வண்ணத் திரைகளில் மயங்கும் மனிதர்கள்!

இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் போதே சுற்றியுள்ள எதார்த்த உலகை ஒரு நிமிடம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

நம் கண்முன்னே வாழும் விவசாயிகள், கட்டிடத் தொழிலாளர்கள், அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் என கோடிக்கணக்கான மக்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக நாள்தோறும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் உழைப்பு பெரும்பாலும் அடுத்த வேளை உணவையும், குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதற்கான போராட்டமாகவே முடிகிறது.

மறுபுறம், அரசு ஊழியர்கள், ஆலைத் தொழிலாளர்கள் போன்றோர்கூட தங்களின் பணிக்காலம் முடிந்த பிறகு ஓய்வூதியம் அல்லது சேமிப்புத் தொகையின் மூலம் வாழ்க்கையை நகர்த்துகிறார்கள்.

ஆனால், ஏற்கனவே லட்சங்களிலும் கோடிகளிலும் சம்பாதித்து குவித்திருக்கும் திரைத்துறை மற்றும் தொலைக்காட்சி வணிக உலகம், தங்களின் வருமானம் தொடர்ந்து பெருகிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக "பொழுதுபோக்கு" என்ற பெயரில் எண்ணற்ற நிகழ்ச்சிகளையும் காட்சிகளையும் மக்களிடம் கொள்ளை விலைக்கு விற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறது.

எளியவர்களுக்கான ஏணியா? கனவுகளை சந்தைப் பொருளாக்கும் இயந்திரமா?

'டான்ஸ் ஜோடி டான்ஸ்', 'மகாநடிகை', 'சரிகமப', 'சூப்பர் சிங்கர்' போன்ற நடன மற்றும் பாடல் போட்டிகள், பல்வேறு ரியாலிட்டி ஷோக்கள், மெகா தொடர்கள் மற்றும் திரைப்படங்கள் ஆகியவை மக்களின் திறமையை வளர்க்கும் கலை மேடைகளாக இங்கே சித்தரிக்கப்படுகின்றன. "எளிய மக்களின் திறமைகளை வெளிக்கொண்டு வந்து அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறோம்" என்று இந்நிகழ்ச்சிகளின் பின்னால் இருப்பவர்கள் பெருமையாகக் கூறுகிறார்கள்.

ஆனால் உண்மை நிலை என்ன?

இந்த நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கும் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களில் மிகச் சிலருக்கே நீடித்த வாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலானோர் நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் மீண்டும் தங்களின் பழைய வாழ்க்கைக்கே திரும்பிச் செல்கிறார்கள். சிலர் உள்ளூர் மேடைகள், கோவில் திருவிழாக்கள் அல்லது சிறிய நிகழ்ச்சிகளில் தங்கள் திறமையை வெளிப்படுத்தும் நிலையிலேயே முடங்கிப் போகிறார்கள்.

ஆனால் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களும் தயாரிப்பு நிறுவனங்களும் விளம்பரங்கள், பார்வையாளர் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் மூலம் கோடிக்கணக்கில் வருமானம் ஈட்டுகின்றன. ஏழைகளின் கனவுகள் சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன; ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் பெரும் லாபம் சிலரின் கைகளிலேயே குவிகிறது.

அரசியல் கொள்ளைக்கும் திரைத்துறைச் சுரண்டலுக்கும் இடையே ஒரு ஒற்றுமை

மக்களுக்காகவே அரசியலுக்கு வந்ததாகக் கூறும் பல பிழைப்புவாத அரசியல்வாதிகள், மக்களின் வரிப்பணத்தையும் அரசாங்க வளங்களையும் சுரண்டி சொத்து சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரு அரசியல்வாதி மக்களின் வாக்குகளை மூலதனமாக மாற்றிக் கொள்கிறான்.

அதேபோல, "மக்களின் திறமையை வளர்க்கிறோம்", "மக்களை மகிழ்விக்கிறோம்", "எளியவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கிறோம்" என்ற பெயரில் செயல்படும் பொழுதுபோக்கு வணிகமும், உழைக்கும் மக்களின் நேரத்தையும் கவனத்தையும் உணர்ச்சிகளையும் பணமாக மாற்றிக் கொள்கிறது.

வடிவத்தில் வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் மக்களின் நம்பிக்கையையும் உழைப்பையும் லாபமாக மாற்றும் அடிப்படைச் செயல்முறையில் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை.

பழைய முகங்களின் புதிய மேடை

இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளில் நடுவர் இருக்கைகளில் அமர்ந்து தீர்ப்பு வழங்குபவர்களைப் பாருங்கள். திரைத்துறையில் மார்க்கெட் இழந்த நடிகர்கள், நடிகைகள், பாடகர்கள், நடன இயக்குநர்கள் ஆகியோரே பெரும்பாலும் புதிய வடிவில் மீண்டும் சந்தைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். "ஜட்ஜ்" என்ற புதிய அடையாளத்தோடு அவர்கள் மீண்டும் பொதுமக்களின் கவனத்தைப் பெறுகின்றனர்.

ஒரு பக்கம் புதிய திறமைகளைத் தேடுவதாகக் கூறிக்கொண்டே மறுபக்கம் அதே பழைய பிரபலங்களைக் கொண்டு சந்தை வணிகமும் நடைபெறுகிறது.

மூளையை மழுங்கடிக்கும் ரீல்ஸ் கலாச்சாரம், போதையின் புதிய வடிவம்

இந்தப் பொழுதுபோக்கு உலகம் தொலைக்காட்சியோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இன்று இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ், யூடியூப் ஷார்ட்ஸ், குறும்பட வீடியோக்கள் போன்றவை நமது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டன. சிலர் தங்களின் வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காகவும், சிலர் ஆடம்பரமான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காகவும் இத்தகைய உள்ளடக்கங்களைத் தொடர்ந்து உருவாக்குகின்றனர். இது அவர்களுக்கான தொழில் என்பதில் தவறில்லை — ஆனால் இவற்றை வாய்பிளந்து பார்த்துக்கொண்டே நமது நேரத்தையும் கவனத்தையும் தொலைப்பதில்தான் சிக்கல் இருக்கிறது.

மேற்கண்ட நிகழ்ச்சிகள் மூலம் மக்களின் அறிவு வளர்கிறதா? உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தும் எந்த அடிப்படை மாற்றத்திற்கும் இவை பங்களிக்கிறதா?

அறிவியல் தொடர்பான விளக்க வீடியோக்கள், சமூக விழிப்புணர்வு உள்ளடக்கங்கள் போன்ற சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர்த்து, பெரும்பாலான உள்ளடக்கங்கள் மனிதர்களின் சிந்தனையை மழுங்கடிப்பதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்படுகின்றன.

சாராயத்திற்கு அடிமையான ஒருவர் மது இல்லாமல் ஒரு நாளைக் கடத்த முடியாததைப் போல, இன்றைய மனிதன் கைபேசி திரையில்லாமல் சில மணி நேரங்களைக்கூட கழிக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறான். ஒவ்வொரு காலியிடத்தையும், ஒவ்வொரு ஓய்வு நேரத்தையும், ஒவ்வொரு தனிமையான தருணத்தையும் திரைகள் ஆக்கிரமித்துவிட்டன. நாம் இழப்பது வெறும் பணத்தை மட்டுமல்ல. நமது நேரம், கவனம், சிந்தனைத் திறன், சமூக உணர்வு ஆகியவையே மெதுவாகச் சிதைக்கப்படுகின்றன.

என்ன செய்யப் போகிறோம்?

மார்க்சிய வர்க்கப் பார்வையில் சிந்தித்துப் பார்த்தால், இந்தச் சொத்துடமைச் சமூகம் தனது சுரண்டலை மறைப்பதற்காகப் பயன்படுத்தும் மிகவும் சக்திவாய்ந்த கருவிகளில் ஒன்று பொழுதுபோக்கு வணிகமாகும்.

இதனால் கலை, இசை, திரைப்படம் அனைத்தையும் நிராகரிக்க வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, எது மக்களின் சிந்தனையை வளர்க்கிறது? எது வெறும் நுகர்வுப் போதையை உருவாக்குகிறது? என்பதை விமர்சனப் பார்வையுடன் அணுக வேண்டும்.

உண்மையான கலை மனிதனைச் சிந்திக்க வைக்கும். வணிகப் பொழுதுபோக்கு பெரும்பாலும் மனிதனை மறக்கச் செய்யும். இந்த வேறுபாட்டை உணராமல், நமது சிந்தனையை மழுங்கடிக்கும் இந்த வண்ணத் திரைகளின் உலகில் தொடர்ந்து மூழ்கிக் கொண்டிருந்தால், ஏமாற்றுக்காரர்களும் சுயநலவாதிகளும் நம்மை ஆளுவதைத் தடுக்க முடியாது.

திரைப்பின்னிய மாயைகளை உடைப்போம்!

அறிவியல் மற்றும் சமூக நீதிசார் கருத்துத் தெளிவோடு உலகைப் புரிந்துகொள்வோம்! உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வியலையும் உண்மையான சமூகப் பிரச்சினைகளையும் மையமாகக் கொண்டு சிந்திப்போம்!

ஊரான் @ பொன். சேகர்

விமர்சனங்களை உள்வாங்க முடியாதவர்களா கம்யூனிஸ்டுகள்?

இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) மாநிலச் செயலாளர் தோழர் பெ. சண்முகம் அவர்கள், சேலம் பாலியல் வன்கொடுமை குறித்துக் கீழ்க்கண்ட அறிக்கையைத் தனது முகநூலில் வெளியிட்டிருந்தார்:

"சேலத்தின் 50-க்கும் மேற்பட்ட பெண்களுக்குப் பாலியல் வன்கொடுமை! சிபிசிஐடி விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டுக் குற்றவாளிகள் அனைவரையும் கைது செய்ய சிபிஐ(எம்) வலியுறுத்தல்!!"

ஆளுங்கட்சியின் கூட்டணியில் இருந்துகொண்டு, இத்தகைய கொடூரச் சம்பவத்திற்கு வெறும் ‘அறிக்கை’ மட்டும் விடுவது போதாது என்ற ஒரு குடிமகனின் தார்மீக உரிமையோடு, அந்தப் பதிவின் கீழ் நான் ஒரு எளிய விமர்சனத்தை வைத்தேன்.

அதன் விளைவாக அங்கு நடந்த விவாதம் இதோ:

• ஊரான்: "அறிக்கை மட்டும் போதுமா? வீதியில் இறங்கிப் போராட வேண்டாமா? எது தடுக்கிறது? அவன்தான் குற்றவாளி என்று சொல்வதற்கு தைரியம் இல்லை. கட்சியில் இருந்து நீக்கிவிட்டால் மட்டும் கட்சி உத்தம கட்சி ஆகிவிடுமா?"

• Balaji KR: "முகநூலில் கருத்துப் போடுவது உங்களுக்குப் பெரிய வேலையா இருக்கு‌."

• ஊரான்: "அதுக்குத்தானே முகநூல் இருக்கு? ஏன் விமர்சனம் என்றால் கசக்கிறது?"

• Balaji KR: "உனக்கு கருத்துப் போடுவது மட்டும்தான் இனிக்குதா?"

• ஊரான்: "'உங்களுக்கு' எனத் தொடங்கி 'உனக்கு' என எனை நோக்கி விளிப்பு. அடடே... என்னே ஒரு கம்யூனிசப் பண்பாடு?"

• Balaji KR: "போராட்டக் களத்திலும் கருத்தியலாகவும் இணைந்தே நாங்கள்.. நீங்கள்??"

• ஊரான்: "உங்களது முகநூல் கணக்கைப் பார்த்தேன். முப்பதாயிரம் போஸ்ட்கள், 7.6 ஆயிரம் நட்புகள். உங்களுக்கும் முகநூலில்தான் பெரிய வேலை போல?"

• Balaji KR: "கேட்டதுக்கு பதில்??"

• ஊரான்: "நான் யார் என்று 'ஊரான்' மற்றும் 'எதிர்த்துநில்' வலைப்பூவில் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.‌ இல்லையேல் மரணித்துப் போன 'பெல்' முகில் அவர்களின் கல்லறையில் காது வைத்துக் கேளுங்கள்; அவர் என்னைப் பற்றிச் சொல்லுவார். நிற்க, கேள்வி கேட்டது நான். அதற்கு நாகரிகமாகப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. என்னுடைய மகன் வயதுகூட உங்களுக்கு இல்லை. என்னை ஒருமையில் 'உனக்கு' என்று விளிக்கிறீர்கள். இதுதான் கம்யூனிசம் உங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த நாகரிகமோ?"

சுயரூபம் என்ன?

இந்த Balaji KR என்பவர் ஏதோ ஒரு பிழைப்புவாதக் கட்சியைச் சேர்ந்த தனிநபர் என்றால் கடந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால், விசாரித்துப் பார்த்தபோதுதான் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! திண்டுக்கல்லைச் சேர்ந்த இவர், தற்போதைய DYFI மாவட்டச் செயலாளர், முன்னாள் SFI மாவட்டச் செயலாளர்.

இடதுசாரி அமைப்பின் மிக முக்கியப் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு இளைஞர், மாற்றுப் பார்வையை முன்வைக்கும் ஒரு மூத்த குடிமகனிடம் உரையாடும் பண்பாடு இதுதானா? இத்தகைய அநாகரிகப் போக்கைக் கொண்டவர்கள் பொறுப்பில் இருந்தால், மக்கள் மத்தியில் அந்த அமைப்பின் மீதும், அதன் தலைவர்கள் மீதும் எப்படி மதிப்பு வரும்?

தீர்ப்பு உங்கள் கையில்!

இன்று முற்போக்கோ, பிற்போக்கோ... யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் வைக்கும் கருத்துகளின் மீது நாம் எவ்வித விமர்சனமும் வைத்துவிடக் கூடாது போலிருக்கிறது. ஒன்று அமைதியாகக் கடந்து சென்றுவிட வேண்டும்; இல்லையென்றால், அதிகாரத் தோரணையில் நம்மை ஒருமையில் கடித்துக் குதறிவிடுவார்கள்.

விமர்சனங்களை உள்வாங்கும் சகிப்புத்தன்மையும், தார்மீகப் பண்பாடும் அற்ற இந்தச் போக்குதான்... கம்யூனிஸ்டுகள் மக்கள் மத்தியில் மதிப்பிழந்து போவதற்கான மிக முக்கியக் காரணம்!

ஊரான் @ பொன். சேகர்

குறிப்பு:

தோழர் முகில் பரமானந்தம் அவர்கள் பெல் (BHEL) நிறுவனத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்; தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் முக்கியக் களப்பணியாளர். நானும் அவரும் திருச்சியிலும், இராணிப்பேட்டையிலும் பணியாற்றிய போது மிக நெருக்கமாகத் தோழமையோடு பழகியவர்கள் 

எனது சமூகப் பங்களிப்பையும் களப்பணியையும் அவர் நன்கு அறிந்தவர் என்பதனால், அவரது நினைவை இந்தப் பதிவில் நான் குறிப்பிட நேர்ந்தது.

தொடர்புடைய பதிவுகள்: 

'கவிஞன்' என்ற பெயரில் ஒரு கழிசடை!

கழிசடைகளின் கூடாரமாக "புரட்சிகர மக்கள் அதிகாரம்"!

ஆணவப் படுகொலைகளைத் தடுத்து நிறுத்த சட்டங்கள் மட்டும் போதுமா?

தமிழகத்தில் ஆணவப் படுகொலைகள் நிகழும் போதெல்லாம், "தனிச்சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும்", "கடுமையான தண்டனை வழங்க வேண்டும்" என்ற கோரிக்கைகள் வலுவாக எழுகின்றன. 

அதேபோல், பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகள் அதிகரிக்கும் போது புதிய அதிரடிப் படைகள், சிறப்பு நீதிமன்றங்கள், புதிய சட்டங்கள் ஆகியவை தீர்வாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

சமீப காலங்களில்கூட தென் மாவட்டங்களில் வெளிக்குலத் திருமணம் செய்துகொண்ட இளம் ஜோடிகள் ஆணவப் படுகொலைகளுக்கு இலக்கான சம்பவங்கள் செய்திகளில் இடம் பெற்றுள்ளன. ஒவ்வொரு முறையும் கண்டனங்களும் சட்டக் கோரிக்கைகளும் எழுகின்றன. ஆனால் அடுத்த சம்பவம் நிகழும் வரை மட்டுமே அந்தக் கவனம் நீடிக்கிறது.

ஆனால் நாம் கேட்க வேண்டிய அடிப்படையான கேள்வி இதுதான்:

சட்டங்கள் வந்துவிட்டால் மட்டும் குற்றங்கள் நின்றுவிடுமா?

சட்டங்கள் இல்லாததாலா குற்றங்கள் நடக்கின்றன?

லஞ்சம் வாங்குவது குற்றம். ஏமாற்றுவது குற்றம். தாக்குதல், கொலை, கொள்ளை ஆகியவை குற்றங்கள். போதைப்பொருள் உற்பத்தி செய்வதும் விற்பனை செய்வதும் குற்றம். பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை குற்றம். தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிப்பது குற்றம்.

அதேபோல், நீர்நிலைகளை மாசுபடுத்துவது, காற்றை மாசுபடுத்துவது, ஒலி மாசு ஏற்படுத்துவது, ஆற்று மணல் கொள்ளை, தாது மணல் கொள்ளை, கிரானைட் கொள்ளை ஆகியவையும் சட்டப்படி குற்றங்களே.

இவற்றைத் தடுக்க ஏராளமான சட்டங்கள் ஏற்கனவே உள்ளன. காவல்துறை இருக்கிறது. நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. சிறைகள் இருக்கின்றன.

ஆனால் இந்தக் குற்றங்கள் அனைத்தும் அன்றாடம் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஏன்?

சட்டங்கள் இல்லாததால் அல்ல. அந்தக் குற்றங்களை உருவாக்கும் சமூக, பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டுக் காரணிகள் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதால்தான்.

சட்டத்தின் வரம்பு என்ன?

சட்டம் பெரும்பாலும் ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்த பிறகு செயல்படுகிறது.

கொலை நடந்த பிறகு வழக்குப் பதிவு செய்யலாம். பாலியல் வன்முறை நடந்த பிறகு குற்றவாளியை கைது செய்யலாம். லஞ்சம் வாங்கிய பிறகு நடவடிக்கை எடுக்கலாம்.

ஆனால் குற்றத்தை உருவாக்கிய மனநிலையை சட்டத்தால் மட்டும் மாற்ற முடியாது.

மேலும், அதிகாரம், பணம், அரசியல் செல்வாக்கு போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தி பல குற்றவாளிகள் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் நிகழ்வுகளும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன.

எனவே, சட்டம் அவசியமான கருவி என்றாலும், அது தனித்து ஒரு சமூகப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக முடியாது.

ஆணவப் படுகொலைகள்: தனிச்சட்டம் போதுமா?

இன்று பலரும் ஆணவப் படுகொலைகளைத் தடுக்கத் தனிச்சட்டம் வேண்டும் என்று கோருகின்றனர்.

ஒருவேளை அத்தகைய சட்டம் நாளையே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதன்பிறகு ஆணவப் படுகொலைகள் முற்றிலுமாக நின்றுவிடுமா?

நிச்சயமாக அப்படிச் சொல்ல முடியாது.

ஏனெனில், ஆணவப் படுகொலையின் வேர் சட்டங்களிலும் நீதிமன்றங்களிலும் இல்லை. அது சாதிய மனநிலையிலும், குடும்பக் கௌரவம் என்ற பெயரில் வளர்க்கப்படும் ஆதிக்க உணர்விலும், அதைவிட முக்கியமாக அகமண முறையிலும் உள்ளது.

ஒரே சாதிக்குள் மட்டுமே திருமணம் நிகழ வேண்டும் என்ற கட்டாயச் சிந்தனை நீடிக்கும் வரை, வெளிக்குலத் திருமணங்களை "குலக் கௌரவத்திற்கு இழுக்கு" என்று கருதும் மனநிலை தொடரும் வரை, சட்டத்தின் பயத்தை மீறியும் சிலர் இத்தகைய கொலைகளைச் செய்வார்கள்.

அதனால் தனிச்சட்டம் கொண்டு வரக்கூடாது என்பதல்ல. சட்டம் தேவை. ஆனால் சட்டம் மட்டுமே போதாது என்பதே முக்கியமான உண்மை.

சமூகச் சூழல் மாறாமல் குற்றங்கள் குறையாது

பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறையின் பின்னால் ஆணாதிக்கச் சிந்தனை உள்ளது.

ஊழலின் பின்னால் அதிகாரமும் செல்வமும் குவியும் சொத்துடமைப் பொருளாதார அமைப்பு உள்ளது.

ஆணவப் படுகொலைகளின் பின்னால் சாதிய ஆதிக்கமும் குடும்பக் கட்டுப்பாடுகளும் உள்ளன.

இந்த அடிப்படைக் காரணிகளை மாற்றாமல், புதிய சட்டங்களை மட்டும் சேர்த்துக் கொண்டே போனால், குற்றங்களின் வடிவம் மாறலாம்; ஆனால் அவற்றின் அடிப்படை காரணிகள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.

சமூக மாற்றமே நீடித்த தீர்வு

எனவே, குற்றங்களைத் தண்டிப்பதற்கான சட்டங்களும் தேவை; அதே நேரத்தில் குற்றங்களை உருவாக்கும் சமூகக் காரணிகளை மாற்றும் போராட்டங்களும் தேவை.

சாதியை எதிர்க்கும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள், பெண்களின் விடுதலையை முன்னிறுத்தும் சமூக விழிப்புணர்வு, பொருளாதார சமத்துவத்திற்கான போராட்டங்கள், மனிதநேயக் கல்வி ஆகியவை இல்லாமல் எந்தச் சட்டமும் முழுமையான வெற்றியைப் பெற முடியாது.

குற்றம் நடந்த பிறகு தண்டனை வழங்குவது ஒரு நிலை. குற்றம் நிகழாத சமூகத்தை உருவாக்குவது அதைவிட உயர்ந்த நிலை.

ஜனநாயக மனிதனை உருவாக்காமல் குற்றங்கள் குறையாது.

ஒரு மனிதன் லஞ்சம் வாங்காமல் இருக்க வேண்டும்; பெண்ணை சமமான மனிதராக மதிக்க வேண்டும்; சாதி வெறுப்பை கைவிட வேண்டும்; மற்றவரின் உரிமைகளை மதிக்க வேண்டும் என்றால், அவன் வெறும் சட்டத்தின் பயத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படும் மனிதனாக இருக்கக் கூடாது.

மாறாக, அவன் ஜனநாயக உணர்வும் மனிதநேயச் சிந்தனையும் கொண்ட குடிமகனாக வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

அத்தகைய ஜனநாயக உணர்வு தானாக உருவாகாது. பல்வேறு சமூகப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் ஒன்றாகக் கலந்து வாழ்வதன் மூலமும், அறிவியல் மற்றும் சமூக நீதிசார் கருத்துத் தெளிவைப் பெறுவதன் மூலமும், ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான களப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பதன் மூலமும் மட்டுமே அது வளர்க்கப்படுகிறது.

மனிதனை மாற்றாமல் சமூகத்தை மாற்ற முடியாது. அதேபோல், சமூகத்தை மாற்றாமல் மனிதனையும் மாற்ற முடியாது. இந்த இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த செயல்முறையாகும்.

அதனால், ஆணவப் படுகொலைகளாக இருந்தாலும், பாலியல் வன்முறைகளாக இருந்தாலும், ஊழலாக இருந்தாலும், அவற்றை உருவாக்கும் சமூக வேர்களை அகற்றாமல் எந்தச் சட்டமும் முழுமையான தீர்வை வழங்க முடியாது.

சட்டம் குற்றவாளியைத் தண்டிக்கலாம்; ஆனால் சமூக மாற்றம்தான் குற்றத்தை உருவாக்கும் மனநிலையை ஒழிக்க முடியும்.

ஊரான்

வெளுக்கும் சாயங்கள்!

வெளுக்கும் சாயங்கள்!

நேற்றுவரை யாரைக் “கெட்டவன்” என்று மேடைதோறும் சாடினார்களோ,  

அவனோடுதான் இன்று கூச்சமின்றிக் கூட்டுச் சேருகிறார்கள்!

நேற்றுவரை யாரோடு நட்பு பாராட்டித் தோளோடு தோள் நின்றார்களோ,  

அவர்களைத்தான் இன்று பகையாளிகளாகப் பார்க்கிறார்கள்!

கடும் வெயிலும் பெருமழையும்தான்  

துணியில் ஏறிய சாயத்தின் உண்மைத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும். 

அதுபோல,  

தேர்தல் கால நெருக்கடிகளும் அதிகாரப் பசியும்தான்  

கட்சிகளின் போலி முற்போக்குச் சாயத்தை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரும்.

அறுந்துபோகும் செருப்பின் வார் போல,  

எப்போது வேண்டுமானாலும் அறுந்துபோகின்றன  

இவர்களின் கொள்கை உடன்படிக்கைகள்.

தவறி விழுந்த நாணயத்தைத் தேடுவது போல,

தன்நலத்திற்காக மட்டுமே அலைபாய்கின்றன

இவர்களின் அரசியல் நகர்வுகள்.

நெருக்கடியான காலங்கள்தான்

கொள்கையின் உண்மை முகத்தையும்,

கூட்டணியின் உண்மை நோக்கத்தையும்

அடையாளம் காட்டுகின்றன.

ஊரான் @ பொன். சேகர்

ராப் பாடகர் வேடனை அரவணைக்கலாமா?

அரசியல் மேடைகளிலும் சமூக ஊடகங்களிலும் கவர்ச்சிகரமாகப் பேசி, தங்களை 'முற்போக்காளர்கள்' என்று காட்டிக் கொள்ளும் பலர், தங்களின் சுயரூபம் வெளிப்படும்போது காணாமல் போவது தமிழக அரசியலில் புதியதல்ல.

• விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியைச் சேர்ந்த, பிக்பாஸ் புகழ் 'விக்ரமன்' என்பவர் மீது பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தவுடன் அவர் இருக்கும் இடம் தெரியாமல் பொதுவாழ்விலிருந்து பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று.

• அதேபோல, தீவிர இடதுசாரி செயல்பாட்டாளராகத் தன்னை முன்னிறுத்திய 'மதூர் சத்யா' போன்ற நபர்களும் பாலியல் புகார்களுக்குப் பிறகு தங்களின் பொதுவெளி முகத்தை இழந்து காணாமல் போனார்கள்.

பிக்பாஸ் புகழ் விக்ரமன்

இவர்கள் மீது சட்டரீதியான இறுதித் தீர்ப்புகள் வராமல் போனாலும், சமூகக் குற்றச்சாட்டின் அழுத்தத்தால் தற்காலிகமாக ஒதுங்கினர். ஆனால், கேரளா போன்ற அண்டை மாநிலங்களில் இருந்து வரும் 'பிரபலங்களுக்கு' மட்டும் தமிழ்நாட்டு முற்போக்குக் களங்கள் சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கிறதா ஏன் என்ற கேள்வி இப்போது எழுந்துள்ளது.

கேரள 'வேடன்' 

கேரளாவைச் சேர்ந்த பிரபல ராப் பாடகர் 'வேடன்' (Vedan) மீது கடந்த காலங்களில் கடுமையான பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் அத்துமீறல் குற்றச்சாட்டுகள் (Me Too Complaints) அடுக்கடுக்காக வைக்கப்பட்டன. தன் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை அவரே ஒப்புக்கொண்டு பொதுவெளியில் மன்னிப்புக் கோரிய வரலாறும் உண்டு.

ஆனால், தன் மீதான கரைகள் இன்னும் சட்டப்படியாகத் துடைக்கப்படாத சூழலில், அண்மையில் அவர் தமிழ்நாடு வருகை தந்து, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் துணைப் பொதுச்செயலாளரும் தமிழ்நாடு சமூகநீதி அமைச்சருமான வன்னியரசு அவர்களைச் சந்தித்துப் பேட்டியும் கொடுத்திருக்கிறார்.

பெண்ணுரிமை பேசும், சனாதன ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும் ஒரு இயக்கத்தின் முன்னணித் தலைவர், மோசமான பாலியல் குற்றச்சாட்டு இருக்கும் ஒரு நபரைத் தோளோடு தோள் சேர்த்து அரவணைத்துப் பேட்டி கொடுப்பது எந்த வகையான முற்போக்கு அரசியல்?

எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்களையும் வேடன் சந்தித்துள்ளார். யார் வேடனை சந்தித்து மரியாதை செய்தாலும் அது பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளானவருக்கு நற்சான்றிதழ் வழங்குவதாகவே அமையும்.

பொதுவாழ்வில் அறம்

குற்றச் செயல்களிலேயே மிக கொடூரமானதும், அருவருப்பானதுமான குற்றம் பெண்ணின் உடல் மீதும், உளவியல் மீதும் நடத்தப்படும் பாலியல் வன்கொடுமைதான்.

ஒரு நபர் மீது இத்தகைய குற்றச்சாட்டு வைக்கப்பட்டு, அதிலிருந்து அவர் நீதிமன்றத்தால் முழுமையாக விடுவிக்கப்படாத வரை, அவர் பொதுவாழ்வில் இருந்து தள்ளி இருக்க வேண்டும் என்பதே பொது ஒழுக்கம் (Public Morality). தன் மீதான கறை நீங்காத ஒரு நபர், மீண்டும் பொதுவெளிக்கு வந்து முற்போக்கு அரசியல் பேசுவதும், அதற்கு இங்கிருக்கும் தலைவர்கள் ஆதரவு கரம் நீட்டுவதும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை இழிவு படுத்துவதற்கு ஒப்பாகும். அதுவும் பெண்கள் மீதான பாலியல் குற்றங்களை தடுப்பதற்காக சிங்கப் பெண் படை அமைக்கப்பட்ட அதே நாளில் வேடனை அரவணைப்பது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது.

'வேடன்' ஒடுக்கப்பட்ட பூர்வகுடிப் பின்னணியில் இருந்து ராப் இசை பாடுகிறார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, அவரது 'பாலியல் குற்றங்களை' முற்போக்குச் சக்திகள் மன்னித்து அரவணைக்கப் போகிறதா? சாதிய ஒடுக்குமுறையை எதிர்க்கும் ஒரு கலை வடிவம், பெண்ணை ஒடுக்கும் பாலியல் குற்றவாளியின் கைகளில் இருக்கும்போது அதை எப்படிக் கொண்டாட முடியும்?

சாதி ஒழிப்பைப் பேசும் தலைவர்கள், வர்க்க மற்றும் பாலினச் சமத்துவப் பார்வையில் (Gender & Class Consciousness) இன்னும் எவ்வளவு பின்தங்கி இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு இந்தச் சந்திப்பே சான்று. பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளான ஒருவரை, முற்போக்காகப் பேசுகிறார் என்பதற்காக அவரை ஆரத்தழுவிக்கொள்வது தார்மீக ரீதியாக அறமற்ற செயலாகும். 

சாதி, பாலினம், வர்க்கம் — மூன்றும் ஒரே தராசில் நிறுக்கப்பட வேண்டும். அதுவே உண்மையான முற்போக்கு அரசியல்.

ஊரான் @ பொன். சேகர்

ஏழாம் தலைமுறை 'பரை'தான் "பறையரா"?

ஏழாம் தலைமுறையில் வரும் ‘பரை’தான் ‘பறையர்’ சாதியைக் குறிப்பது என்று திருமா சொல்வது சரியா? 

தமிழ் மரபில் "ஏழு தலைமுறைகள்" (Seven Generations)

தமிழ் மொழியில் நமக்கு முன்னால் வாழ்ந்த முன்னோர்களையும், நமக்குப் பின்னால் வரப்போகும் சந்ததியினரையும் தலா ஏழு தலைமுறைகளாகப் பிரித்து அகராதிகள் விளக்குகின்றன. ஒரு மனிதனை மையமாக வைத்து, அவனுக்கு முந்தைய 7 தலைமுறைகளின் பெயர்கள் பின்வருமாறு:

1. முதல் தலைமுறை: தான் (சுயம்)
2. இரண்டாம் தலைமுறை: தந்தை / தாய்
3. மூன்றாம் தலைமுறை: பாட்டன் / பாட்டி
4. நான்காம் தலைமுறை: பூட்டன் / பூட்டி
5. ஐந்தாம் தலைமுறை: ஓட்டன் / ஓட்டி
6. ஆறாம் தலைமுறை: சேயோன் / சேயோள்
7. ஏழாம் தலைமுறை: பரன் / பரை

குறிப்பு: இதேபோல நமக்கு பின்னால் வரும் 7 தலைமுறைகளை—மகன்/மகள், பேரன்/பேத்தி, கொள்ளுப்பேரன், எள்ளுப்பேரன், கொள்ளு எள்ளுப்பேரன், ஓட்டன், சேயோன் என வரிசைப்படுத்துவர்.

2. 'பரன் - பரை' என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன?

தமிழ் இலக்கணத்திலும், நிகண்டுகளிலும் (பழங்கால அகராதி) 'பரன்' மற்றும் 'பரை' என்ற சொற்கள் மிக உயர்ந்த, தொலைதூரத்தில் உள்ள ஒன்றைக் குறிக்கப் பயன்பட்டன.

• பரன் (ஆண்பால்): நமக்கு மிக மேலே அல்லது முன்னால் உள்ள ஏழாவது தலைமுறை ஆண்மகன். (இறைவனைக் குறிக்க 'பரம்பொருள்' என்று சொல்வதும், உயர்ந்த இடத்தைக் குறிக்க 'பரண்' என்று சொல்வதும் இதனால்தான்).

• பரை (பெண்பால்): நமக்கு முன்னால் வாழ்ந்த ஏழாவது தலைமுறைத் தாய் அல்லது பெண்மணி.

எனவே, 'பரன்' மற்றும் 'பரை' என்பது உயர்ந்த, முந்தைய, மேலான (Supreme / Distant Ancestor) என்ற பொருளில் வந்த தூய தமிழ்ச் சொற்களே தவிர, அவை எந்தவொரு குறிப்பிட்ட சாதிப் பெயரோடும் தொடர்புடையவை அல்ல.

3. "எல்லா சாதிகளுக்கும் இது பொருந்துமா?"

நிச்சயமாகப் பொருந்தும்.

மரபியல் (Genetics) மற்றும் மானுடவியல் (Anthropology) ரீதியாக உலகில் பிறக்கும் எந்தவொரு மனிதனுக்கும் அவனுக்கு முன்னால் 7 தலைமுறை முன்னோர்கள் இருந்தே தீர வேண்டும்.

அவர்கள் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், தமிழ் இலக்கண மரபின்படி அவர்களின் ஏழாவது தலைமுறைப் பாட்டனைக் 'பரன்' என்றும், பாட்டியைப் 'பரை' என்றும் தான் அழைக்க வேண்டும். இது அனைத்து மனிதர்களுக்கும், அனைத்துச் சாதிகளுக்கும் பொதுவான ஒரு பொதுப்பெயர் (Common Linguistic Term).

4. மேடை அரசியலும் - வரலாற்று எதார்த்தமும்

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் தொல். திருமாவளவன் அவர்கள் மேடைகளில் பேசும்போது, "எங்கள் ஏழாவது தலைமுறைக்கு 'பரை' என்று பெயர், எனவே நாங்களே இந்த நிலத்தின் பூர்வகுடிகள்" என்று குறிப்பிடுவது ஒரு அடையாள அரசியல் உத்தி (Identity Politics) ஆகும்.

• சொல் ஒற்றுமை (Word Coincidence): 'பரை' என்ற சொல்லும் 'பறையர்' என்ற சாதிப் பெயரும் ஒலியளவில் (Phonetically) ஒரே மாதிரியாக இருப்பதைக் கொண்டு, தங்களின் சாதிப் பெருமையை நிலைநாட்ட அந்தச் சொல் ஒற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

• ஆய்வு ரீதியான உண்மை: ஆனால், வரலாற்று ரீதியாகவும், மொழியியல் ரீதியாகவும் 'பறையர்' என்ற சொல் 'பறை' (முரசு/வாத்தியம்) அறிவிப்பவர் என்ற தொழில் அடிப்படையிலும், நில அமைப்பின் அடிப்படையிலும் உருவானது என்று வரலாற்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். அதற்கும் ஏழாம் தலைமுறையைக் குறிக்கும் 'பரை' என்ற இலக்கணச் சொல்லுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை.

முடிவுரை

சுருக்கமாகக் கூறின், 'பரை' என்பது தமிழ் பேசும் அனைத்துச் சாதியினரின் ஏழாவது தலைமுறைப் பாட்டிக்கும் பொதுவான பெயரே ஆகும்.

அரசியல் மேடைகளில் தங்களுக்கான வரலாற்றுப் பழமையைக் கோருவதற்காகச் சொற்களைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக மடைமாற்றிப் பேசினாலும், மொழியியல் ஆய்வின்படி அது அனைத்துத் தமிழர்களுக்கும் உரிய பொதுவானச் சொல்லே தவிர, ஒரு குறிப்பிட்ட சாதிக்கான தனிச்சொல் அல்ல.

“பறையர்” என்ற சாதி உண்மையில் எதைக் குறிக்கிறது என்பது குறித்து வேறு ஒரு சமயத்தில் விவாதிப்போம்..

ஊரான் @ பொன். சேகர்

அசைவ உணவு: தேவையா? நுகர்வுப் போதையா?

மனித நாகரிகத்தின் தொடக்க காலத்தில், வேட்டையாடுதல் என்பது உணவுக்கான ஒரு வாழ்வாதாரத் தேவையாக இருந்தது. ஆனால், வேளாண்மை செழித்த இக்காலத்திலும் அசைவ உணவின் மீதான அதீத ஈர்ப்பு என்பது வெறும் உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து தேவையல்ல; அது ஒரு திட்டமிட்ட நுகர்வுப் போதையாக உருவெடுத்துள்ளது.

1. ஊட்டச்சத்தா? நுகர்வு விதியா?

மருத்துவக் காரணங்களுக்காகவோ அல்லது குறிப்பிட்ட உடல்நலத் தேவைகளுக்காகவோ ஒருவர் அசைவ உணவை எடுத்துக் கொள்வதில் தவறில்லை. ஒரு மருந்தைப் போல உடலுக்குத் தேவையான அளவில் அதை அணுகுவது ஆரோக்கியமானது. ஆனால், இன்று அசைவ உணவு என்பது மருத்துவத் தேவையைக் கடந்த ஒரு நுகர்வுப் பழக்கமாகிவிட்டது. ஞாயிறு வந்தாலே கறிக்கடைக்குச் செல்வதும், பகல் நேரங்களில் பிரியாணிக் கடைகளை மொய்ப்பதும், மாலை நேரங்களில் சிக்கன் பக்கோடா, கவாப் கடைகளைத் தேடி அலைவதும் ஊட்டச்சத்துக்கான தேடல் அல்ல; அது நாக்கு ருசி சார்ந்த நுகர்வுப் பழக்கம் மட்டுமே.

2. சமூக அழுத்தம்: கௌரவத்தின் அடையாளமாக கறிச்சோறு

இன்று அசைவம் என்பது வெறும் உணவுப் பழக்கம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு வலுவான சமூக அழுத்தம்.

• விருந்தோம்பல் அறம் சிதைக்கப்படுதல்: ஒரு வீட்டிற்கு உறவினரோ அல்லது நண்பரோ வந்துவிட்டால், அவர்களுக்கு அசைவ உணவு சமைத்துப் போடாவிட்டால் அது கௌரவக் குறைவாகக் கருதப்படுகிறது.

• பலிபீடமாகும் நடுத்தர வர்க்கம்: "ஒரு கறிச்சோறு கூட போடவில்லை" என்ற அவச்சொல்லுக்கு அஞ்சி, பல குடும்பங்கள் கடன் வாங்கியாவது அசைவ விருந்து வைக்கின்றன. இது தனிமனித விருப்பத்தையும் தாண்டி, சமூகத்தால் திணிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டாயச் சடங்காக மாறியுள்ளது.

3. சேமிப்பை உறிஞ்சும் வணிகப் பொருளாதாரச் சங்கிலி

இந்தப் பழக்கத்தின் பின்னால் மிகப் பெரிய வணிகப் பொருளாதாரமும், திட்டமிட்டச் சுரண்டலும் இயங்குகிறது.

• பொருளாதாரச் சுரண்டல்: இன்று ஒரு சாதாரண குடும்பம் வாரந்தோறும் கறி அல்லது மீன் வாங்கினாலே மாதத்திற்கு மூவாயிரம் முதல் நான்காயிரம் ரூபாய் வரை செலவழிக்கிறது. (இது குடும்பத்திற்கு குடும்பம் மாறுபடும் — இங்கே ஒரு தோராய மதிப்பீடு மட்டுமே). இதனுடன் உணவகங்களில் அசைவ உணவு உண்ணும் செலவுகளையும் சேர்த்தால், குடும்ப வருமானத்தின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி இந்த நுகர்வுக்கே செல்கிறது. கல்வி, மருத்துவம், புத்தகங்கள், சேமிப்பு போன்றவற்றிற்குச் செல்ல வேண்டிய பணம், சுவை சார்ந்த நுகர்வுச் சந்தைக்குள் இழுக்கப்படுகிறது. எனவே அசைவ உணவுப் பழக்கம் என்பது தனிப்பட்ட உணவுத் தேர்வு மட்டுமல்ல; உழைக்கும் மக்களின் சேமிப்பை உறிஞ்சும் ஒரு பெரிய வணிக அமைப்பின் பகுதியாகவும் உள்ளது.

4. வேளாண்மையிலிருந்து கால்நடை வணிகத்திற்கு

அசைவ உணவுக்கான தேவை செயற்கையாக அதிகரிக்கப்படுவதால், பல பாரம்பரிய விவசாயிகள்கூட தங்களது நிலங்களை விட்டு கோழி வளர்ப்பு, ஆடு வளர்ப்பு போன்ற வணிகத் துறைகளுக்கு மாறுகின்றனர். இதனால் உணவுத் தானிய உற்பத்திக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய வளங்கள், அதிக லாபம் தரும் கால்நடை வணிகத்திற்குத் திருப்பப்படுகின்றன. இது உணவு உற்பத்தியின் சமூக நோக்கத்தைக் குறைத்து, சந்தை லாப நோக்கத்தை மேலோங்கச் செய்கிறது.

தீர்வு என்ன?

தீர்வு என்பது அசைவ உணவை முழுமையாகத் தடை செய்வது அல்ல; அதன் பின்னணியில் உள்ள அரசியலையும் சந்தை யுக்தியையும் புரிந்துகொள்வதாகும்:

• உடல்நலத் தேவையுள்ளவர்கள் மருத்துவரின் ஆலோசனையின்படி தேவையான அளவு மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

• உணவை ஒரு 'நுகர்வுப் போதையாக' மாற்றும் சந்தை உத்திகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டும்.

• குடும்பச் செலவுகளில் உணவுக்காகச் செலவிடப்படும் தொகையை பகுத்தறிவோடு மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

• சுவை மற்றும் நுகர்வை விட ஆரோக்கியம் மற்றும் பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

உணவு என்பது உடலை வளர்ப்பதற்கான எரிபொருளாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மனிதனை அடிமைப்படுத்தும் நுகர்வுப் போதையாகவோ அல்லது உழைக்கும் மக்களின் சேமிப்பைப் பறிக்கும் வணிகப் பொறியாகவோ மாறக் கூடாது.

எனவே கேள்வி "அசைவமா? சைவமா?" என்பதல்ல; "தேவையா? நுகர்வுப் போதையா?" என்பதுதான்.

மனிதனின் தேவைகள் வரம்புடையவை; ஆனால் சந்தையின் லாப வேட்கை வரம்பற்றது. எனவே அசைவ உணவின் பிரச்சினை கறி சாப்பிடுவதிலோ சாப்பிடாமலிருப்பதிலோ இல்லை. மனிதனின் இயல்பான தேவையை முடிவற்ற நுகர்வாக மாற்றும் சந்தை அமைப்பில்தான் உள்ளது.

ஊரான் @ பொன். சேகர்