கிறது.
அனைவரும் இப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் இந்தச் சடங்கின் சமூக உளவியல் பரிமாணத்தை முற்றிலும் மறுத்துவிடவும் முடியாது.
மனித சமத்துவமா? சடங்கு அடிமைத்தனமா?
தாயாக இருந்தாலும், தந்தையாக இருந்தாலும், தாத்தாவாக இருந்தாலும், பாட்டியாக இருந்தாலும் — அவர்களை அன்போடும் மரியாதையோடும் நடத்தலாம். ஒரு மாணவர் வெற்றி பெற்றால் பாராட்டலாம். திருமண நிகழ்வில் வாழ்த்துகளைப் பகிரலாம். இவை அனைத்தும் சமத்துவமான மனித உறவுகளின் வெளிப்பாடுகள்.
ஆனால் அதையே “காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசீர்வாதம் பெறுதல்” என்ற சடங்காக மாற்றும்போது, சமத்துவமான உறவு ஆதிக்கம்–கீழ்ப்படிதல் என்ற உறவாக மாறுகிறது.
மனிதனை மனிதனாக மதிப்பதே நாகரிகம்; மனிதனை உயர்ந்தவன்–தாழ்ந்தவன் என்று பிரிப்பது நாகரிகம் அல்ல.
முடிவுரை
குனிந்து காலைத் தொட்டு வணங்கும் கலாச்சாரம் என்பது நரம்பியல் அறிவியலின் அதிசயமோ, மனித மேம்பாட்டின் உச்சமோ அல்ல. அது வரலாற்றில் உருவான ஒரு சமூகப் பழக்கம்; அதன் பின்னால் அதிகாரம், ஆன்மீக மேலாதிக்கம், உளவியல் கீழ்ப்படிதல் ஆகிய பல அடுக்குகள் உள்ளன.
அன்பையும் மரியாதையையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு மனிதன் மற்றொரு மனிதனின் காலில் விழ வேண்டிய அவசியமில்லை. கைகுலுக்கலாம். அணைத்துக் கொள்ளலாம். வாழ்த்தலாம். நன்றியைத் தெரிவிக்கலாம்.
சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் பரிமாறப்படும் மரியாதையே உண்மையான மனிதப் பண்பு. ஆதிக்கம் மற்றும் அடிமைத்தனத்தின் சின்னங்களைக் கடந்து, சுயமரியாதை மற்றும் மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய சமூகப் பண்பாட்டை நோக்கி நாம் நகர வேண்டும்.
ஊரான்
No comments:
Post a Comment