அசைவ உணவு: தேவையா? நுகர்வுப் போதையா?

மனித நாகரிகத்தின் தொடக்க காலத்தில், வேட்டையாடுதல் என்பது உணவுக்கான ஒரு வாழ்வாதாரத் தேவையாக இருந்தது. ஆனால், வேளாண்மை செழித்த இக்காலத்திலும் அசைவ உணவின் மீதான அதீத ஈர்ப்பு என்பது வெறும் உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து தேவையல்ல; அது ஒரு திட்டமிட்ட நுகர்வுப் போதையாக உருவெடுத்துள்ளது.

1. ஊட்டச்சத்தா? நுகர்வு விதியா?

மருத்துவக் காரணங்களுக்காகவோ அல்லது குறிப்பிட்ட உடல்நலத் தேவைகளுக்காகவோ ஒருவர் அசைவ உணவை எடுத்துக் கொள்வதில் தவறில்லை. ஒரு மருந்தைப் போல உடலுக்குத் தேவையான அளவில் அதை அணுகுவது ஆரோக்கியமானது. ஆனால், இன்று அசைவ உணவு என்பது மருத்துவத் தேவையைக் கடந்த ஒரு நுகர்வுப் பழக்கமாகிவிட்டது. ஞாயிறு வந்தாலே கறிக்கடைக்குச் செல்வதும், பகல் நேரங்களில் பிரியாணிக் கடைகளை மொய்ப்பதும், மாலை நேரங்களில் சிக்கன் பக்கோடா, கவாப் கடைகளைத் தேடி அலைவதும் ஊட்டச்சத்துக்கான தேடல் அல்ல; அது நாக்கு ருசி சார்ந்த நுகர்வுப் பழக்கம் மட்டுமே.

2. சமூக அழுத்தம்: கௌரவத்தின் அடையாளமாக கறிச்சோறு

இன்று அசைவம் என்பது வெறும் உணவுப் பழக்கம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு வலுவான சமூக அழுத்தம்.

• விருந்தோம்பல் அறம் சிதைக்கப்படுதல்: ஒரு வீட்டிற்கு உறவினரோ அல்லது நண்பரோ வந்துவிட்டால், அவர்களுக்கு அசைவ உணவு சமைத்துப் போடாவிட்டால் அது கௌரவக் குறைவாகக் கருதப்படுகிறது.

• பலிபீடமாகும் நடுத்தர வர்க்கம்: "ஒரு கறிச்சோறு கூட போடவில்லை" என்ற அவச்சொல்லுக்கு அஞ்சி, பல குடும்பங்கள் கடன் வாங்கியாவது அசைவ விருந்து வைக்கின்றன. இது தனிமனித விருப்பத்தையும் தாண்டி, சமூகத்தால் திணிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டாயச் சடங்காக மாறியுள்ளது.

3. சேமிப்பை உறிஞ்சும் வணிகப் பொருளாதாரச் சங்கிலி

இந்தப் பழக்கத்தின் பின்னால் மிகப் பெரிய வணிகப் பொருளாதாரமும், திட்டமிட்டச் சுரண்டலும் இயங்குகிறது.

• பொருளாதாரச் சுரண்டல்: இன்று ஒரு சாதாரண குடும்பம் வாரந்தோறும் கறி அல்லது மீன் வாங்கினாலே மாதத்திற்கு மூவாயிரம் முதல் நான்காயிரம் ரூபாய் வரை செலவழிக்கிறது. (இது குடும்பத்திற்கு குடும்பம் மாறுபடும் — இங்கே ஒரு தோராய மதிப்பீடு மட்டுமே). இதனுடன் உணவகங்களில் அசைவ உணவு உண்ணும் செலவுகளையும் சேர்த்தால், குடும்ப வருமானத்தின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி இந்த நுகர்வுக்கே செல்கிறது. கல்வி, மருத்துவம், புத்தகங்கள், சேமிப்பு போன்றவற்றிற்குச் செல்ல வேண்டிய பணம், சுவை சார்ந்த நுகர்வுச் சந்தைக்குள் இழுக்கப்படுகிறது. எனவே அசைவ உணவுப் பழக்கம் என்பது தனிப்பட்ட உணவுத் தேர்வு மட்டுமல்ல; உழைக்கும் மக்களின் சேமிப்பை உறிஞ்சும் ஒரு பெரிய வணிக அமைப்பின் பகுதியாகவும் உள்ளது.

4. வேளாண்மையிலிருந்து கால்நடை வணிகத்திற்கு

அசைவ உணவுக்கான தேவை செயற்கையாக அதிகரிக்கப்படுவதால், பல பாரம்பரிய விவசாயிகள்கூட தங்களது நிலங்களை விட்டு கோழி வளர்ப்பு, ஆடு வளர்ப்பு போன்ற வணிகத் துறைகளுக்கு மாறுகின்றனர். இதனால் உணவுத் தானிய உற்பத்திக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய வளங்கள், அதிக லாபம் தரும் கால்நடை வணிகத்திற்குத் திருப்பப்படுகின்றன. இது உணவு உற்பத்தியின் சமூக நோக்கத்தைக் குறைத்து, சந்தை லாப நோக்கத்தை மேலோங்கச் செய்கிறது.

தீர்வு என்ன?

தீர்வு என்பது அசைவ உணவை முழுமையாகத் தடை செய்வது அல்ல; அதன் பின்னணியில் உள்ள அரசியலையும் சந்தை யுக்தியையும் புரிந்துகொள்வதாகும்:

• உடல்நலத் தேவையுள்ளவர்கள் மருத்துவரின் ஆலோசனையின்படி தேவையான அளவு மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

• உணவை ஒரு 'நுகர்வுப் போதையாக' மாற்றும் சந்தை உத்திகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டும்.

• குடும்பச் செலவுகளில் உணவுக்காகச் செலவிடப்படும் தொகையை பகுத்தறிவோடு மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

• சுவை மற்றும் நுகர்வை விட ஆரோக்கியம் மற்றும் பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

உணவு என்பது உடலை வளர்ப்பதற்கான எரிபொருளாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மனிதனை அடிமைப்படுத்தும் நுகர்வுப் போதையாகவோ அல்லது உழைக்கும் மக்களின் சேமிப்பைப் பறிக்கும் வணிகப் பொறியாகவோ மாறக் கூடாது.

எனவே கேள்வி "அசைவமா? சைவமா?" என்பதல்ல; "தேவையா? நுகர்வுப் போதையா?" என்பதுதான்.

மனிதனின் தேவைகள் வரம்புடையவை; ஆனால் சந்தையின் லாப வேட்கை வரம்பற்றது. எனவே அசைவ உணவின் பிரச்சினை கறி சாப்பிடுவதிலோ சாப்பிடாமலிருப்பதிலோ இல்லை. மனிதனின் இயல்பான தேவையை முடிவற்ற நுகர்வாக மாற்றும் சந்தை அமைப்பில்தான் உள்ளது.

ஊரான் @ பொன். சேகர்