அரசியல்வாதிகள் ஏன் தொகுதி மாறி ஓடுகிறார்கள்?

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திருவள்ளூர் மாவட்டம் வெளியகரம் பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியர் பகவான் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டபோது, மாணவர்கள் அவர் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு கதறி அழுதனர்; ஊர் மக்களே திரண்டு வந்து "எங்கள் ஆசிரியர் இங்கேதான் இருக்க வேண்டும்" எனப் போர்க்குரல் எழுப்பினர். 

சில நேர்மையான அரசு அதிகாரிகளுக்கும் இத்தகைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிரியாவிடைகள் கிடைப்பதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால், இதே போன்ற ஒரு காட்சியை நமது அரசியல் களத்தில் பார்க்க முடிகிறதா?

1. ஆசிரியரின் 'அடையாளம்' vs அரசியல்வாதியின்  

'அந்நியப்படுதல்'

ஒரு ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுக்குப் பாடத்தைத் தாண்டி, அவர்களிடம் வாழ்வியலில் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறார். அதனால்தான் அவர் மாற்றப்படும்போது அது அந்த மாணவர்களின் தனிப்பட்ட இழப்பாக உணரப்படுகிறது.

ஆனால், ஐந்தாண்டு காலம் ஒரு தொகுதியின் பிரதிநிதியாக இருக்கும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் (MLA), அடுத்த தேர்தல் வரும்போது மிகச் சாதாரணமாகத் தனது தொகுதியைத் துறந்துவிட்டு வேறு தொகுதிக்கு ஓடுகிறார். 

வானதி சீனிவாசன் அல்லது நயினார் நாகேந்திரன் போன்ற முக்கிய முகங்கள் பாதுகாப்பான தொகுதி தேடி ஓடுவதாக வரும் செய்திகள் இதற்குச் சான்று.

இங்கே எழும் கேள்வி இதுதான்: "எங்கள் பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினரே எங்களுக்கு மீண்டும் வேண்டும்" என்று ஒரு தொகுதியிலாவது மக்கள் கொந்தளித்தது உண்டா?

2. கட்சி எடுக்கும் முடிவு... மக்கள் காட்டும் மௌனம்

இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் பார்த்தால், ஒரு கட்சியின் தலைமை பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினருக்கு அதே தொகுதியில் மீண்டும் போட்டியிட வாய்ப்பு மறுத்து, ஒரு புதிய நபரை வேட்பாளராக நிறுத்துகிறது.

அப்பொழுதும் கூட, "எங்களுக்கு புதிய வேட்பாளர் வேண்டாம், பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினர்தான் மீண்டும் வேட்பாளராக இருக்க வேண்டும்" என்று எந்த மக்களும் வீதிக்கு வந்து போர்க்குரல் எழுப்புவதில்லை.

ஏன் இந்த மௌனம்?

ஏனெனில், அந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அந்தப் பிரதிநிதி மக்களுடன் எத்தகைய இதயப்பூர்வமான உறவையும் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்பவர்கள் இன்று 'மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்' என்பதைவிட, 'கட்சித் தலைமைகளால் திணிக்கப்பட்டவர்களாகவே' இருக்கிறார்கள். 

ஒரு வேட்பாளர் மாறும்போது மக்கள் அதை ஒரு கட்சியின் நிர்வாக மாற்றமாகப் பார்க்கிறார்களே தவிர, உணர்வுப்பூர்வமான இழப்பாகப் பார்ப்பதில்லை.

3. 'பாதுகாப்பான தொகுதி' தேடி ஓட்டம்

தனது தொகுதியில் உண்மையாகவே அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்த ஒரு பிரதிநிதி, ஏன் வேறு தொகுதிக்கு ஓட வேண்டும்? தன் தொகுதி மக்களின் மீது அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், அவர் அங்கேயே நின்று மீண்டும் வெல்லத் துணிய மாட்டாரா?

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் தொகுதி மாறுகிறார் என்பதே, அவர் அந்தத் தொகுதிக்குச் செய்த வேலைகளின் மீது அவருக்கே நம்பிக்கை இல்லை என்பதற்கான ஒப்புதல் வாக்குமூலம். 

"நான் இங்கே வேலை செய்யவில்லை, அதனால் மக்கள் எனக்குப் பாடம் புகட்டுவார்கள்" என்ற பயமே அவர்களைப் பாதுகாப்பான வேறு இடங்களைத் தேடி ஓட வைக்கிறது.

4. எங்கே போனது அந்தப் 'போர்க்குரல்'?

ஆசிரியருக்காகக் கண்ணீர் விடும் மாணவர்கள் இருக்கும் அதே சமூகத்தில்தான் நாமும் இருக்கிறோம். ஆனால், அதே சமூகம் தன் பிரதிநிதி மாறுவது குறித்துக் கவலைப்படாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் - மக்கள் அவர்களைத் தங்களின் 'நலன் விரும்பிகளாக'ப் பார்ப்பதில்லை; மாறாக, ஐந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை வரும் 'தேர்தல் ஒப்பந்ததாரர்களாகவே' பார்க்கிறார்கள்.

முடிவுரை

அரசியல்வாதிகள் வெறும் கட்சிப் பிரதிநிதிகளாக' மட்டுமே இருக்கிறார்கள், 'மக்களின் பிரதிநிதிகளாக' மாறுவதில்லை. ஒரு ஆசிரியர் தன் பணியால் மாணவர்களின் இதயத்தில் இடம்பிடிப்பது போல, ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் மக்களின் இதயத்தில் இடம்பிடிக்கத் தவறுகிறார்.

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் இடமாற்றத்திற்காக அந்தத் தொகுதி மக்கள் வீதியில் இறங்கிப் போராடும் நாள் வந்தால்தான் இந்திய ஜனநாயகம் அதன் உண்மையான இலக்கை எட்டியுள்ளது என்று சொல்லலாம். அதுவரை, இந்தத் தொகுதி மாற்றங்கள் அனைத்தும் அரசியல் பிழைப்புவாதத்தின் அடையாளங்களே!

ஊரான்

'தாய்மாமன் சீர்': தமிழ்ப் பண்பாடா? அல்லது பெண்களின் சொத்துரிமையைப் பறிக்கும் சதிவலையா?

சமீபத்தில் செங்கல்பட்டில் நடைபெற்ற மகளிர் தின விழாவில் (மார்ச் 2026), தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் தலைவர் விஜய் அவர்கள் ஆற்றிய உரை பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தொண்டர்களின் குடும்பங்களுக்கு தான் ஒரு 'தாய்மாமனாக' இருந்து 'சீர்செனாதிகள்' செய்வேன் என்றும், பெண்களுக்குத் தங்க மோதிரங்களை வழங்கியும் அவர் ஒரு நெகிழ்ச்சியான பிம்பத்தை உருவாக்க முயன்றுள்ளார்.

ஆனால், இந்த 'தாய்மாமன் சீர்' என்ற சொல்லாடலுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் கசப்பான உண்மையை நாம் உரக்கப் பேச வேண்டிய தருணம் இது.

'சீர்' என்பது உரிமையா? அல்லது பிச்சையா?

நீண்ட காலமாக சொத்துடைமைச் சமூகத்தில் 'தாய்மாமன் சீர்' ஒரு பெருமித அடையாளமாகவே சித்தரிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஒரு பெண் திருமணத்தின்போதோ அல்லது அவள் பிள்ளைகளின் விசேஷங்களின்போதோ அண்ணன்-தம்பிகள் செய்யும் உதவிகளை 'தமிழர் பண்பாடு' என்று முட்டுக்கொடுத்துக் கொண்டாடுகிறோம்.

உண்மையில், இதன் உள்ளார்ந்த அரசியல் மிகக் கொடியது. பெண்களுக்குச் சேர வேண்டிய பூர்வீகச் சொத்தில் சரிபாதியைக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு 'கைமாறு' (compensation) தான் இந்தச் சீர்.

"லட்சக்கணக்கில் பெறுமானமுள்ள நிலத்தையும் சொத்தையும் அபகரித்துக் கொண்டு, சில ஆயிரங்களில் சீர் செய்துவிட்டு 'தாய்மாமன்' என்று மார்தட்டிக் கொள்வது ஒரு சமூக முரண்பாடாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்லவா?"

சட்டமும் 'சீர்' அரசியலும்

பெண்களுக்குச் சொத்தில் சம உரிமை உண்டு என்ற சட்டம் வந்து பல தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன. உச்ச நீதிமன்றமே “பிறப்பால் பெண் பிள்ளைகளுக்குச் சொத்தில் சம பங்கு உண்டு” என்று ஆணித்தரமாகக் கூறிவிட்டது.

இத்தகைய நவீன யுகத்தில், இன்னும் பழைய நிலப்பிரபுத்துவக் காலத்து 'தாய்மாமன்' பிம்பத்தைக் கட்டியமைப்பது என்பது பெண்களைச் சுதந்திரமான மனிதர்களாகப் பார்க்காமல், ஆண்களின் தயவில் வாழும் 'ஆதரவற்றவர்களாக' சித்தரிப்பதாகும். ஒரு தங்க மோதிரமோ, சில பரிசுப் பொருட்களோ ஒரு பெண்ணின் வாழ்நாள் உரிமையான சொத்துரிமைக்கு ஒருபோதும் ஈடாகாது.

விஜய்யின் அரசியல் நகர்வு: ஒரு விமர்சனம்

விஜய் தனது தனிப்பட்டப் பிரச்சினைகளைத் தாண்டி மக்கள் நலனே முக்கியம் என்று கூறுகிறார். ஆனால், மக்கள் நலன் என்பது வெறும் 'சர்ப்ரைஸ்' பரிசுகளில் இல்லை.

உரிமை vs சலுகை: பெண்களுக்குத் தேவைப்படுவது அரசியல், சட்ட மற்றும் பொருளாதார ரீதியிலான சம உரிமை (Rights). யாரோ ஒரு 'தாய்மாமன்' வழங்கும் சலுகைகள் (Charity) அல்ல.

பிற்போக்குத்தனத்திற்கு முட்டுக்கொடுத்தல்: “என் பிள்ளைக்கு தாய்மாமன் விஜய் தான்” என்று உணர்ச்சிவசப்படும் தொண்டர்கள் கவனிக்க வேண்டியது ஒன்றுதான் — இந்தத் தாய்மாமன் பிம்பம், பெண்களைச் சொத்துரிமை கோரவிடாமல் தடுக்கும் ஒரு உளவியல் தடையாகவே செயல்படுகிறது.

முடிவுரை

தாய்மாமன் சீர் என்பது பெண்களின் சொத்துரிமையை மறைக்கும் ஒரு சமூக நடைமுறையாகப் பார்க்கப்பட வேண்டிய சமூக முரண்பாடு. சொத்தில் பங்கு கொடுக்காமல் அக்கா-தங்கைகளைச் சமாதானப்படுத்த முன்னோர்கள் கையாண்ட தந்திரம். அதை இன்றைய நவீன அரசியலில் 'மக்களுக்கான ஆதரவு' என்று சந்தைப்படுத்துவது அபத்தமானது.

பெண்களுக்குத் தேவைப்படுவது தற்காலிகமான தங்க மோதிரங்கள் அல்ல; அவர்கள் காலடியில் இருக்க வேண்டிய நிரந்தரமான நிலமும், பொருளாதாரச் சுதந்திரமுமே. சீர் செய்யும் தாய்மாமன்கள் அல்ல, சொத்துரிமையை மதிக்கும் சமூகமே பெண்ணுரிமையின் உண்மையான அடையாளம்.

"சீர் கொடுக்கும் தாய்மாமன் அல்ல, உரிமை வழங்கும் சமூகம்தான் பெண்ணின் உண்மையான உறவு!"

தமிழ்மணி 

ஒரு படைப்பின் மீது எதிர்மறை விமர்சனங்கள் வைக்கலாமா?

ஒரு படைப்பாளி தனது நீண்டகால அனுபவம் மற்றும் ஆழ்ந்த தேடல்களை முதலீடாகக் கொண்டுதான் ஒரு படைப்பைச் செதுக்குகிறான்.

அந்தப் படைப்பு உருவான சூழலும், அதற்காக அவன் செலவிட்ட உழைப்பும், அவனது அக உலகச் சிந்தனையும் மற்றொருவருக்கு முழுமையாகப் புரிய வாய்ப்பில்லை.

அப்படியிருக்க, ஒரு படைப்பின் மீது வைக்கப்படும் எதிர்மறை விமர்சனங்கள் எந்த வகையில் நியாயமானவை? இது குறித்த ஒரு தர்க்கரீதியான தேடல் இது.

தேவைகளின் முரண்பாடு

ஒரு படைப்பு பொதுவெளியில் வெளியிடப்படும் போது, அது மற்றவர்களின் ஏதோ ஒரு தேவைக்காகத்தான் பகிரப்படுகிறது. அதேபோல, ஒரு வாசகரும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடித்தான் ஒரு படைப்பை வாசிக்கிறார்.

• சங்கமம்: படைப்பாளியின் வெளிப்பாடும், வாசகரின் தேவையும் ஒரு புள்ளியில் இணையும் போது அங்கே பாராட்டு பிறக்கிறது.

• முரண்பாடு: எப்போது வாசகரின் எதிர்பார்ப்பும், படைப்பாளியின் கருத்தும் வெவ்வேறு திசைகளில் பயணிக்கிறதோ, அங்கேயே எதிர்மறைக் கருத்துகள் முளைக்கின்றன.

விமர்சனமா? அல்லது ஐயமா?

படைப்பாளியின் ஒட்டுமொத்த அனுபவ அறிவோ அல்லது அவர் கையாண்ட தரவுகளின் ஆழமோ விமர்சனம் செய்பவருக்கு முழுமையாக இருக்க முடியாது. ஓரளவுக்கு இருக்கலாமே ஒழிய, அந்தப் படைப்பின் உட்கரு ரகசியங்கள் வாசகருக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை.

இந்தச் சூழலில், தனக்கு உடன்பாடில்லாத ஒரு கருத்தை உடனே 'எதிர்மறை விமர்சனமாக' முன்வைப்பது முறையா? அல்லது அதை சப்பி ஒரு 'ஐயமாக' எழுப்புவது முறையா?

1.விமர்சனம் என்பது ஒரு தீர்ப்பு: "இது தவறு" என்று ஒரு முடிவை அறிவிப்பது. இது சில நேரங்களில் படைப்பாளியின் உழைப்பைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் விடக்கூடும்.

2.ஐயம் என்பது ஒரு உரையாடல்: "இந்த இடத்தில் உங்கள் தரவு எதை அடிப்படையாகக் கொண்டது? என்னால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, விளக்க முடியுமா?" என்று வினவுவது.

பண்பட்ட வாசகரின் அடையாளம்

ஒரு படைப்பை அணுகுவதில் 'ஐயம் எழுப்புவதே' மிகச்சிறந்த பண்பு. ஏனெனில்:

• அது படைப்பாளியின் உழைப்பிற்குத் தரும் குறைந்தபட்ச மரியாதை.

• வாசகருக்கும் படைப்பாளிக்கும் இடையே ஒரு ஆரோக்கியமான 'உரையாடலை' (Dialogue) அது உருவாக்கும்.

• தவறான புரிதல்களைக் களைந்து, புதியதொரு தெளிந்த அறிவை நோக்கி இருவரையும் அழைத்துச் செல்லும்.

முடிவுரை

திறமை ஒரு படைப்பாளியை உலகிற்கு அடையாளம் காட்டலாம்; ஆனால், ஒரு படைப்பின் பின்னாலுள்ள உழைப்பை மதிக்கும் பண்பே, அந்தப் படைப்பை முழுமைப்படுத்துகின்றன.

விமர்சனம் என்பது ஒரு பூட்டிய கதவாக இல்லாமல், உண்மையை நோக்கித் திறக்கும் சாவியாக இருக்க வேண்டும்.

அப்பொழுதுதான் ஒரு படைப்பும், ஒரு வாசகரும் சேர்ந்து அறிவை உருவாக்க முடியும்.

வாசகர்களே... ஒரு படைப்பை அதன் குறைகளுக்காக நிராகரிப்பதை விட, அதன் பின்னாலுள்ள உழைப்பைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதே ஒரு அறிவுச்சமூகத்தின் அடையாளம்!

தமிழ்மணி

முகமூடியின் பின்னால்!

கலை —

ஒரு தூய ஆறு!

ஆனால்,

சில கரங்கள்

அதைத் தொடும் போது

அந்த நீர்கூட அழுக்காகி விடுகிறது!

சொல்லடுக்குகளால்

மேடைகளை அதிரவைப்பவன்,

வாழ்க்கைப் பாதையில்

தறிகெட்டுத் தடுமாறுகிறான்.

கருணை சொட்டும் கதைகள்

அவனது உதடுகளில் மலர்கின்றன;

ஆனால்

அந்தச் சொற்களே

அவனது வக்கிரங்களுக்கு

மெல்லியக் கவசமாகின்றன.

கவிதையில் வழியும்

கண்ணீர்த் துளிகள் —

சில நேரங்களில்

குற்றங்களை மறைக்கும்

வண்ணக் கலவைகள்.

ஓவியத்தின் கோடுகள்

அழகை வரையலாம்;

ஆனால்

அவன் உள்ளத்தின் கோடுகளோ

அழுக்கை வெளிப்படுத்தலாம்!

திரையில்

நாயகனாய் ஒளிரும் ஒருவன்

உண்மை வாழ்க்கையில்

ஒரு வீழ்ந்த மனிதன் ஆகலாம்!

மக்களே —

ஒளியை மட்டும் பார்க்காதீர்.

அதன் பின்னாலுள்ள

இருளையும்

ஒருமுறை பாருங்கள்!

பொருளாதாரக் குற்றங்களில்

சமூகத்தைச் சுரண்டுபவனும்,

பாலியல் வேட்டையில்

புரளுபவனும் —

எவ்வளவு பெரிய கலைஞனாக இருந்தாலும் 

அவன் நாயகன் அல்ல;

வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளி!

நல்லவன் யார்?

நயவஞ்சகன் யார்?

சமுதாயக் கண்ணாடியை

துடைத்துப் பாருங்கள்!

புறந்தள்ளப்பட வேண்டியவர்களை

போற்றத் தொடங்கினால்

தூய்மையான கலைகூட

ஒருநாள்

தீயாய் எழுந்து

தன்னைத்தானே எரித்துக் கொள்ளும்!

விழிப்பாய் இருப்போம்!

திறமை

ஒரு மனிதனை உயர்த்தலாம்;

ஆனால்,

தனிமனித ஒழுக்கமே

மனித வாழ்வின்

உண்மையான அடித்தளம்!

தமிழ்மணி

மரணங்களில் மலர் மாலை அஞ்சலி அவசியமா?

மரணத்தின் மௌனத்தை விட, அந்த மரணத்திற்குப்பின் நாம் செய்யும் சடங்குகளின் இரைச்சல் இன்று பெருகிவிட்டது. ஒரு மனிதன் பணக்காரனோ ஏழையோ, நல்லவனோ கெட்டவனோ, இளைஞனோ முதியவரோ - அவர் இறந்த பிறகு அவருக்குச் செலுத்தப்படும் அஞ்சலி என்பது 'டன்' கணக்கில் மாலைகள் குவியும் நிகழ்வாக மாறிப்போயிருப்பது ஒரு வேதனையான சமூக முரண்பாடு.

சடங்காக மாறிய அஞ்சலி

அஞ்சலி என்பது ஒரு மனிதனின் இழப்பிற்குச் செலுத்தும் மனமார்ந்த மரியாதை. இயல்பாகக் கைகூப்பி ஒரு வணக்கம் செலுத்தியோ, கொள்கை வீரர்களுக்குச் செவ்வணக்கம் செலுத்தியோ அல்லது ஒரு நிமிடம் மௌனமாக நின்றோ அந்த மரியாதையைச் செய்ய முடியும். 

ஆனால், இன்று கையில் ஒரு மாலையோடு செல்வது என்பது ஒரு கட்டாயச் சடங்காக (Ritual) மாற்றப்பட்டுவிட்டது. அந்த மாலையின் அளவைப் பொறுத்தே அந்த மனிதருக்கான மரியாதை அளவிடப்படுகிறது என்ற எண்ணமே எவ்வளவு பெரிய அபத்தம்!

மலர் மாலைகள் அணிவிப்பதும், மலர் தூவுவதும் இன்று ஒரு காட்சியாக, ஒரு பகட்டு நிகழ்வாக மாறிப்போனதால், அங்கே உண்மையான துயரப் பகிர்வு மங்கிப்போகிறது.

மாலைக்குப் பதிலாக நிதி: ஒரு நடைமுறைத் தீர்வு

ஒரு இறப்பு நிகழும்போது, மருத்துவச் செலவு, இறுதிச் சடங்கு, வருமான இழப்பு என்கிற பாதிப்பு அந்தக் குடும்பத்தை நிலைகுலையச் செய்கிறது.

அஞ்சலிக்காக வாங்கப்படும் இந்த மாலைகளுக்குச் செலவிடப்படும் தொகை கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

'மாலைக்குப் பதிலாக நிதி' என்ற ஒரு எளிய அறைகூவல் மூலம் சேரும் தொகை, பாதிக்கப்பட்ட அந்தக் குடும்பத்திற்கு ஒரு துணிச்சலான ஆதரவாக இருக்கும்.

உதவி தேவைப்படாத குடும்பமாக இருந்தால் கூட, அந்தத் தொகையை நலிந்தோர் நலனுக்குப் பயன்படுத்தலாம்.

சவப்பெட்டி மீது மாலைகளைச் சாத்திவிட்டுப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்வதை விட, ஒரு குழந்தையின் கல்விக்கோ அல்லது ஒரு நோயாளியின் மருந்துக்கோ அந்தப் பணம் பயன்படுவதே அறிவார்ந்த செயலாகும்.

மறைமுகப் பாதிப்புகளும் மனித உழைப்பின் வீணடிப்பும்

இறுதி ஊர்வலத்தின் போது சாலைகளில் பிய்த்து எறியப்படும் மாலைகள் வெறும் குப்பைகள் மட்டுமல்ல; அவை ஆபத்துகளும் கூட. ஈரமான பூக்களும் நார் சுருள்களும் இருசக்கர வாகனங்கள் வழுக்கி விழக் காரணமாகின்றன. 

அதைவிடக் கொடுமை, வீதிகளில் வீசி எறியப்பட்ட அந்தப் பூக்களைக் கூட்டித் தள்ளும் தெருவாசிகளின் சாபமும், வசைச் சொற்களும் அஞ்சலி செலுத்தியவர்களின் காதுகளுக்கு எட்டாமலேயே காற்றில் கரைந்து போகின்றன.

பொருளாதார ரீதியாகப் பார்த்தால், மருந்து மற்றும் உணவுத் தேவைக்காக உற்பத்தி செய்யப்படும் பூக்களைத் தவிர, மற்ற அத்தனை பூக்களும் தேவையற்றவையே. ஒரு விவசாயியின் கடும் உழைப்பில் உருவான மலர்கள், சில மணி நேரங்களில் குப்பைகளாக மாறுவது சமூகப் பொருளாதார ரீதியாக ஒரு பெரிய வீணடிப்பு. இந்தப் பூக்களுக்காகச் செலவிடப்படும் மனித உழைப்பும் நீரும் 'விழலுக்கு இறைத்த நீர்' போலத்தான்.

முடிவுரை

மரணம் அனைவருக்கும் வரும். அப்போது நாம் செய்யும் சடங்குகள் நம்மைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்? "நான் பணத்தை விரயம் செய்தேன்" என்றா? அல்லது "நான் மனிதநேயத்துடன் நடந்தேன்" என்றா?

மரியாதை என்பது மனதிலிருந்து வர வேண்டியது; மலர்களிலிருந்து அல்ல. இறந்தவருக்குச் செய்யும் உண்மையான அஞ்சலி என்பது, அவர் விட்டுச் சென்ற குடும்பத்திற்குத் தோள் கொடுப்பதிலும், அவர் வாழ்ந்த நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலுமே உள்ளது. 

மாலைகளைக் குவித்துச் சுற்றுச்சூழலைச் சீரழிப்பதைக் கைவிட்டு, மனிதர்களை உயர்த்தும் ஆக்கப்பூர்வமான பழக்கத்தை நாம் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும்.

“பூக்களுக்குப் பதிலாக நிதி உதவி; சடங்குக்குப் பதிலாக மனித உணர்வு – இதுவே இன்றைய காலத்தின் அறம்”.

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

எட்ட முடியாத உச்சத்தில் மல்லிகைப்பூ!

பேசாத உறவுகளையும் பேச வைக்கும் மரணம்!

›

ஒரு விரல் புரட்சி ஊழலை ஒழிக்குமா?

“ஊழலை ஒழிப்பேன்” என்று முழங்கி ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் வரலாற்றில் பலர். ஆனால் அவர்களில் யாராவது உண்மையில் ஊழலை ஒழித்திருக்கிறார்களா? வரலாறு அப்படி சொல்லவில்லை.

மாறாக, அதிகாரம் கைக்கு வந்தவுடன் அவர்களும் அதே ஊழல் சுழலில் மூழ்கிப்போனதையே நாம் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்திருக்கிறோம்.

இதற்கு தனிநபர் ஒழுக்கக் குறைவு மட்டுமே காரணமல்ல. நாம் வாழும் சமூக-பொருளாதார அமைப்பே கோளாறானது.

இன்றைய அரசியல் அமைப்பில், கட்சிப் பதவிகளை வைத்துக்கொண்டே முறைகேடாகச் செல்வம் சேர்க்கும் ஆற்றல் பலருக்கும் உள்ளது. இவர்களிடம் அரசியல் அதிகாரமும் சேர்ந்து கொண்டால், ஊழல் பெருகுவது தவிர்க்க முடியாததாகி விடுகிறது.

ஊழலின் வேர் எங்கே?

ஒரு மனிதன் எதற்காக ஊழல் செய்கிறான்?

“எனக்கும் என் பிள்ளைகளுக்கும் பின்னால் சொத்து இருக்க வேண்டும்” என்ற பயமும் பேராசையும்தான் அதன் அடிப்படை காரணம்.

எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சொத்து சேர்க்கலாம் என்ற உரிமை (தனிச்சொத்துரிமை) இருக்கும் வரை, எந்தக் கொம்பன் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது.

மாற்றத்திற்கான வழிமுறைகள்

1.நிலமும் பொன்னும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில்

மண்ணையும் (நிலம்), பொன்னையும் (தங்கம்) தனிநபர்கள் வாங்கவோ விற்கவோ முடியாபடி இருந்தால், பெரும்பாலான ஊழல்களுக்கு அடிப்படையாக இருக்கும் பதுக்கல் தானாகவே குறையும்.

நில விற்பனை இல்லையெனில் ரியல் எஸ்டேட் ஊழலுக்கு இடமிருக்காது. தங்கம் பதுக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டால் கறுப்புப் பணம் புழங்குவற்கும் வழியில்லை.

2.அடிப்படைத் தேவைகளை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தேவையான உணவு, வீடு, கல்வி, மருத்துவம் ஆகியவற்றை அரசே உறுதி செய்ய வேண்டும். அதே சமயம், அதற்கு மேல் அளவில்லாத சொத்துச் சேர்க்கும் வாய்ப்புகளை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

சேர்த்து வைக்க முடியாத சூழல் உருவானால், ஊழல் செய்ய வேண்டிய உந்துதலும் இல்லாமல் போகும்.

3.உழைப்பவனுக்கே உரிமை

நாட்டில் உள்ள முக்கிய உற்பத்தித் துறைகள் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.

“உழைத்தால்தான் உணவு” என்ற நிலை உருவானால், உழைப்பின் மதிப்பு உயரும்; பதுக்கிப் பணம் சேர்ப்பது குறையும்.

முடிவுரை

வெறும் மேடைப் பேச்சாலும், தேர்தல் வாக்குறுதிகளாலும் ஊழலை ஒழித்துவிட முடியாது.

சொத்துச் சேர்க்கும் இந்த அமைப்பை மாற்றாமல், ஆள்வோரை மட்டும் மாற்ற முயல்வது அறிவுடமை அல்ல.

சொத்து சேர்ப்பதை கட்டுப்படுத்தும் ஒரு பொதுவுடைமை நோக்குடைய சமூக அமைப்பு உருவானால்தான் ஊழலை உண்மையாகவே ஒழிக்க முடியும்.

அதற்கான முன்னெடுப்புகளே நீண்டகால நோக்கில் பயனளிக்கும்.

யாருக்கு வாக்களிப்பது? 

கம்யூனிஸ்டுகள் பலவீனமாயுள்ள இன்றைய சூழலில் பொதுவுடைமைச் சமூகம் உடனடி சாத்தியமா என்ற ஐயம் உங்களுக்குள் எழுவது இயல்புதான். 

பிறகு என்ன செய்வது?

சனாதனத்தை நிறுவத் துடிக்கும் ஆர்எஸ்எஸ்-பாஜக ஒன்றிய அரசை அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றுவதும், இந்துத்துவ மதவாத சக்திகளை ஒழித்துக் கட்டுவதும் நமது உடனடித் திட்டமாக இருக்க வேண்டும். 

அதேவேளையில், தமிழ்நாடு அரசு மேற்கொள்ளும் ஒருசில மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்கு முட்டுக்கட்டை போடும் பாஜகவையும், அதற்கு ஒத்தூதும் அதன் நேரடி மற்றும் மறைமுகமான ஆதரவு கட்சிகளையும் தோற்கடிப்பது ஒன்றுதான் இன்றையத் தேவையாக உள்ளது. 

ஒரே வரியில் சொன்னால், திமுக மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள் மீது நமக்கு ஆயிரம் கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும், அந்தக் கூட்டணியை வெற்றி பெறச் செய்வதன் மூலமாகத்தான் குறைந்தபட்ச ஜனநாயக உரிமைகளையாவது தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும்!

தமிழ்மணி

மார்க்சியக் கோட்பாடும், அம்பேத்கர்-பெரியார் சிந்தனைகளும் இணையும் புள்ளி எது?

முன்னுரை:

இந்தியச் சமூகத்தைப் புரட்டிப்போட முனையும் எந்தவொரு இயக்கமும் சந்திக்க வேண்டிய அடிப்படை வினா: "இந்தியாவின் எதார்த்தம் என்ன?". 

ஐரோப்பியச் சூழலில் உருவான மார்க்சியம் வர்க்க முரண்பாடுகளைத் துல்லியமாக விளக்குகிறது. ஆனால், இந்தியாவோ வர்க்கத்தோடு 'சாதி' என்கிற கண்ணுக்குத் தெரியாத இரும்புச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சூழலில், மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டை (Theory), அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் ஆகியோரின் புரட்சிகரக் கருத்தியல்களுடன் (Ideology) இணைப்பதே முழுமையான விடுதலையைத் தரும்.

1. கோட்பாடு vs கருத்தியல்: ஒரு தத்துவத் தெளிவு

மார்க்சியம்-லெனினியம் என்பது ஒரு உலகளாவிய அறிவியல் கோட்பாடு. அது வரலாற்றின் இயக்கவியலைப் பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில் விளக்குகிறது. மாவோ சீனாவில் மார்க்சியத்தைச் சீனச் சூழலுக்கு ஏற்பத் தகவமைத்தபோது அதை "மாவோ சிந்தனை" என்றே அழைத்தனர். அது ஒரு நடைமுறை உத்தி.

அதேபோல, இந்தியாவில் அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் முன்வைத்தவை கருத்தியல்கள் அல்லது புரட்சிகரச் சிந்தனைகள். மார்க்சியக் கோட்பாட்டை இந்திய மண்ணில் விதைக்க இவர்களின் சிந்தனைகள் என்கிற 'ஏர்' அவசியம். இவர்களை உள்வாங்காமல் இங்குப் பொதுவுடமைப் புரட்சி சாத்தியமில்லை. 

அதே வேளையில், இவர்களின் சிந்தனைகளை மட்டும் நடைமுறைப்படுத்தினால் அது சமூகத்தில் சில சீர்திருத்தங்களைத் தருமே ஒழிய, சுரண்டல் கட்டமைப்பை வேரோடு புரட்டிப்போட முடியாது.

2. சாதி ஒழிப்பு: மதம் மற்றும் பொதுவுடமை

சாதியை எப்படி ஒழிப்பது என்பது குறித்து இதுவரை யாரும் ஒரு உடனடிச் சூத்திரத்தைத் தரவில்லை. ஏனெனில், சாதி என்பது ஒரு உற்பத்தி முறையோடு பிணைந்தது.

• மதமே காப்பரண்: இந்து மதம் இருக்கும் வரை சாதி இருக்கும். நலம் மாறினாலும், மதம் மாறினாலும் சாதித் தொடரும் என்பதற்கு இந்தியக் கிறித்தவம் ஒரு சாட்சி.

• தீர்வு: மதம் என்பது ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பெருமூச்சு. இந்து மதம் இல்லாத ஒரு மதமற்ற சமூகத்தில்தான் சாதி முழுமையாக ஒழியும். அது ஒரு முழுமையான பொதுவுடமைச் சமூகத்தில்தான் சாத்தியம்.

3. போராட்டமே வழிமுறை

சாதியை ஒழித்த பிறகுதான் வர்க்க ஒற்றுமை என்பது ஒரு கற்பனையான வாதம். யதார்த்தத்தில், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் பாகுபாடுகளுக்கு எதிரான அன்றாடப் போராட்டமே சாதி ஒழிப்புக்கான போராட்டமாகும். தீண்டாமைக்கு எதிராகவும், சமூகப் புறக்கணிப்புக்கு எதிராகவும் மக்களைத் திரட்டும்போதே அவர்களுக்குள் வர்க்க உணர்வு பிறக்கிறது. இந்தச் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம் என்பது மார்க்சியத்தோடு இணைந்த ஒரு வர்க்கப் போராட்டமே தவிர வேறல்ல.

4. இணையும் புள்ளி எது?

மார்க்சியமும், அம்பேத்கர்-பெரியார் சிந்தனைகளும் இணையும் புள்ளி என்பது "சுரண்டலற்ற, படிநிலைகளற்ற சமத்துவச் சமூகம்" ஆகும்.

• மார்க்சியம்: பொருளாதார அடிமைத்தனத்திலிருந்து (Capitalism) விடுதலை அளிக்கிறது.

• அம்பேத்கர் & பெரியார்: சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அடிமைத்தனத்திலிருந்து (Caste & Religion) விடுதலை அளிக்கிறார்கள்.

5. தரவுகளும் யதார்த்தமும்

இந்தியாவில் 5% ஆதிக்கச் சாதியினர் நாட்டின் 45% செல்வத்தைக் கொண்டுள்ளனர். பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியினரில் 80% பேர் நிலமற்ற கூலிகளாக உள்ளனர். இங்குப் பொருளாதார அடிமைத்தனமும் சாதிய அடிமைத்தனமும் ஒன்றே. நில விநியோகம், சம ஊதியம் மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வுக்கான வர்க்கப் போராட்டமே சாதி ஒழிப்பிற்கான முதற்படியாகும்.

முடிவுரை:

சாதி ஒழிப்பு என்பது ஒரு நீண்டகாலத் தத்துவப் போராட்டம். இந்து மதத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட, உழைப்பைத் தூர்வாரும் ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகமே சாதியற்ற உலகிற்கான ஒரே திறவுகோல். வர்க்கப் போர், சாதி ஒழிப்பு, பண்பாட்டு விடுதலை - இம்மூன்றும் இணையும் புள்ளியில்தான் இந்தியச் சமூகத்தைப் புரட்டிப்போடும் உண்மையான மாற்றம் நிகழும்.

தமிழ்மணி