உழைப்புச் சுரண்டலும் விடைதெரியா கேள்விகளும்: புதிய தொழிலாளர் சட்டங்கள் யாரைப் பாதுகாக்கிறது?

முன்னுரை: ஒரு பெண்ணின் ஓயாத போராட்டம்

அவள் பெயர் மல்லிகா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது). விடியும் முன்னே எழுந்து தன் குடும்பத்தைப் பராமரித்துவிட்டு, நான்கு வெவ்வேறு இடங்களுக்கு வேலைக்கு ஓடுகிறாள். ஒரு காலை வேளையில் ஒரு சிறு தொழிற்சாலை, மதியம் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு, மாலை ஒரு வணிக வளாகம் என அவளது உழைப்பு சிதறிக் கிடக்கிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவளுக்குக் கிடைக்கும் ஊதியம் வேறாக இருக்கிறது.

ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நால்வர் நான்கு வெவ்வேறு மாநிலங்களில் அல்லது நிறுவனங்களில் பணிபுரிந்தால், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் 'குறைந்தபட்ச ஊதியம்' (Minimum Wage) நான்கு விதமாக இருப்பதுதான் இன்றைய இந்தியாவின் எதார்த்தம்.

மல்லிகாவைப் போன்ற கோடிக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இன்றும் தங்களின் அடிப்படை உரிமையான குறைந்தபட்ச "சரியான கூலி"க்காக அல்லல் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

குறைந்தபட்ச ஊதியம்: மாநிலத்திற்கு மாநிலம் நிலவும் பாரபட்சம்

இந்தியாவில் குறைந்தபட்ச ஊதியம் என்பது மாநிலத்திற்கு மாநிலம் பெருமளவில் வேறுபடுகிறது. ஒரே வேலையைச் செய்யும் இருவருக்கு இரு வேறு மாநிலங்களில் வேறுபட்ட ஊதியம் வழங்கப்படுவது, உழைப்பின் மதிப்பைச் சிறுமைப்படுத்துவதாக உள்ளது.

இந்த ஊதிய முரண்பாடுகளைக் களைய ‘தேசிய அடிப்படை ஊதியம்’ (National Floor Wage) என்ற கருத்து சட்டத்தில் இடம்பெற்றிருந்தாலும், அது தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் உண்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. 

நொய்டா போராட்டம்: தொழிலாளர்களின் கொந்தளிப்பு

அண்மையில் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் நொய்டாவில் 40,000-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் திரண்டு நடத்திய மாபெரும் போராட்டம், உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பொறுமை எல்லை மீறிவிட்டதைக் காட்டுகிறது.

தங்களுக்குச் சட்டப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டிய குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உயர்த்தி வழங்கக் கோரியும், புதிய தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகளுக்கு (Labour Codes) எதிராகவும் இந்தப் போராட்டம் வெடித்தது.

சிறிய ஆலைகள் முதல் பன்னாட்டுப் பெரிய நிறுவனங்கள் வரை அனைத்துமே தொழிலாளர்களின் உழைப்பை உறிஞ்சுவதில் ஒரே நேர்க்கோட்டில்தான் பயணிக்கின்றன.

விவசாயி vs முதலாளி: ஒரு அற விழுமிய ஒப்பீடு

விவசாயத்தில் இன்று லாபம் என்பது குதிரைக்கொம்பாக மாறிவிட்டது. ஆனாலும், தன் நிலத்தில் பாடுபடும் கூலித் தொழிலாளிக்கு உரிய கூலியைக் கொடுக்க ஒரு விவசாயி தயங்குவதில்லை.

"தான் நட்டமடைந்தாலும் பரவாயில்லை, தன் நிலத்தை நம்பி வந்தவனுக்குக் கஞ்சி ஊற்ற வேண்டும்" என்கிற அந்த உயர்ந்த சிந்தனை ஒரு விவசாயியிடம் இருக்கிறது.

ஆனால், கோடிக்கணக்கில் லாபம் ஈட்டும் முதலாளிகளுக்கு இந்தச் சிந்தனை ஏன் வருவதில்லை? இன்றைய முதலாளிகள் மிகவும் திட்டமிட்டுத் தங்கள் லாபத்தைக் குறைத்துக் காட்டுகிறார்கள் அல்லது நட்டத்தையே கணக்காகக் காட்டுகிறார்கள்.

தொழிலாளர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச பலன்களைத் தட்டிப்பறிக்க நட்டம் ஒரு கேடயமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

புதிய தொழிலாளர் சட்டங்கள்: பாதுகாப்பா? பறிப்பா?

ஊதியம், தொழில் பாதுகாப்பு, சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் தொழில்துறை உறவுகள் ஆகிய நான்கு பிரிவுகளில் கொண்டு வரப்படும் இந்த மாற்றங்கள், உண்மையிலேயே தொழிலாளர்களைப் பாதுகாக்குமா? அல்லது வேலை நேரத்தை அதிகரிப்பதற்கும், எளிதாகத் தொழிலாளர்களை வேலையிலிருந்து நீக்குவதற்கும் முதலாளிகளுக்கு அதிகாரம் வழங்குமா?

மல்லிகாவைப் போன்றவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் உழைப்பிலேயே கழிக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான கூலி என்பது இன்னும் சட்டப் புத்தகங்களுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறது.

தொழிலாளர்களின் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உறுதி செய்யாத எந்தச் சட்டமும் அவர்களைப் பாதுகாக்கப் போவதில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை.

முடிவுரை

மத்திய அரசு அமல்படுத்தத் துடிக்கும் 4 புதிய தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகள் (New Labour Codes 2020) குறித்துப் பல்வேறு ஐயங்கள் எழுகின்றன.

லாபத்தை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்ட கார்ப்பரேட் கலாச்சாரத்தில், விவசாயியின் அந்த அறச் சிந்தனை முதலாளிகளுக்கு ஒருபோதும் வரப்போவதில்லை.

அரசு கொண்டு வரும் புதிய சட்டங்கள் முதலாளிகளின் லாபத்தைப் பாதுகாப்பதை விட, தொழிலாளர்களின் வயிற்றுப்பசியையும் உரிமையையும் பாதுகாக்க முன்னுரிமை அளிக்கவில்லை என்பதையே நொய்டா போராட்டம் உணர்த்துகிறது.

பொன்.சேகர்
வழக்குரைஞர்