திருச்செந்தூர் கோவில் கட்டண உயர்வு: ஆன்மீகமா, வணிகமா?

அண்மையில் சமூக ஊடகங்களில் வெளியான 'செய்திக்கதிர்' அறிவிப்புப் படம் ஒன்று ஆன்மீக அன்பர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் மத்தியில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான திருச்செந்தூர் அருள்மிகு சுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயிலில் பல்வேறு சேவைகள் மற்றும் சிறப்புத் தரிசனங்களுக்கான கட்டணங்களைப் பல மடங்கு உயர்த்த கோயில் நிர்வாகம் உத்தேசித்துள்ளது.

பொதுமக்கள் தங்களின் ஆட்சேபனைகளை ஜூலை 7ஆம் தேதிக்குள் கடிதம் மூலம் தெரிவிக்கலாம் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள கட்டண உயர்வு

அறிவிப்பில் இடம்பெற்றுள்ள விவரங்களின்படி: சண்முகார்ச்சனை ₹5,000-லிருந்து ₹30,000 ஆகவும், மூலவர் அபிஷேகம் ₹1,500-லிருந்து ₹10,000 ஆகவும், தங்கரத உலா ₹2,500-லிருந்து ₹5,000 ஆகவும், ஒன்பது கால பூஜை ₹1,500-லிருந்து ₹6,500 ஆகவும், சாதாரண நாள் அபிஷேக தரிசனம் ₹500-லிருந்து ₹2,500 ஆகவும், சந்தனக்காப்பு ₹100-லிருந்து ₹1,000 ஆகவும் உயர்த்த உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ளது.

சில சேவைகளில் ஐந்து மடங்கு, ஆறு மடங்கு, ஏழு மடங்கு என உயர்வுகள் முன்மொழியப்பட்டிருப்பது இயல்பாகவே பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

பக்தியின் நுகர்வுமயமாக்கல்: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை

இந்த அறிவிப்பு ஒரு நண்பர்கள் குழுவில் பகிரப்பட்டபோது நடந்த விவாதங்களை இங்கே முறைப்படுத்தி முன்வைக்கிறேன், ஏனெனில் அவை இந்தக் கட்டண உயர்வை வெறும் நிர்வாக நடவடிக்கையாக மட்டும் பார்க்க முடியாது என்பதைத் தெளிவாக்குகின்றன.

கிராம்சி கூறும் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், மக்களின் பக்தியும் ஆன்மீகத் தேவைகளும் படிப்படியாக ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. "அதிகக் கட்டணம் செலுத்தினால் சிறப்புத் தரிசனம்", "பெரிய காணிக்கை செலுத்தினால் அதிகப் புண்ணியம்" என்ற மனநிலை இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில் அனைவருக்கும் பொதுவான ஆன்மீக அனுபவமாக இருந்த கோயில் வழிபாடு, இன்று பல அடுக்குகளைக் கொண்ட நுகர்வுச் சந்தையாக மாறுகிறது. 

பொருளாதார வசதி உள்ளவர்களுக்கு விரைவான தரிசனம், தனிப்பட்ட பூஜை கிடைக்க, ஏழை மற்றும் நடுத்தர மக்கள் நீண்ட வரிசைகளில் மட்டுமே நிறுத்தப்படுகின்றனர். இவ்வாறு பக்திகூட ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாறும்போது, "இறைவனிடம் அனைவரும் சமம்" என்ற பாரம்பரியக் கருத்தே நடைமுறையில் கேள்விக்குறியாகிறது.

இந்தக் கோட்பாட்டுப் பின்னணியில்தான், என் நண்பர்கள் குழுவில் எழுந்த கேள்விகள் பொருள் கொள்கின்றன.

நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஏமாற்றமும் "A-Class" ஆன்மீகமும்

ஒரு நண்பர் பகிர்ந்த அனுபவம் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது: சண்முக அர்ச்சனையில் பன்னிரண்டு முறை பங்கேற்று, ₹2,000 முதல் ₹2,500 வரை செலுத்தி அந்தச் சிறப்பு வழிபாட்டில் பங்கேற்க முடிந்திருக்கிறது. ஆனால் அதே சேவைக்கான கட்டணம் ₹30,000 ஆக உயர்த்தப்படும்போது, அது பக்தியைப் பொருளாதாரத் தகுதியின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் நடைமுறையாக மாறுகிறது.

ஒரு நண்பர் இதை "ABC analysis" என்ற வணிக சொல்லாடலுடன் ஒப்பிட்டார்: C கட்டணம் என்றால் அனைவரும் கலந்துகொள்ளும் வகையில் இருக்கும்; ஆனால் இந்த உயர்வுக்குப் பின் A வகை பணம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே கடவுள் சென்றடையக்கூடியவராக மாறுகிறார். பணம் உள்ளவர்களுக்கு விரைவான அணுகல், பிரத்யேக சேவை; மற்றவர்களுக்கு நீண்ட வரிசை — இது ஆன்மீக ஜனநாயகமா அல்லது பொருளாதார அடிப்படையிலான பிரிவினையா என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

நிர்வாகத்தின் வெளிப்படைத்தன்மையும் ஆலயத்தின் நோக்கமும்

விவாதத்தில் எழுந்த மிக முக்கியமான கேள்வி இதுவே: ஆலயம் என்பது வியாபார நோக்கில் கட்டப்பட்டதல்ல என்றும், கோவில் உண்டியல் மற்றும் சொத்துக்களில் இருந்து வரும் வருமானமே பராமரிப்புச் செலவை விட ஏற்கனவே அதிகமாக இருக்கிறது என்றும் ஒரு நண்பர் சுட்டிக்காட்டினார். அப்படியிருக்க, இவ்வளவு பன்மடங்கு உயர்வு ஏன் தேவைப்படுகிறது?

சண்முகார்ச்சனை தினமும் இரண்டு முறை நடைபெறுவதால், ஆண்டு வருமானம் தோராயமாக ₹36.5 லட்சத்திலிருந்து ₹2.19 கோடியாக உயரக்கூடும் என்று ஒரு நண்பர் கணக்கிட்டார். இந்த வருமானம் எந்தத் தேவைக்காக, எந்தத் திட்டத்திற்காக என்பதை நிர்வாகம் தெளிவுபடுத்த வேண்டாமா? "ஆட்சேபனைகள் இருந்தால் தெரிவிக்கலாம்" என்ற அறிவிப்பு ஜனநாயக நடைமுறையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் எத்தனை ஆட்சேபனைகள் வந்தால் இந்த முடிவு திரும்பப் பெறப்படும், மக்களின் கருத்துக்கு நடைமுறையில் என்ன மதிப்பு அளிக்கப்படும் என்பது தெளிவாக இல்லை. கணக்கு வழக்குகளைத் தெரிவித்து, காரணங்களை நியாயப்படுத்தி நிர்வாகம் அறிவித்தால் மட்டுமே இது ஏற்புடையதாக இருக்கும் என்ற கருத்தும் விவாதத்தில் முன்வைக்கப்பட்டது.

வரிசையிலும் நுழையும் ஊழல்

கட்டண உயர்வு ஒரு வகையான ஊழலாக இருந்தாலும், இன்னொரு வடிவிலும் இது ஏற்கனவே நிலவுகிறது என்று ஒரு நண்பர் சுட்டிக்காட்டினார்: வரிசையில் நிற்காமல் சாமியை நேராகப் பார்க்க, பருவத்திற்கேற்ப ரூ.500 முதல் ரூ.2,000 வரை தனிநபர் மட்டத்தில் லஞ்சம் வாங்கிக்கொள்ளும் நடைமுறை. இது வரி கொடுப்பவரும் வாங்குபவரும் இணைந்து செய்யும் அநீதி என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நிறுவன ரீதியான கட்டண உயர்வும், இந்த தனிநபர் ஊழலும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களே — இரண்டுமே பணத்தின் அடிப்படையில் இறைவனை அணுகும் வாய்ப்பைப் பிரிக்கின்றன.

சிலப்பதிகாரப் பார்வையில் இன்றைய சூழல்

தனக்கு நேர்ந்த அநீதிக்காகக் கண்ணகி மதுரையை எரித்தபோது, அங்கிருந்த தெய்வங்கள் கூட அந்த அநீதியை ஏற்காமல் ஊரை விட்டு வெளியேறின என சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது. ஒரு நண்பர் இதை இன்றைய சூழலுடன் இணைத்துப் பேசினார்: அநீதி நடக்கும் இடங்களில் ஆண்டவன் கர்பகிரகத்தை விட்டே வெளியேறியிருப்பார்; நாம் கடவுள் என்று நம்பி வணங்கும் இடத்தில் கடவுள் உண்மையில் இல்லாமல் போயிருக்கலாம் என்ற அவரது கருத்து கூர்மையானது. கடவுள் இல்லாவிட்டாலும் இருப்பது போல் ஜோடனை செய்து காசு பார்க்கும் கும்பல் இருப்பதாகவும், அந்தக் கும்பலை மீறி கடவுள் எதுவும் செய்ய முடியாதவாறு கடவுளையே சிறையில் வைத்திருப்பதாகவும் அவர் விமர்சித்தார்.

இன்று பல இடங்களில், பக்தியின் பெயரில் நடைபெறும் இந்த பொருளாதார பிரிவினைகள் இயல்பானதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. காசில்லாதவர்கள் நீண்ட வரிசைகளில் காத்திருக்க, பணமுள்ளவர்கள் குறுக்கு வழிகளில் விரைவாக தரிசிக்கும் நடைமுறைகள் வளர்ந்து வருவது ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உருவாகும் புதிய சமூகப் பிரிவினையை நினைவூட்டுகிறது.

முடிவுரை

திருச்செந்தூர் கோவில் கட்டண உயர்வு என்பது வெறும் கட்டண மாற்றம் மட்டுமல்ல; ஆன்மீகம் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்ற பெரிய கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

பக்தி ஒரு தனிநபர் நம்பிக்கையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளுக்கே விலை நிர்ணயிக்கப்படும்போது, ஆன்மீகமும் சந்தை நியதிகளின் கீழ் இயங்கத் தொடங்குகிறது. இதுவே பக்தியின் நுகர்வுமயமாக்கல் ஆகும்.

இறைவன் எல்லோருக்கும் பொதுவானவன் என்றால், அவரை அணுகுவதற்கான வாய்ப்புகளும் எல்லோருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும். கோயில்கள் பணக்காரர்களுக்கான பிரத்யேக ஆன்மீக மையங்களாக அல்லாமல், மக்களின் பொதுவான பண்பாட்டு மற்றும் ஆன்மீக இடங்களாகத் தொடர வேண்டும். இல்லையெனில், "பணக்காரர்களின் கடவுள்" மற்றும் "ஏழைகளின் கடவுள்" என்ற புதிய பிரிவினையை இந்தக் கட்டண உயர்வுகள் உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது.

எனவே, கட்டண உயர்வின் அவசியம், அதன் பொருளாதார அடிப்படை, மக்களுக்கான பயன்பாடு ஆகியவை முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் விளக்கப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில், ஆன்மீகத்தை வணிகச் சந்தையின் தர்க்கத்திற்குள் முழுமையாக ஒப்படைக்கும் போக்குகள் குறித்தும் சமூக அளவில் தீவிரமான விவாதங்கள் நடைபெற வேண்டிய தேவை உள்ளது.

ஊரான்

ஊழல் ஒழிப்பும் சாதி ஒழிப்பும் சாத்தியமா?

புதிய அரசியல் சக்திகள் தோன்றும் போதெல்லாம், அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டால் ஊழலையும் சாதியையும் ஒழித்துவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை மக்களிடையே உருவாக்கப்படுகிறது. சமீப காலமாக நடிகர் விஜய் குறித்தும் இத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. விஜய் வந்த பிறகு சிலர் சாதி ஒழிந்துவிட்டது போலவும் பேசுகின்றனர்.

ஊழலும் சாதியும் ஏதோ சில தனிநபர்கள் செய்கின்ற ஒழுக்கக் கேடான தவறுகள் என்றும், நல்லவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் அவை மறைந்துவிடும் என்றும் ஒரு மேம்போக்கான பார்வை பரவலாக உள்ளது. 

ஆனால், மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின் வழியே இந்த இரண்டு சமூகப் பிரச்சினைகளையும் ஆராயும்போது, அவற்றின் வேர்கள் தனிநபர்களிடம் அல்ல; சமூக-பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளுக்குள்ளேயே இருப்பதை காண முடிகிறது.

 

பகுதி 1: ஊழலின் வேர் — சொத்துடைமைச் சமூக அமைப்பு

ஊழல் என்பது சில தனிநபர்களின் ஒழுக்கக் குறைபாடு மட்டுமல்ல. அதிகாரமும் செல்வக் குவிப்பும் சாத்தியமாக இருக்கும் சமூக அமைப்பில் தொடர்ந்து உருவாகும் ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல்.

இன்று அரசு அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், தனியார் நிறுவனங்கள் என பல்வேறு நிலைகளில் ஊழல் பரவிக் கிடக்கிறது. இதற்குக் காரணம் சிலர் மட்டும் பேராசைக்காரர்களாக இருப்பதல்ல; மாறாக, செல்வத்தைக் குவிப்பதற்கான வாய்ப்புகளை சமூக அமைப்பே உருவாக்கித் தருகிறது.

ஊழல் என்பது நேற்று பெய்த மழையில் முளைத்த காளான் அல்ல. அதற்கான அடிப்படை, தனிச்சொத்துடைமைச் சமூக அமைப்பிலேயே இருக்கிறது.

மண்ணையும், மூலதனத்தையும், செல்வத்தையும் வரம்பின்றி தனிநபர்கள் குவித்துக் கொள்ளலாம் என்ற நிலை இருக்கும் வரை, அதைப் பெறுவதற்கான சட்டபூர்வ மற்றும் சட்டவிரோத வழிகளும் தொடர்ந்து உருவாகிக் கொண்டே இருக்கும். ஆண்டான்-அடிமை சமூகத்தில் தோன்றிய இந்தச் சுரண்டல் நடைமுறைகள், நிலப்பிரபுத்துவத்தைத் தாண்டி முதலாளித்துவக் காலகட்டத்தில் மேலும் விரிவடைந்துள்ளன.

ஊழலைக் குறைக்க முடியுமா?

தற்போதைய சமூக அமைப்பில் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது என்றாலும், அதைக் கணிசமாகக் குறைக்க முடியும்.

அதற்கு முதலில் ஒப்பந்த (Contract) முறையின் ஆதிக்கத்தைக் குறைக்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த ஒப்பந்த முறையில்தான் பொதுப் பணிகளுக்கான நிதியில் பெரும் பகுதி கமிஷன், இடைத்தரகர் லாபம், அரசியல் செல்வாக்கு போன்ற வடிவங்களில் கைமாறுகிறது.

தொழிலாளர்களுக்குச் சேர வேண்டிய கூலியில் ஒரு பகுதி ஒப்பந்ததாரர்களின் இலாபமாக மாறுகிறது. அரசாங்கமே நேரடியாகப் பணிகளை மேற்கொள்ளும் போது இந்த இடைநிலைச் சுரண்டல் ஓரளவு குறையும்.

அதே நேரத்தில், அரசாங்கம் நேரடியாகப் பணிகளை மேற்கொண்டாலும் பொருட்கள் கொள்முதல், நிர்வாக முடிவுகள், அதிகார முறைகேடு போன்ற வழிகளில் ஊழல் தொடரும் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

இன்று விஜய் அரசு ஒருபுறம் ஊழல் ஒழிப்பைப் பேசிக்கொண்டே, மறுபுறம் பொதுச் சேவைகளை குறிப்பாக தூய்மைப் பணிகளை ஒப்பந்த மற்றும் தனியார் மயப்படுத்தலின் வழியே நடத்த முனைகிறது. இந்த முரண்பாட்டை கவனிக்காமல் விட முடியாது.

ஊழலின் பொருளாதார அடித்தளம்

ஊழல் மூலம் சேர்க்கப்படும் கருப்புப் பணம் பெரும்பாலும் நிலம், தங்கம், ரியல் எஸ்டேட் போன்ற துறைகளில் முதலீடு செய்யப்படுகிறது.

ஒருவர் எவ்வளவு நிலத்தைக் குவித்துள்ளார், எத்தனை பினாமி பெயர்களில் சொத்துகளை வைத்திருக்கிறார், எவ்வளவு தங்கத்தைச் சேமித்துள்ளார் என்பதைக் கண்காணிப்பது நடைமுறையில் மிகவும் கடினம்.

எனவே, நிலமும், தங்கம் உள்ளிட்ட முக்கிய உற்பத்தி வளங்களும் தனிநபர் சொத்தாக அல்லாமல் சமூகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை மார்க்சியம் முன்வைக்கிறது.

ஒருவருக்குப் பயிரிட நிலம் தேவைப்பட்டால் பயன்படுத்தும் உரிமை வழங்கலாம். குடியிருப்பதற்கு இடம் தேவைப்பட்டால் அதையும் வழங்கலாம். ஆனால், அந்த வளங்கள் சமூகத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு வெளியே தனிப்பட்ட செல்வக் குவிப்பிற்கான கருவிகளாக மாறக் கூடாது.

இதுவே சமூக உடைமை (Social Ownership) நோக்கிய சிந்தனையின் அடிப்படை.

 

பகுதி 2: சாதி ஒழிப்பு — சமூகப் புரட்சியின் நீண்ட பயணம்

அடுத்து, சாதி ஒழிப்பு குறித்து பலரும் பேசுகிறார்கள். ஆனால், பட்டியல் சாதி மக்களுக்கு சில பதவிகள் கிடைத்துவிட்டாலோ அல்லது அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் அதிகரித்துவிட்டாலோ சாதி ஒழிந்துவிட்டது என்று கருதுவது ஒரு மாயையான பார்வை.

சாதியின் அடித்தளம்

சாதி என்பது வெறும் தனிநபர் மனநிலை அல்ல; அது சமூக உறவுகளிலும், திருமண முறைகளிலும், மதச் சடங்குகளிலும், பண்பாட்டு பழக்கவழக்கங்களிலும் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் ஒரு சமூக அமைப்பு.

இந்தியச் சமூகத்தில் சாதி அமைப்பு நீடித்து நிற்பதற்கு இந்து மதத்தின் வர்ணாசிரமக் கருத்தியல் முக்கிய பங்காற்றியுள்ளது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

எனவே, சாதியை நியாயப்படுத்தும் மத, பண்பாட்டு மற்றும் சமூகக் கருத்தாக்கங்கள் பலவீனப்படுத்தப்படாமல் சாதி ஒழிப்பு முழுமையடையாது.

சட்டங்கள் மூலமாக சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளைத் தடுக்கலாம். பொதுக் குடியிருப்புகள், சமத்துவபுரங்கள், இடஒதுக்கீடு போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் சாதியப் பகைமையைக் குறைக்கலாம்.

ஆனால், இவை அனைத்தும் சாதியின் வெளிப்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சிகளே தவிர, அதன் அடிப்படை சமூக வேர்களை முற்றாக அகற்றும் செயல்முறைகள் அல்ல.

புதிய பண்பாட்டின் தேவை

சாதி அமைப்பைத் தகர்க்க வேண்டுமானால், சாதியைப் பாதுகாக்கும் பண்பாட்டு மற்றும் மத அடையாளங்கள் தங்களின் சமூகச் செல்வாக்கை இழக்க வேண்டும்.

அதற்குப் பதிலாக மனித சமத்துவம், உழைப்பின் மதிப்பு, சமூக நீதி, பகுத்தறிவு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய சமூகப் பண்பாடு உருவாக வேண்டும்.

இது ஒரே தேர்தலில் அல்லது ஒரு அரசின் ஐந்து ஆண்டு ஆட்சியில் நிறைவேறக்கூடிய செயல் அல்ல. இது பல தலைமுறைகள் நீளக்கூடிய சமூக மற்றும் கருத்தியல் போராட்டமாகும்.

மார்க்சியப் பார்வையில், மனிதனின் வாழ்க்கையை ஆளும் பொருளாதார மற்றும் சமூக முரண்பாடுகள் குறைந்து, கூட்டுச் சமூக வாழ்வு வலுப்பெறும் போது, மதமும் சாதியும் தங்களது சமூகத் தேவையை இழந்து மெல்ல மெல்ல பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்.

 

முடிவுரை

எனவே, ஊழலும் சாதியும் சில கெட்ட மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பிரச்சினைகள் அல்ல; அவை குறிப்பிட்ட சமூக-பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளின் விளைவுகள்.

அதனால், எந்த ஒரு புதிய அரசியல் தலைமையோ, எந்த ஒரு தனிநபர் பிம்பமோ ஆட்சிக்கு வந்த உடனே ஊழலையும் சாதியையும் ஒழித்துவிட முடியும் என்று நம்புவது எளிமைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் கற்பனையாகும்.

ஊழலை உருவாக்கும் தனிச்சொத்துடைமை மற்றும் செல்வக் குவிப்பு அமைப்புகளையும், சாதியைப் பாதுகாக்கும் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அடித்தளங்களையும் மாற்றாமல், இந்த இரு பிரச்சினைகளுக்கும் நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்காது.

உண்மையான சாதி ஒழிப்பிற்கும், ஊழல் ஒழிப்பிற்கும் தேவையானது வெறும் ஆட்சிமாற்றம் அல்ல; சமூகக் கட்டமைப்பை மாற்றும் நீண்டகால கருத்தியல், பண்பாட்டு மற்றும் பொருளாதாரப் போராட்டம்தான்.

அந்தப் போராட்டத்தை நோக்கி மக்களைத் தயார்படுத்துவதுதான் சமூக மாற்றத்தை விரும்புகிறவர்களின் உண்மையான வரலாற்றுப் பொறுப்பாகும்.

ஊரான்

பொதுவுடைமைக்குத் தடை: வர்ணமா, வர்க்கமா?

முன்னுரை

சமீபத்தில் எனது வலைப்பூவில் வெளியான தோழர் மகேந்திரனின் த.வெ.க. சேர்க்கை மற்றும் “மனித ஆளுமையின் சிதைவு” குறித்த கட்டுரையின் மீது, நண்பர் ஒருவருடன் வாட்ஸ்அப் குழுவில் நடைபெற்ற ஆரோக்கியமான சித்தாந்த விவாதத்தின் சுருக்கப்பட்ட தொகுப்பு இது.

வாசகர்களின் சிந்தனைக்கே இந்த உரையாடலை அர்ப்பணிக்கிறேன்.

1. தனிநபர் விலகலும், கட்சிகளின் தடம்மாற்றமும்

நண்பர்: கம்யூனிச இயக்கத்தில் நீண்ட காலம் இருந்த மகேந்திரன் த.வெ.க.-விற்கு மாறுவதை “முதலாளித்துவச் சிதைவு” என்றும், மற்ற கட்சிகள் கூட்டணி மாறுவதை “நுகர்வுப் பண்டங்கள்” என்றும் பிரித்துப் பார்ப்பது முரண்பாடாக உள்ளது. இரண்டுமே ஒன்றுதானே?

ஊரான்: நிச்சயமாக இரண்டும் தன்மையில் ஒன்றுதான்.

முதலாளித்துவ நுகர்வுச் சந்தை என்பது தனிநபரை மட்டும் பண்டமாக்குவதில்லை; அது தேர்தல் அரசியல் கட்சிகளின் நிறுவன ஆளுமையையும்கூட ஒரு நுகர்வுப் பண்டமாகவே (Commodity) மாற்றியமைக்கிறது. தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காகக் கட்சிகள் தடம்மாறுவது குட்டி முதலாளித்துவ ஊசலாட்டத்தின் கூட்டு வடிவமே தவிர வேறல்ல.

2. இந்தியக் கட்சிகளும் சனாதன சித்தாந்தமும்

நண்பர்: பா.ஜ.க. முதல் கம்யூனிஸ்டுகள், தி.மு.க., காங்கிரஸ் வரை இந்தியாவில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிகளுமே ஏதோ ஒரு புள்ளியில் இந்து சனாதன தர்மத்தோடு ஒன்றுபடுகின்றன அல்லது அதை எதிர்ப்பதில்லை. திராவிட இயக்கங்கள்கூட அதிகாரத்தில் சாதிவாரிப் பங்கீட்டை உருவாக்கினரே தவிர, முழுமையான சாதி ஒழிப்பைச் செய்யவில்லை. எனவே எல்லாரும் சனாதன ஆதரவாளர்களே.

ஊரான்: பா.ஜ.க.-வைத் தவிர மற்ற கட்சிகளை ஒரே சனாதன முகாமிற்குள் அடைப்பது அரசியல் ரீதியாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட பார்வையாகும்.

பா.ஜ.க. மட்டுமே சனாதனத்தைத் தனது அதிகாரப்பூர்வ அரசியல் அடையாளமாக முன்வைக்கிறது. மற்ற கட்சிகளில் தனிநபர்கள் சனாதன நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது தேர்தல் அரசியலின் அழுத்தங்களாலும் வாக்கு வங்கி கணக்குகளாலும் சனாதனத்தோடு சமரசம் செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் அதனால் அவை அனைத்தும் ஒரே அரசியல் முகாமாகிவிடாது.

மேலும், பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக உருவான திராவிட இயக்கத்தின் தோற்றமே சனாதன எதிர்ப்பின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும்.

சாதி ஒழிப்பின் அவசியத்தை பெரியாரும் அம்பேத்கரும் வலியுறுத்தினர். இருப்பினும், இந்தியச் சமூகத்தில் அதை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தும் அரசியல்-சமூகச் செயல்திட்டம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை. அதேவேளையில், இடஒதுக்கீடு, சமூகநீதி, பொதுக்குடியிருப்புத் திட்டங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் சாதிய அடக்குமுறையை பலவீனப்படுத்திய பங்கும் திராவிட இயக்கங்களுக்கே உரியது.

3. பொதுவுடைமைக்குத் தடை: வர்ணமா, வர்க்கமா?

நண்பர்: 1936-லேயே அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டியபடி, இந்தியாவில் சாதி அமைப்பு (சனாதனம்) உள்ளவரை பொதுவுடைமை சாத்தியமில்லை. மேற்கத்திய நாடுகளில் வர்க்க முரண்பாடு (முதலாளி – தொழிலாளி) உள்ளது; ஆனால் இந்தியாவில் வர்ண முரண்பாடுதான் அடிப்படையானது. தொழிலை மாற்ற முடிந்தாலும், சமூக நிலையை மாற்ற முடியாது. எனவே இந்தியாவில் சனாதனம் இருக்கும் வரை பொதுவுடைமை சாத்தியமில்லை.

ஊரான்: அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டிய சாதி முரண்பாடு இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிக முக்கியமானது. ஆனால் பொதுவுடைமை வளர்ச்சியை விளக்குவதற்கு அது மட்டும் போதுமான காரணியாக இல்லை.

சனாதனத்தின் வலுவான செல்வாக்கு கொண்ட இந்தியாவிலேயே மேற்கு வங்கம் மற்றும் கேரளாவில் கம்யூனிஸ்டுகள் நீண்டகால அரசியல் செல்வாக்கையும் ஆட்சியையும் பெற்றனர். எனவே, பொதுவுடைமை வளர்ச்சிக்கு எதிரான தடைகளை சாதி என்ற ஒரே காரணிக்குள் அடக்க முடியாது.

வர்ண அமைப்பும் முதலாளித்துவ வர்க்க அமைப்பும் ஒன்றல்ல. சாதி இந்தியச் சமூகத்தின் வரலாற்றுப் பிரச்சினை; முதலாளித்துவம் மூலதனக் குவிப்பு மற்றும் உபரி மதிப்புச் சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொருளாதார அமைப்பு.

இன்றைய உலகளாவிய நுகர்வுப் பண்பாடும், முதலாளித்துவத்தின் கலாச்சார ஆதிக்கமும், கூட்டு சமூக உணர்வுகளைச் சிதைத்து தனிநபர் மைய மனநிலையை வளர்ப்பதும் பொதுவுடைமை வளர்ச்சிக்கான முக்கிய தடைகளில் ஒன்றாகும்.

மேலும், கம்யூனிசம் என்பது கருத்துமுதல்வாத (Idealist) தத்துவம் அல்ல; வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதத்தை (Historical Materialism) அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக அறிவியல் அணுகுமுறையாகும்.

4. நக்சல்பாரி இயக்கமும் மாற்றுப் பாதையும்

நண்பர்: காடுகளிலும் மலைகளிலும் கார்ப்பரேட் கனிமக் கொள்ளையை எதிர்த்துப் போராடும் நக்சல்பாரிகளை மதிக்கிறேன். ஆனால் அரசு அவர்களைத் தீவிரவாதிகளாகச் சித்தரிப்பதால் பொதுச் சமூகம் அவர்களை ஏற்கவில்லை. ஒட்டுமொத்த மக்களும் திரளாத வரை ஆயுதப் போராட்டம் வெல்லாது; இதற்கும் சனாதனமே தடையாக உள்ளது.

ஊரான்: ஆளும் வர்க்க அரசுகள், தங்களுக்கு எதிராகப் போராடும் இயக்கங்களை “தேச விரோதம்” அல்லது “தீவிரவாதம்” என்ற அடையாளங்களின் கீழ் சித்தரிப்பது புதிய நிகழ்வு அல்ல. இது அதிகார அரசியலின் வழக்கமான பரப்புரைத் தந்திரங்களில் ஒன்றாகும்.

ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பட்டியல் சாதி மக்களின் பல கோரிக்கைகள் இன்றும் நிறைவேறாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் சமூக கட்டமைப்பின் ஆழமான முரண்பாடுகளே.

இந்தியச் சமூகத்தில் சாதி ஆதிக்கமும் முதலாளித்துவச் சுரண்டலும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. எனவே சமூக விடுதலைக்கான போராட்டம், சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்க விடுதலையையும் இணைத்தே முன்னேற வேண்டியுள்ளது.

நிறைவாக...

நண்பர்: “நமது இருவரின் கருத்துப் பரிமாற்றத்தையும், அதற்கான புரிதலையும் வாசகர்களின் முடிவுக்கே விட்டுவிடுகிறேன். நன்றி.”

இந்த விவாதத்தில் வெளிப்பட்டது வெறும் இரண்டு தனிநபர்களின் கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல; இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் "சாதியா முக்கியம், வர்க்கமா முக்கியம்" என்ற நூற்றாண்டு பழமையான ஒரு சித்தாந்த விவாதத்தின் தொடர்ச்சியாகும்.

தொகுப்பு: ஊரான்

கம்யூனிச இயக்கங்களிலிருந்து சி.மகேந்திரன்கள் ஏன் வெளியேறுகிறார்கள்? — ஒரு மார்க்சியப் பார்வை

புதிய ஜனநாயகம் தினசரி முகநூல் பக்கத்தில் தோழர் ஆல்பர்ட் எழுதியுள்ள "கம்யூனிசத்தின் பெயரால் நடக்கும் பிழைப்பு வாதம்" என்ற கட்டுரை, பொதுவுடமை இயக்கங்களில் இருந்து வெளியேறும் சில தோழர்களின் அரசியல் ஊசலாட்டத்தையும், குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நிலையற்ற தன்மையையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல அம்சங்கள் உண்மையைக் கொண்டவை. 

தவெக-வில் CPI கட்சியின் சி.மகேந்திரன்

ஆனால், அந்த நிகழ்வை வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கக் குறைபாடாகவோ அல்லது அரசியல் நேர்மையின்மையாகவோ மட்டும் விளக்குவது முழுமையான மார்க்சிய அணுகுமுறையாகாது.

மார்க்சியப் பார்வையில், மனிதர்கள் தாங்கள் விரும்பியபடி தங்களை உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை; அவர்கள் வாழும் சமூக உறவுகளும் பொருளாதாரச் சூழல்களும் அவர்களது சிந்தனையையும் ஆளுமையையும் வடிவமைக்கின்றன. 

எனவே, கம்யூனிச இயக்கங்களில் இருந்து சிலர் வெளியேறுவதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், அவர்கள் பின்னால் நிற்கும் சமூக-பொருளாதார சக்திகளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

மாக்ஸிம் கார்க்கி தனது “மனித ஆளுமையின் சிதைவுகள்” நூலில் குறிப்பிட்டது போல, முதலாளித்துவம் மனிதர்களின் ஆளுமையை விரிவுபடுத்துவதில்லை; மாறாக அதைச் சுருக்கி, சந்தை மதிப்புகளுக்குள் அடைத்து விடுகிறது. குறிப்பாக தாராளமய பொருளாதாரக் காலத்தில், மனிதனின் மதிப்பு அவனது லட்சியம், தியாகம் அல்லது சமூகப் பங்களிப்பால் அல்ல; அவனது வருமானம், புகழ், நுகர்வுத் திறன் மற்றும் தனிப்பட்ட வெற்றியால் அளவிடப்படுகிறது.

இதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. பொதுவுடமை இயக்கங்களில் செயல்படும் சில திறமையான தோழர்கள், தாங்கள் உருவாக்கிய அரசியல் செல்வாக்கு மற்றும் ஆளுமைக்கான உரிய அங்கீகாரத்தைப் பெறவில்லை என்ற உணர்வுக்கு ஆளாகிறார்கள். 

சில நேரங்களில் இயக்கத் தலைமைகளும், வளர்ந்து வரும் ஆளுமைகளை இயல்பாக வளர்த்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களைப் போட்டியாளர்களாகக் கருதி ஒதுக்கவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோ முயற்சிக்கின்றன. தனது ஆளுமையை இன்னொருவர் அபகரித்து விடுவார் என்ற அச்சம் தலைமைகளிடமும் உருவாகலாம். 

இதனால் ஏற்படும் விரக்தி, மனச்சோர்வு மற்றும் அரசியல் தனிமை உணர்வு காரணமாக சிலர் இயக்கத்தை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்.

ஆனால் இந்த முரண்பாடுகளும் வெறும் தனிநபர் உளவியல் பிரச்சினைகள் அல்ல. போட்டி, தனிநபர் முன்னேற்றம், புகழ் வேட்டை மற்றும் நுகர்வு மதிப்பீடுகளை ஊக்குவிக்கும் இன்றைய தாராளமய சமூக-பொருளாதாரச் சூழலின் தாக்கங்களாகவே இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நுகர்வு என்பது வெறும் பொருட்களை வாங்குவதோடு முடிவதில்லை. அது புகழ், அந்தஸ்து, தனிநபர் அங்கீகாரம், சமூக மதிப்பு ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியது. சமூக வலைத்தளங்கள் வளர்ந்துள்ள இன்றைய காலத்தில், கூட்டுச் செயல்பாட்டைவிட தனிநபர் புகழ் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 

இதன் விளைவாக, இயக்கத்திற்காக உழைக்கும் ஒருவரின் மனதிலும் "எனக்கு என்ன கிடைக்கிறது?" என்ற கேள்வி இயல்பாகவே உருவாகிறது.

இதனால், கட்சிக்குள் இருக்கும் வரை ஒரு தோழர் "புரட்சியாளர்" என மதிக்கப்படுகிறார்; ஆனால் சமூகத்தின் நுகர்வு மற்றும் தனிநபர் வெற்றி சார்ந்த மதிப்பீடுகள் தொடர்ந்து அவரை வேறு திசையில் இழுக்கின்றன. 

இந்த முரண்பாடு தீவிரமடையும் போது, அவரது அரசியல் ஆளுமை மெல்ல சிதையத் தொடங்குகிறது. அந்தச் சிதைவின் விளைவாகவே சிலர் தங்களது பழைய இலட்சியங்களை விட்டு விலகிச் செல்கிறார்கள்.

எனவே, சி.மகேந்திரன் போன்றவர்களின் அரசியல் நகர்வுகளை வெறும் "துரோகம்" என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது. அதே நேரத்தில் அதை சாதாரண தனிநபர் சுதந்திரமாகவும் குறைத்துவிட முடியாது. இது ஒரு வர்க்கத்தின் முரண்பாடு; தாராளமய முதலாளித்துவ சமூகத்தின் தாக்கம்; மேலும் சில நேரங்களில் இயக்கங்களுக்குள்ளேயே உருவாகும் அரசியல் மற்றும் அமைப்புரீதியான குறைபாடுகளின் வெளிப்பாடு.

இந்த உண்மைகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல், வெளியேறுபவர்களை மட்டும் குற்றம் சாட்டுவதாலும், அல்லது அவர்களை முழுமையாக நியாயப்படுத்துவதாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. 

மாறாக, மனித ஆளுமைகளைச் சிதைக்கும் சமூக-பொருளாதாரச் சூழலையும், அதற்கு எதிராக நிற்க வேண்டிய இயக்கங்களின் உள்முரண்பாடுகளையும் ஆய்வு செய்வதே மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.

ஊரான்

ஒரு தீண்டத்தகாதவன் கேள்வி கேட்பதா? கார்கே மீது பாயும் ஆர்எஸ்எஸ்!

பிரியங்க் கார்கே எழுப்பிய அரசியலமைப்புச் சட்டக் கேள்வி

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி அமைக்கப்பட்ட ஒரு மாநிலத்தின் (கர்நாடகா) உள்துறை அமைச்சராக இருக்கும் பிரியங்க் கார்கே, ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பின் நிதி ஆதாரம், அதன் சட்டப்பூர்வப் பதிவு, நிர்வாகக் கட்டமைப்பு குறித்த வெளிப்படைத்தன்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்தியுள்ளார்.

பிரியங்க் கார்கே

முன்னர், "இந்திய ராணுவத்தை விடவும் மூன்று நாட்களில் எங்களால் ஒரு படையைத் திரட்ட முடியும்" என்று ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர் மோகன் பகவத் பேசியிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. அத்தகைய அமைப்பின் செயல்பாடுகள் குறித்துத் தெளிவுபடுத்துமாறு கேட்பது ஜனநாயக அரசின் கடமையும், ஒவ்வொரு குடிமகனின் உரிமையுமாகும்.

ஆனால் இந்தக் கேள்விக்குச் சட்டரீதியாகவோ தார்மீக ரீதியாகவோ பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, கேள்வி கேட்டவரின் சாதியை முன்வைத்து விவாதத்தைத் திசைதிருப்பும் முயற்சியே மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

"ஒரு தீண்டத்தகாதவன் எப்படி கேள்வி கேட்கலாம்?"

பாஜக எம்பி ரமேஷ் ஜிகாஜினகியின் எதிர்வினை, ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் சனாதன அரசியலின் உள்ளார்ந்த மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

"ஒரு தீண்டத்தகாதவன் ஏன் ஆர்எஸ்எஸ் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்?" என்ற அவரது கேள்வி, உண்மையில் "சாதிப் படிநிலையில் கீழே நிறுத்தப்பட்டவர்களுக்கு எங்களை விசாரிக்கும் உரிமை இல்லை" என்ற மனுதர்ம அகந்தையின் அரசியல் வெளிப்பாடாகவே தோன்றுகிறது.

இதற்குப் பதிலளித்துள்ள பிரியங்க் கார்கே, "நான் பாபாசாகேப் அம்பேத்கரின் பாதையைப் பின்பற்றுபவன்; எங்களுடையது அம்பேத்கரின் ரத்தம்; மிரட்டல்களுக்கு நாங்கள் அஞ்ச மாட்டோம்" என்று கூறியிருப்பது, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் மீதான உறுதியான நம்பிக்கையையே வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் வர்ணாசிரம அரசியல்

ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பின் கருத்தியல் அடித்தளத்தை ஆராயும்போது, அது சாதி ஒழிப்பை நோக்கிய இயக்கமாக அல்லாமல், வர்ணாசிரமக் கட்டமைப்பை தகவமைத்துப் பாதுகாக்கும் அரசியல் போக்கையே கொண்டிருப்பதாகப் பல விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

அ) மனுஸ்மிருதியைப் போற்றிய வரலாறு

இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் நவம்பர் 26, 1949 அன்று அரசியல் நிர்ணய சபையால் ஏற்கப்பட்டது. அதற்கு நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு, ஆர்எஸ்எஸ் அதிகாரப்பூர்வ ஆங்கில ஏடான Organiser இதழின் நவம்பர் 30, 1949 தலையங்கம், "புதிய பாரத அரசியலமைப்பில் மிகவும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், அதில் பாரதீயமான எதுவும் இல்லை" என்றும், பண்டைய பாரதிய அரசியலமைப்பு மரபுகளின் தடயமே இதில் இல்லை என்றும் வருத்தம் தெரிவித்தது. மனுவின் சட்டங்கள் இன்றுவரை உலகின் போற்றுதலையும் தன்னிச்சையான கீழ்ப்படிதலையும் பெறுகின்றன என்று அந்தத் தலையங்கம் குறிப்பிட்டது.

சாதிப் படிநிலைகளை நியாயப்படுத்தும் மனுதர்மத்தைப் பாராட்டிய இந்த வரலாற்றுப் பதிவு, ஆர்எஸ்எஸ் கருத்தியலின் அடிப்படைகள் குறித்து முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

ஆ) இடஒதுக்கீடு குறித்த தொடர்ச்சியான சந்தேகங்கள்

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திற்கான முக்கிய கருவியாக விளங்கும் இடஒதுக்கீட்டு முறையைப் பற்றி ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர்கள் பலமுறை "மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்" என்று கூறியுள்ளனர்.

இந்தக் கருத்துக்கள், சமூக நீதியை நோக்கிய அரசியலா அல்லது வரலாற்று உரிமைகளை பலவீனப்படுத்தும் அரசியலா என்ற விவாதத்தை உருவாக்கியுள்ளன.

இ) வர்ணாசிரமமும் சமூகப் படிநிலையும்

ஆர்எஸ்எஸ் பேசும் இந்துத்துவ அரசியல், பல நேரங்களில் "ஒரே இந்து சமூகம்" என்ற பெயரில் சாதிப் படிநிலைகளை மறைத்துக் கொண்டு செயல்படுவதாக விமர்சிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் மனுதர்மம் உருவாக்கிய வர்ணாசிரமக் கட்டமைப்பு என்பது சமத்துவத்தின் மீது அல்ல; பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைத் தரவரிசைப்படுத்தும் சமூக அமைப்பின் மீது கட்டப்பட்டதாகும்.

அத்தகைய அமைப்பை விமர்சிக்காமல் அதன் பாரம்பரியத்தைப் போற்றும் எந்த அரசியலும், தீண்டத்தகாதவர்கள் உள்ளிட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே சந்தேகத்தையே உருவாக்கும்.

அரசியலமைப்பா? மனுதர்மமா?

இந்தியாவின் நவீன அரசியல் வாழ்க்கை இரண்டு முரண்பட்ட தத்துவங்களுக்கு இடையிலான மோதலைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒருபுறம் — சமத்துவம், சுதந்திரம், சகோதரத்துவம், சமூக நீதி என்ற அம்பேத்கர் வடிவமைத்த அரசியலமைப்புச் சட்டப் பார்வை.

மறுபுறம் — பிறப்பின் அடிப்படையிலான படிநிலை, வர்ணாசிரம ஒழுங்கு, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு என்ற மனுதர்ம பார்வை.

இந்த இரண்டு தத்துவங்களும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை.

முடிவுரை

ஆர்எஸ்எஸ் போன்ற செல்வாக்கு மிக்க அமைப்புகள் உட்பட, எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அது அரசியலமைப்புக்கு மேலானது அல்ல.

கேள்வி கேட்பவரின் சாதி, மதம் அல்லது பிறப்பு முக்கியமல்ல; அவர் எழுப்பும் கேள்வியின் நியாயம்தான் முக்கியம்.

ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சோதனை என்பது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கிறார்களா என்பதுதான்.

பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் உருவாக்கிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உயிருடன் இருக்கும் வரை, எந்த ஆதிக்க அமைப்பாக இருந்தாலும் மக்கள் மன்றத்திலும் சட்டத்தின் முன்னும் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

ஊரான்

குறிப்பு: கர்நாடக மாநில அரசின் உள்துறை அமைச்சர் பிரியங்க் கார்கே வேற யாரும் அல்ல; அவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் அகில இந்தியத் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன கார்கேயின் மகன்.

இவ்வளவு நடந்த பிறகும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள காங்கிரஸ்காரர்களோ அல்லது பட்டியல் சாதி மக்களுக்காகவே பாடுபடுவதாகச் சொல்லும் கட்சிகளோ வாய் மூடி மௌனித்து இருப்பதன் பின்னணி என்ன என்ற கேள்வி எழுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. 

ஞாயிறு மயான அமைதியும், நடுத்தர வர்க்கத்தின் ‘தியான’ நோயும்!

“ஞாயிறு” என்பது வெறும் வார இறுதி நாள் அல்ல. இன்று ஒரே நாளில் நான்கு கொண்டாட்டங்கள் குவிந்த நாள். சர்வதேச யோகா தினம், இசை தினம், தந்தையர் தினம், ஆனி உத்திர அபிஷேகம். 

இவை அனைத்தும் ஓய்வு, கொண்டாட்டம், ஆன்மீகம் சார்ந்தவை. ஆனால் இந்தக் கொண்டாட்டங்கள் அனைத்தும் சாத்தியமாவதே ஒரு பெரும் பகுதி மக்கள் இன்றும் இடைவிடாமல் உழைப்பதால்தான்.

ஓயாத உழைப்பாளிகளின் உலகம்

ஞாயிற்றுக்கிழமை சுகத்தை அனுபவிக்க அரசு ஊழியர்களைப் போலவோ, மாதச் சம்பள நடுத்தர வர்க்கத்தைப் போலவோ, அன்றாட உதிரிப் பாட்டாளிகள் ஓய்வெடுத்துவிட முடியாது. அவர்கள் ஒரு நாள் உழைக்கவில்லை என்றால், அவர்களது வீட்டில் அடுப்பே எரியாது.

ஞாயிறு காலை காய்கறிச் சந்தைகள் இயங்குகின்றன. கறிக்கடைகளில் கூட்டம் நிரம்பி வழிகின்றன. பால்காரர்கள், செய்தித்தாள் விநியோகிப்பவர்கள், பேருந்து மற்றும் இரயில் ஊழியர்கள், மருத்துவப் பணியாளர்கள் என எண்ணற்ற மக்கள் தங்கள் பணியில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

இந்த உழைக்கும் வர்க்கத்தின் உழைப்பால்தான், மற்றவர்களின் விடுமுறை நாளும் உயிர் பெறுகிறது. அவர்கள் உழைக்காமல் நின்றுவிட்டால், நமது நகரங்களும் குடியிருப்புகளும் மயான அமைதியில் உறைந்துவிடும்.

அடிப்பம்பைக் கபலீகரம் செய்த ‘செல்வ விநாயகர்’

எனது வீட்டிற்கு எதிரே இன்று இருக்கும் விநாயகர் கோயில் ஒருகாலத்தில் பொதுமக்கள் பயன்படுத்திய அடிப்பம்பு இருந்த இடமாகும்.

மக்கள் குப்பை கொட்டுவதைத் தடுக்க, என் தந்தை ஒரு மொட்டைக் கல்லை வைத்து அதைப் பிள்ளையாராக்கினார். நோக்கம் பொதுச் சொத்தைப் பாதுகாப்பதுதான்.

ஆனால் பின்னர் சிலர் அந்த இடத்தை தங்களது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து, அடிப்பம்பை அகற்றி, அதை முழுமையான கோயிலாக மாற்றிவிட்டனர்.

பொதுமக்களின் நீராதாரத்தைப் பாதுகாக்க உருவான குறியீடு, இறுதியில் பொதுச் சொத்தையே விழுங்கிய ஒரு நிறுவனமாக மாறியது. இது ஒரு சிறிய நிகழ்வு மட்டுமல்ல; பொதுவெளிகள் எவ்வாறு மத நிறுவனங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படுகின்றன என்பதற்கான சமூகப் படிப்பினையும் ஆகும்.

ஆன்மீகமும் நடுத்தர வர்க்கமும்

இன்று காலை அந்தக் கோயிலில் கூடியிருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் ஓய்வு பெற்ற அரசு ஊழியர்களும் அவர்களது குடும்பத்தினரும்.

இங்கு புரோகிதர் தனது தொழிலைச் செய்கிறார்; அதில் அவருக்கு வருமானம் இருக்கிறது. அதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஆன்மீகச் சந்தையின் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

விசேட நாட்கள், விரதங்கள், யோகா முகாம்கள், தியான வகுப்புகள், ஆன்மீகப் பயிற்சிகள், மூலிகை மருத்துவக் கருத்தரங்குகள் — இவை அனைத்தும் ஒரு பெரிய சந்தையாகவே இன்று இயங்குகின்றன. இந்தச் சந்தையின் முதன்மை வாடிக்கையாளர்களாக நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதி மாறியுள்ளது.

மன உளைச்சலும் தீர்வின் தேடலும்

இன்றைய நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கை வெளிப்படையாக வசதியானதாகத் தோன்றினாலும், அதன் பின்னால் பாதுகாப்பின்மை, போட்டி, கடன், எதிர்கால அச்சம், தனிமை போன்ற பல உளவியல் அழுத்தங்கள் இருக்கின்றன.

இந்த மனநிலையிலிருந்து விடுபட பலர் கோவில்களையும், யோகா மையங்களையும், தியானப் பயிற்சிகளையும், ஆன்மீக முகாம்களையும் நாடுகிறார்கள்.

பிரச்சினை இங்கேதான் இருக்கிறது.

சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்கள் மாறாமல் இருக்கும்போது, அவற்றால் உருவாகும் மன அழுத்தத்திற்கு மட்டும் தனிநபர் மருந்துகள் வழங்கப்படுகின்றன.

உழைப்பின் அர்த்தத்தையும், சமூக உறவுகளையும், பொதுநலச் செயல்பாடுகளையும் இழந்து நிற்கும் மனிதனுக்கு ஆன்மீகம் ஒரு தற்காலிக ஆறுதலாகத் தோன்றுகிறது.

தியானம்: தீர்வா? தற்காலிக வடிகாலா?

ஹோமியோபதி மருத்துவப் பார்வையில், "தனிமையில் இருக்க விரும்புதல்", "மற்றவர்களுடன் பேச விரும்பாமை" போன்ற மனக்குறிகள் நோய்க்குறிகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

அந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, தியானம் என்பது பல நேரங்களில் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணும் செயல்முறை அல்ல; மாறாக அவற்றிலிருந்து தற்காலிகமாக விலகி நிற்கும் மனநிலையின் வெளிப்பாடாகவே தோன்றுகிறது.

சமூகப் பிரச்சினைகளையும் வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு தீர்க்க வேண்டிய இடத்தில், பலர் தியானத்தின் வழியாக மன அமைதியைத் தேடுகிறார்கள்.

ஆனால் தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போது கூட, தீர்க்கப்படாத வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகள்தான் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். கண்களைத் திறந்தவுடன் அவை மீண்டும் நம்மை எதிர்கொள்கின்றன.

எனவே குழப்பத்திலிருந்து வெளியே வருவதற்குத் தேவையானது தப்பிச் செல்வது அல்ல; தெளிவைப் பெறுவதுதான்.

யோகம், மூலிகை, ஆன்மீகம்: புதிய சந்தையின் மூன்று முகங்கள்

ஒரு காலத்தில் ஆன்மீகம் மட்டுமே இருந்தது. பின்னர் அதனுடன் யோகம் இணைந்தது (இன்று சர்வதேச யோகா தினமும்கூட).

இப்போது அதனுடன் இயற்கை உணவு, மூலிகை மருத்துவம், டிடாக்ஸ் (Detoxification) வெல்னஸ் (wellness), ஹோலிஸ்டிக் லிவிங் (holistic living) போன்ற புதிய சொற்களும் இணைந்துள்ளன.

ஒவ்வொன்றிலும் சில பயனுள்ள அம்சங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவை மனித வாழ்க்கையின் மையக் கேள்விகளுக்கு விடை தருவதில்லை.

வாழ்க்கையின் அர்த்தம், சமூக நீதி, பொருளாதார பாதுகாப்பு, மனித உறவுகள், உழைப்பின் மதிப்பு போன்ற கேள்விகளுக்குப் பதிலாக, புதிய நுகர்வுப் பொருட்களை மட்டும் வழங்கப்படுகின்றன.

உண்மையான தேவை என்ன?

மனிதனுக்கு தேவையானது:

1. சமூக உறவுகள்,
2. பயனுள்ள உழைப்பு,
3. அறிவார்ந்த உரையாடல்கள்,
4. தத்துவார்த்தத் தெளிவு,
5. சமூகப் பொறுப்பு.

இவை இல்லாத வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்காகத்தான் ஆன்மீகமும், யோகாவும், தியானமும், மூலிகை வியாபாரங்களும் பெரும் சந்தையாக வளர்கின்றன.

முடிவுரை

உழைக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு தியான அறைகளிலும், யோகா மையங்களிலும், ஆன்மீக முகாம்களிலும் இல்லை.

பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்வதிலும், சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதிலும், மனிதர்களுடன் இணைந்து செயல்படுவதிலும்தான் உண்மையான தெளிவு இருக்கிறது.

கிரேக்க ஹோமியோபதியர் ஜார்ஜ் வித்தல்காஸ் கூறியது போல:

"Confusion is disease; clarity is health."

குழப்பமே நோய்; தெளிவே ஆரோக்கியம்.

ஆகவே, ஆன்மீகச் சரணாகதியையும், தியானப் போதையையும் தாண்டி, வாழ்க்கையின் உண்மையான சமூகக் காரணிகளைப் புரிந்துகொள்ளும் பாதையில்தான் மனித விடுதலையும் மன நலமும் இருக்கின்றன.

ஊரான்

திருக்குறளின் தத்துவப் பின்புலம் என்ன?

முன்னுரை

சமூகத்தில் நிலவும் கருத்துக்களும், சடங்குகளும், அற இலக்கியங்களும் தன்னிச்சையாக வானத்திலிருந்து குதிப்பவை அல்ல. அவை அந்தந்தக் காலகட்டத்து உற்பத்தி முறையினாலும் (Mode of Production), வர்க்க உறவுகளினாலும் தீர்மானிக்கப்படுபவை.

சமீபத்தில் நண்பர்களுடன் whatsapp குழுவில் நடைபெற்ற இது தொடர்பான விவாதங்கள் — காலில் விழுந்து வணங்கும் சடங்கு குறித்துத் தொடங்கி, திருக்குறளை இன்றைய கார்ப்பரேட் மேலாண்மைக் கோட்பாடாக மாற்றும் முயற்சி வரை சென்றவை — தமிழ் மரபை உழைப்பு மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்து அணுகத் துடிக்கும் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைக்கும்; அதனைச் சடங்குகள், போலி அறிவியல் மற்றும் கார்ப்பரேட் தேவைகளுக்குள் அடைக்கப் பார்க்கும் அகவய வாதத்திற்கும் (Subjectivism) இடையே நிலவும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் சாட்சியாகும். 

இக்கட்டுரை அந்த விவாதங்களின் தத்துவார்த்தத் தொகுப்பாகும்.

விவாதம் 1: 'காலில் விழுதல்' (சரண் ஸ்பர்ஷ்) – மரியாதையா? அடிமைத்தனமா?

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்):

பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்குவதால் அகந்தை அழிகிறது; முதுகுத்தண்டு நீட்சியடைந்து ரத்த ஓட்டம் சீராகிறது என்று நவீன அறிவியல் கூறுகிறது. மேலும், இது நமது பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி மற்றும் சமூக ஒத்திசைவுக்கான உத்தி என்றும் வாதிடப்படுகிறதே?

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

மனித உடலின் இயக்கத்தைக் (Biomechanics) காட்டி, சமூகத்தில் நிலவும் ஒரு ஆதிக்க-அடிமைச் சடங்கை நியாயப்படுத்துவது 'போலி அறிவியல்' (Pseudo-science) ஆகும். உடற்பயிற்சி செய்ய எண்ணற்ற முறைகள் உண்டு; அதற்கு ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனின் காலில் விழ வேண்டிய அவசியமில்லை.

வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின்படி, காலில் விழுந்து வணங்குதல், அஷ்டாங்கமாகத் தெண்டனிடுதல் போன்ற சடங்குகள் அனைத்தும் நிலப்பிரபுத்துவ (Feudalism) உற்பத்தி முறையின் எச்சங்கள் ஆகும். நிலப்பிரபுத்துவ சமூகம் என்பது 'அரசன்-குடிமகன்', 'நிலப்பிரபு-அடிமை' என்ற அதிகாரப் படிநிலையைக் கொண்டது. கீழிருப்பவன் மேலிருப்பவனுக்குத் தன் உடலால் அடிபணிந்து கிடக்க வேண்டும் என்ற உளவியல் ஒடுக்குமுறையே காலில் விழும் சடங்காக மாற்றப்பட்டது.

மாறாக, உழவையும் கூட்டு உழைப்பையும் முதன்மையாகக் கொண்ட சங்க காலத் தமிழ் மரபில் பரஸ்பரம் கைகூப்பி வணங்கும் சமத்துவ மாண்பே முதன்மையாக விளங்கியதாகப் பல தமிழாய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வள்ளுவர் பாடிய "பண்புடைமை" (குறள் 99) என்பது பரஸ்பர மனித மரியாதையே தவிர, தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் சடங்குமுறை அல்ல.

விவாதம் 2: வள்ளுவத்தின் அச்சாணி – சமணமா? சைவ சித்தாந்தமா?

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்): திருக்குறளில் 'தெய்வம்', 'ஊழ்', 'வாலறிவன்' போன்ற சொற்கள் வருவதால், வள்ளுவர் இறைக்கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டவர் என்றும், பிந்தைய காலத்துச் சைவ சித்தாந்த நூல்களான 'சிவஞானபோதம்' போன்றவற்றுடன் திருக்குறளை ஒப்பிடலாம் என்றும் கூறப்படுகிறதே?

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

ஒரு தத்துவத்திற்குப் பொருள் தேடும்போது, அந்த நூல் தோன்றிய சமகாலத்து அல்லது அதற்கு முந்தைய சமூக-பொருளாதாரச் சூழலோடுதான் ஒப்பிட வேண்டுமே தவிர, பல நூற்றாண்டுகள் பிந்தைய காலத்துச் சைவ சித்தாந்த நூல்களோடு ஒப்பிடுவது வரலாற்றுப் பிழையாகும்.

திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலம் வைதீக மதமும், சமண/பௌத்த மதங்களும் மோதிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம். திருக்குறளின் 'கடவுள் வாழ்த்து' அதிகாரத்தில் வரும் ஆதிபகவன், மலர்மிசை ஏகினான், வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான், பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான், அறவாழி அந்தணன் போன்ற சொற்கள் அனைத்தும் சமண சமயத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரரான 'அருகதேவனை'க் குறிக்கும் அசல் சமணக் கலைச்சொற்கள் ஆகும்.

வள்ளுவர் 'ஊழ்' (விதி) குறித்தும், 'தெய்வம்' குறித்தும் பேசுவது, அன்றைய மக்களிடம் நிலவிய கருத்துமுதல்வாதக் (Idealism) குறியீடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி விவாதிப்பதற்காகவே. அவர் விதியை அங்கீகரிக்கவில்லை; மாறாக விதியைத் தகர்க்கிறார்.

"எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு." (குறள்: 467)

இக்குறளில் ஒரு செயலைத் தொடங்கும் முன் நன்கு ஆராய்ந்து தொடங்க வேண்டும், தொடங்கிய பின் யோசிக்கலாம் என்று நினைப்பது குற்றம் என்று கூறுவதன் மூலம், விதியையோ தெய்வத்தையோ சார்ந்திராமல் மனிதனின் சொந்த ஆராய்ச்சியையும் முடிவெடுக்கும் ஆற்றலையும் வள்ளுவர் முன்னிறுத்துகிறார். இது அசல் மார்க்ஸியப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைக்கு (Labor Theory) நெருக்கமான உலகாயதச் சிந்தனையாகும்.

விவாதம் 3: திருக்குறளில் கார்ப்பரேட் மேலாண்மை

கேள்வி (நண்பர்களின் வாதம்): நவீனத் தொழில் உலகில் வணிக வெற்றிக்காகவும், பிசினஸ் எத்திக்ஸ் (Business Ethics) மற்றும் வாடிக்கையாளர் மேலாண்மைக்காகவும் திருக்குறளை ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகப் பயன்படுத்தலாமே?

இந்த வாதத்திற்கு ஆதரவாக மூன்று குறட்பாக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன்:

• "வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம் பேணிப் பிறவும் தமபோல் செயின்" (குறள் 120) — நேர்மையான வணிகர் பிறர் பொருளைத் தம் பொருள் போல் காத்து வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சேவை செய்வார் என்பது இங்கு Business Ethics-க்கான ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டது.

• "அன்புடைமை ஆன்ற குடிபிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் தரும்" — அன்பும் பணிவும் Customer Relationship-க்கான பண்புகளாகக் காட்டப்பட்டது.

• "எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு" (குறள் 467) — திட்டமிட்டுச் செயல்படுதல் Planning & Strategy-க்கான வழிகாட்டியாகக் காட்டப்பட்டது.

பதில் (பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வு):

இந்த மூன்று குறட்பாக்களும் தத்தம் இடத்தில் சரியான அறம்தான் போதிக்கின்றன — நேர்மை, அன்பு, ஆழ்ந்த சிந்தனை. ஆனால் அவை எழுந்த சூழலும் அவை இன்று பயன்படுத்தப்படும் சூழலும் முற்றிலும் வேறானவை என்பதே இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது.

வாணிகம் குறித்த குறள் 120, "பிறர் பொருளையும் தம் பொருள் போல் போற்றுதல்" என்ற பரஸ்பர நீதியைப் பேசுகிறது — இது சம வர்க்க உறவுகளுக்கிடையேயான நியாயமான பரிமாற்றத்தைப் பற்றியது, உழைப்பாளி-முதலாளி உறவின் கட்டமைப்புரீதியான ஏற்றத்தாழ்வைப் பற்றியது அல்ல. இந்த வேறுபாட்டை மறைத்து, இக்குறளை "வாடிக்கையாளர் சேவை"க்கான Business Ethics ஆக மாற்றும்போது, நிறுவனத்திற்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே நிலவும் உபரி மதிப்புச் (Surplus Value) சுரண்டலின் கேள்வியே மறைந்துவிடுகிறது.

இதுவே மிக முக்கியமான வர்க்க உத்தியாகும். முதலாளித்துவமும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் தங்களின் உழைப்புச் சுரண்டலையும், அதன் மூலம் திரட்டப்படும் உபரி மதிப்பையும் எவ்வித வர்க்கப் போராட்டமும் இன்றித் தக்கவைத்துக் கொள்ள விரும்புகின்றன. அதற்காக, அவர்கள் திருக்குறள் போன்ற அற இலக்கியங்களைத் தங்களின் சுயநலத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப வளைத்து, ஒரு 'மேலாண்மைக் கோட்பாடாக' (Management Theory) மாற்றுகிறார்கள். "அன்போடு இரு, பணிவோடு இரு, நிறுவனத்திற்கு விசுவாசமாக உழை" என்று தொழிலாளர்களை உளவியல் ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு மென்மையான கருவியாக (Soft Tool) இலக்கியங்களை அவர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

உற்பத்தி முறையே பொருளாதாரத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. ஒரு நாட்டின் உற்பத்தி கருவிகளில் (Means of Production) ஏற்படும் அறிவியல்பூர்வமான வளர்ச்சிதான், அந்தச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி முறைகளிலும் மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும், உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான 'உற்பத்தி உறவுகள்' (Relations of Production) மாறுவதே நாட்டின் பொருளாதாரத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. மாறாக, எந்தவொரு இலக்கியமும் உற்பத்தி கருவிகளின் வளர்ச்சிக்கும், உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றத்திற்கும் நேரடியாக வித்திட முடியாது. 

இலக்கியங்கள் சமூகத்தின் மேல்நிலைக் கட்டுமானமே (Superstructure) தவிர, அவை பொருளாதாரத்தின் அடித்தளம் (Base) அல்ல.

இலக்கியங்களை அதன் வரலாற்றுச் சூழலில் இருந்து பிரித்து, இன்றைய கார்ப்பரேட் லாப நோக்கோடு பொருத்திப் பார்ப்பது அசல் பொருளாதாரச் சுரண்டலை மூடிமறைக்கும் தந்திரமே அன்றி வேறல்ல.

முடிவுரை

திருக்குறள் என்பது உலகப் பொதுமறையாக நிலைத்து நிற்பதற்குக் காரணம், அது சடங்குகளையோ, ஆன்மீகச் சரணாகதியையோ போதிக்கவில்லை; மாறாக மனித உழைப்பையும் சமத்துவத்தையும் பகுத்தறிவையுமே போதிக்கிறது.

• 'காலில் விழுந்து ஆசி பெறுவதுதான் வாழ்வின் உயர்வு' என்ற சடங்கியல் வாதத்தையும்,

• 'கார்ப்பரேட் சுரண்டலுக்குத் திருக்குறள்தான் மேலாண்மைத் தியரி' என்ற முதலாளித்துவ வாதத்தையும்,

• 'வள்ளுவத்தைச் சனாதனப் பெட்டிக்குள் அடைக்கத் துடிக்கும்' வைதீக வாதத்தையும்...

வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின் மூலமே நாம் முறியடிக்க முடியும். மனித உழைப்பே உலகை மாற்றியமைக்கும் உந்துசக்தி; சடங்குகள் அல்ல என்பதை உரக்கச் சொல்வதே இன்றைய தேவையாகும்!

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு

காலைத் தொட்டு வணங்கி ஆசி பெறலாமா?