தேர்தல் 2026: யாரிடம் கேட்பது? யாரை மாற்றுவது? – வாக்காளர்களின் தற்குறித்தனம்!

முன்னுரை

தேர்தல் வந்துவிட்டால் வாக்கு கேட்டு ஊருக்குள் வரும் வேட்பாளரிடம் “எங்கள் ஊருக்குச் சாக்கடை இல்லை, சாலை இல்லை, குடிநீர் இல்லை” என்று கோபப்படுவது வழக்கமாகிவிட்டது.

ஆனால், நாம் யாரிடம் இந்தக் கோரிக்கைகளை வைக்கிறோம்? அந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு உண்மையில் யார் பொறுப்பு? என்ற அடிப்படைப் புரிதலே வாக்காளர்களிடையே குறைவாக உள்ளது. இந்தத் தெளிவின்மையே “ஒருவர் வந்துவிட்டால் எல்லாம் மாறிவிடும்” என்ற தனிமனித வழிபாட்டு அரசியலுக்கு (Cult Politics) வழிவகுக்கிறது.

அதிகாரப் பகிர்வு: யார் எதற்குப் பொறுப்பு?

மக்களின் அன்றாடத் தேவைகள் மூன்று அடுக்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை யாருடைய பொறுப்பில் உள்ளன என்பதைப் புரிந்து கொள்வது அவசியம்.

1. உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகள் (ஊராட்சித் தலைவர்கள், கவுன்சிலர்கள், மேயர்கள்)

உங்கள் தெருவின் சாக்கடை, தெருவிளக்கு, உள்ளூர்ச் சாலைகள், குடிநீர் விநியோகம், குப்பை அகற்றுதல் போன்ற அடிப்படை வசதிகளுக்கான நேரடிப் பொறுப்பு இவர்களுக்கே உண்டு.

ஒரு நகராட்சித் தலைவரோ அல்லது ஊராட்சித் தலைவரோ செய்ய வேண்டிய வேலையைச் சட்டமன்ற உறுப்பினரிடம் கேட்பது, பள்ளித் தலைமையாசிரியரிடம் சென்று “என் வீட்டுக் குழாய் உடைந்துவிட்டது” என்று புகார் கூறுவதற்கு ஒப்பாகும்.

2. சட்டமன்ற உறுப்பினர் (MLA)

சட்டமன்ற உறுப்பினரின் முதன்மைப் பொறுப்பு சட்டங்களை உருவாக்குவதும், தனது தொகுதிக்குத் தேவையான பெரிய உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களை—மேம்பாலங்கள், அரசு மருத்துவமனைகள், கல்லூரிகள், தொழிற்சாலைகள் போன்றவற்றை—கொண்டு வருவதும்தான்.

இவர்கள் ஒரு ‘சூப்பர் கவுன்சிலர்’ அல்ல. சட்டமன்றத்தில் தொகுதியின் கொள்கை ரீதியான தேவைகளை முன்வைத்து விவாதிப்பதே இவர்களின் முக்கிய கடமை. ஆனால் இன்று பல இடங்களில் எம்.எல்.ஏக்கள் வெறும் ‘அன்பளிப்பு வழங்குபவர்களாகவும்’, உள்ளாட்சிப் பணிகளில் தலையிடுபவர்களாகவும் சுருங்கிவிட்டனர்.

3. அரசு அதிகாரிகள் (நிர்வாகக் கட்டமைப்பு)

திட்டங்களுக்கு நிதி ஒதுக்குவது அரசியல்வாதிகளின் பொறுப்பு என்றால், அதை நடைமுறைப்படுத்துவது கலெக்டர் முதல் கீழ்மட்ட அதிகாரிகள் வரை உள்ள நிர்வாக அமைப்பின் பொறுப்பு.

அரசியல்வாதிகள் மாறினாலும், இந்த நிரந்தர நிர்வாகக் கட்டமைப்பு மாறாது. இந்த அதிகாரிகளிடம் இருந்து வேலை வாங்கத் தெரியாத உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகளால் எந்த மாற்றமும் நிகழாது.

விஜய் போன்ற ‘ஒற்றை மனிதர்’ மாற்றத்தை நிகழ்த்திவிட முடியுமா?

“முதலமைச்சரை மாற்றிவிட்டால் போதும்; எல்லாம் தலைகீழாக மாறிவிடும்” என்பது ஒரு மாயை. விஜய் போன்ற ஒரு புதிய முகம் அரசியலுக்கு வருவது மாற்றத்திற்கான ஒரு வாய்ப்பாக நீங்கள் கருதலாம். ஆனால் ஒரே ஒரு தலைவரை மாற்றுவதால் மட்டும் அமைப்பு முழுவதும் மாறிவிடாது.

முதலமைச்சர் என்பவர் ஒரு கொள்கை வகுப்பாளர் மட்டுமே. அவருக்குக் கீழே இருக்கும் பத்தாயிரக்கணக்கான கவுன்சிலர்களும், ஊராட்சித் தலைவர்களும், இலட்சக்கணக்கான அதிகாரிகளும் ஊழலற்றவர்களாகவும் கடமை தவறாதவர்களாகவும் மாறாதவரை, எந்த ‘இரட்சகராலும்’ உங்கள் தெருச் சாலையைச் சரிசெய்துவிட முடியாது. 

முதலமைச்சரை மாற்றினால் எல்லாம் மாறிவிடும் என்று நம்புவது வாக்காளர்களின் அரசியல் அறியாமையைக் காட்டுகிறது.

அதிகாரம் என்பது ஒரு பிரமிடு போன்றது. அதன் அடிப்பகுதி (உள்ளாட்சி) வலுவாக இருந்தால் மட்டுமே உச்சியில் (முதலமைச்சர்) இருக்கும் மாற்றம் அடித்தட்டு மக்களைச் சென்றடையும்.

வாக்காளர்கள் தற்குறிகளா?

தமிழ்நாட்டு வாக்காளர்கள் உண்மையில் ‘தற்குறிகள்’ அல்ல; பல சமயங்களில் நிர்வாகத் தோல்விகளால் விரக்தியில் தள்ளப்பட்டவர்கள். கீழ்மட்ட அமைப்புகள் சரியாகச் செயல்படாதபோது, அவர்கள் தங்களின் கடைசி நம்பிக்கையாக ஒரு பெரிய தலைவரை நோக்கி பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் உண்மையான அரசியல் விழிப்புணர்வு என்பது:

• உங்கள் வார்டு கவுன்சிலரை வேலை வாங்கக் கற்றுக்கொள்வது.

• கிராம சபைக் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டு கேள்வி கேட்பது.

• அடிப்படை வசதிகளுக்குச் சம்பந்தப்பட்ட துறை அதிகாரிகளை (RDO, BDO, நகராட்சி ஆணையர் போன்றோர்) நேரடியாக அணுகுவது.

முடிவுரை

சாலை வசதி இல்லை என்று எம்.எல்.ஏ வேட்பாளரிடம் சண்டையிடுவது உங்கள் உரிமையாக இருக்கலாம். ஆனால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் உங்கள் வார்டு கவுன்சிலரிடம் நீங்கள் எத்தனை முறை கேள்வி கேட்டீர்கள்?

தனிமனிதர்களை மாற்றுவது மட்டுமே ஜனநாயகம் அல்ல; அதிகார அமைப்புகளைப் புரிந்து கொண்டு அவற்றைக் கண்காணிப்பதே உண்மையான ஜனநாயகம். 

முதலமைச்சர் நாற்காலியில் யார் உட்கார வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதே வேளையில், உங்கள் தெருவில் யார் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதையும் கண்காணிக்கும் பொறுப்பை வாக்காளர்கள் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அப்போதுதான் ஜனநாயகம் உண்மையான பலனைத் தரும்.

பொன். சேகர்

வழக்கறிஞர்