சந்தையின் தந்திரங்கள்: நாம் ஏய்க்கப்படுகிறோமா?

முன்னுரை

அறிவார்ந்த ஒரு கூட்டத்தில் பங்கேற்றுவிட்டுத் திரும்பும்போது, மாலை நேர சாலையோரக் கடை ஒன்றில் வாங்கிய 'செவ்வாழை' எனக்குள் சில கேள்விகளை எழுப்பியது.

“மற்ற கடைகளில் 80 ரூபாய்க்கு விற்கப்படும் இதே செவ்வாழை, இங்கு மட்டும் 100 ரூபாயா” என வினவிய போது, "அது ஆந்திரா சரக்கு, இது நம்ம ஊர் டேஸ்ட்" என்ற ஒற்றை வரி விளக்கம் வந்தது. இந்த 'டேஸ்ட்' என்ற மாயைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் வியாபாரத் தந்திரம் என்ன?

ருசியா? சத்தா?

வாழைப்பழங்களில் பூவன், ரஸ்தாலி, கற்பூரவல்லி, பச்சைவாழை எனப் பல ரகங்கள் இருப்பதும், ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தனித்துவமான சுவை இருப்பதும் நாம் அறிந்ததே. ஆனால், செவ்வாழை என்ற ஒரே ரகத்தில் மாநிலம் மாறினால் சத்துக்கள் மாறிவிடுமா என்ன? 

மண்ணும் நீரும் மாறினால் சுவையில் சிறு வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் பொட்டாசியம், நார்ச்சத்து, வைட்டமின்கள் போன்ற முக்கிய சத்துக்கள் பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரிதானே இருக்கும்.

நாம் பழத்தைச் சுவைக்காகச் சாப்பிடுகிறோமா அல்லது சத்துக்காகவா? கூடுதல் விலை கொடுத்துச் செவ்வாழை வாங்குபவர்கள் அதன் மருத்துவக் குணத்திற்காகவே வாங்குகிறார்கள்.

அப்படியிருக்கையில், "ஆந்திரா பழம் ருசிக்காது" என்ற வியாபாரியின் வாதம், நுகர்வோரின் அறியாமையைப் பயன்படுத்திச் செய்யப்படும் ஒரு 'விலை உயர்வு' தந்திரமே அன்றி வேறல்ல.

பேரிச்சம்பழம்

செவ்வாழைக்குச் சொல்லப்பட்ட அதே கதைதான் பேரிச்சம்பழத்திற்கும் பொருந்தும். அரேபிய நாடுகளிலிருந்து வரும் ஒரே வகை பேரிச்சம்பழத்திற்கு, இங்கே உள்ளூர் வியாபாரிகள் விதவிதமான 'பிராண்டு' பெயர்களைச் சூட்டுகிறார்கள். 

பழத்தின் 'சைசில்' சிறு மாற்றம் இருந்தால் கூட, அதை ஒரு 'பிரீமியம்' ரகமாகச் சித்தரித்து அதிக விலைக்கு விற்கிறார்கள். உண்மையில், இங்கே கெட்டுப்போகாமல் இருக்கப் பயன்படுத்தப்படும் ரசாயனங்கள் வேண்டுமானால் மாறுபடலாமே தவிர, சுவையிலும் சத்துக்களிலும் பெரிய வேறுபாடு இருக்க வாய்ப்பில்லை.

‘பிராண்டிங்’ எனும் மாயவலை (The Branding Trap)

ஒரே பொருள்தான், ஆனால் அது விளம்பரப்படுத்தப்படும் விதத்தில் அதன் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. வட மாவட்டங்களில் 'களம்பூர் அரிசி' என்றால் அதற்குத் தனி மவுசு. வேறு பகுதியில் விளைந்த அரிசியைக் கூட... 'களம்பூர்' என்ற முத்திரையோடு விற்றால்கூட  மக்கள் ஏமாறுகிறார்கள். பொருளின் உண்மையான தரத்தைவிட அதன் பெயரே விலையை நிர்ணயிக்கும் நிலை உருவாகிறது.

ஒரு பொருளின் தரத்தைவிட, அந்தப் ‘பிராண்டின்’ மீது மக்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை வியாபாரிகள் பணமாக்குகிறார்கள். 

ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டையை வெவ்வேறு பைகளில் அடைத்து விற்கும் நுட்பத்தை நாம் எப்போது உணர்ந்து கொள்ளப் போகிறோம்?

மக்களை ஏய்க்கும் சந்தை அரசியல்

விளம்பரங்களினாலும், பழகிப்போன சுவை விருப்பங்களினாலும் மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ‘பிராண்டிற்கு' அடிமையாகிறார்கள். இதைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தும் நிறுவனங்கள், ஒரே தரத்திலுள்ள பொருளை வெவ்வேறு விலைகளில் சந்தைப்படுத்துகின்றன.

• "உள்ளூர் தயாரிப்பு"

• "இயற்கை உரமிட்டது"

• "பாரம்பரிய ரகம்"

எனச் சொல்லப்படும் பல அடைமொழிகள் பெரும்பாலும் கூடுதல் விலையை நியாயப்படுத்த உருவாக்கப்படும் கற்பனைக் கதைகளே.

முடிவுரை

சாலையோரக் கடையில் 20 ரூபாய் கூடுதலாகக் கொடுத்து வாங்கிய அந்தச் செவ்வாழை எனக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்பித்திருக்கிறது. நாம் வாங்குவது பழத்தை மட்டுமல்ல, அந்தப் பழத்தைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்ட 'சுவை' 'சத்து' என்ற மாயக் கதையையும் சேர்த்துத்தான்.

சந்தை என்பது ஒரு மாயக் காடு. அந்தக் காட்டில் வழிகாட்டியாக இருப்பது விளம்பரங்கள்; நம்மை வழி தவறச் செய்வது வியாபாரிகளின் கதைகள். அங்கே விளம்பரங்களும், வியாபாரிகளின் வாய்ஜாலங்களும் நம்மை வழிநடத்த நாம் அனுமதித்தால், சத்துக்களுக்குப் பதில் வெறும் கதைகளையே உண்டு கொண்டிருப்போம். 

ஊரான்