நமது கைபேசி எப்படி வேலை செய்கிறது? ரேடியோ அலைகள், ஆப்டிக் ஃபைபர் & கடல் அடி கேபிள்கள் – எளிய விளக்கம்

நாம் தினசரி பயன்படுத்தும் மொபைல் போன் உண்மையில் ஒரு அதிசயம். நாம் பேசும் குரலும், அனுப்பும் படங்களும் எப்படி உலகின் எந்த மூலையில் இருக்கும் நபரையும் உடனடியாக அடைகின்றன? இதை ஒரு பாமரனும் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் எளிய தமிழில் தொகுத்துள்ளேன்.

1. நமது குரல் மற்றும் படம் எப்படி அனுப்பப்படுகின்றன?

- நீங்கள் பேசினால், உங்கள் குரல் ‘ஒலி அலைகளாக’ மொபைலின் மைக்ரோஃபோனைத் தாக்குகிறது.

- அது முதலில் மின் சமிக்ஞையாக (மின்சார அலை) மாற்றப்படுகிறது.

- பிறகு ‘எண்களாக’ (0 & 1) மாற்றப்படுகிறது (டிஜிட்டல்).

- படங்களும் இதேபோல் புள்ளிகளாக (pixels) எண்களாக மாற்றப்படுகின்றன.

- இந்த எண்களை ‘ரேடியோ அலைகளின் மீது ஏற்றி’ (Modulation) அனுப்புகிறது மொபைல்.

2. ரேடியோ அலைகள் என்றால் என்ன?

ரேடியோ அலைகள் என்பவை ‘கண்ணுக்குத் தெரியாத மின்காந்த அலைகள்’. இவை ஒளியின் வேகத்தில் பயணிக்கும். உங்கள் மொபைலில் இருந்து வெளியேறும் இந்த அலைகள் காற்று வழியாகப் பரவுகின்றன.

இந்த அலைகளுக்கு ‘செல் டவர்கள்’ (கோபுரங்கள்) தான் முதல் இலக்கு. பொதுவாக 1 முதல் 10 கிலோமீட்டர் வரை தூரத்தில் உள்ள டவரை இந்த அலைகள் அடைகின்றன.

3.மின்காந்த அலைகள் என்றால் என்ன?

நாம் கண்ணால் பார்க்கும் சூரிய ஒளி முதல், ரேடியோ, மொபைல் சிக்னல்கள் வரை அனைத்தும் மின்காந்த அலைகளே (Electromagnetic Waves). இவை மின்சாரப் புலமும் (Electric Field), காந்தப் புலமும் (Magnetic Field) ஒன்றுக்கொன்று செங்குத்தாக அதிர்வதால் உருவாகின்றன. இவற்றுக்கு ஊடகங்கள் (காற்று அல்லது நீர்) தேவையில்லை; இவை வெற்றினத்தில் (Vacuum) கூடப் பயணிக்கும் தன்மை கொண்டவை. ஒளியின் வேகத்தில் (வினாடிக்கு சுமார் 3 லட்சம் கிலோமீட்டர்) பயணிக்கக்கூடிய இந்த அலைகள், தங்களுக்குள் ஆற்றலையும் தகவல்களையும் சுமந்து செல்கின்றன. அலைநீளம் (Wavelength) மற்றும் அதிர்வெண் (Frequency) அடிப்படையில் இவை ரேடியோ அலைகள், நுண் அலைகள் (Microwaves), எக்ஸ்-ரே எனப் பல வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

3. டவருக்கு வந்த பிறகு என்ன நடக்கிறது?

- டவரில் ரேடியோ அலைகள் பிடிக்கப்படுகின்றன.

- அங்கு அவை மீண்டும் எண்களாக மாற்றப்படுகின்றன.

- இந்த எண்கள் ‘ஆப்டிக் ஃபைபர் கேபிள்’ வழியாக மிக வேகமாக அடுத்த இடத்துக்கு அனுப்பப்படுகின்றன.

4. ஆப்டிக் ஃபைபர் என்றால் என்ன?

ஆப்டிக் ஃபைபர் என்பது ‘மிக மெல்லிய கண்ணாடி நார்கள்’ கொண்ட கேபிள். இதன் மூலம் ‘ஒளியை’ (Laser Light) அனுப்பி தகவல்களை அனுப்புகிறார்கள். 

ஒளி மிக வேகமாகவும், மிக அதிக அளவு தகவலையும் இழப்பு இல்லாமல் எடுத்துச் செல்லும். இந்தக் கேபிள்கள் நிலத்தடியிலும், ‘கடலுக்கு அடியிலும்’ (Submarine Cables) பல்லாயிரம் கிலோமீட்டர் நீளத்துக்கு பதிக்கப்பட்டுள்ளன.

5. முழு பயணம் எப்படி நடக்கிறது?

1. உங்கள் மொபைல் → ரேடியோ அலையாக டவருக்கு அனுப்பும்

2. டவர் → ஆப்டிக் ஃபைபர் வழியாக தேசிய நெட்வொர்க்குக்கு

3. தேவைப்பட்டால் கடல் அடி ஆப்டிக் கேபிள் வழியாக வெளிநாட்டுக்கு

4. பெறுபவருக்கு அருகிலுள்ள டவருக்கு தகவல் வரும்

5. அங்கிருந்து மீண்டும் ரேடியோ அலையாக மாறி பெறுபவரின் மொபைலை அடையும்

6. பெறுபவரின் மொபைல் அதை ஒலி மற்றும் படமாக மாற்றி காட்டும்

இந்த முழு செயல்முறையும் ‘பல்லாயிரம் மடங்கு வினாடியில்’ (fractions of a second) நடைபெறுகிறது.

***

ஒரு எளிய உவமை:

நீங்கள் ஒரு கடிதம் எழுதி அனுப்புவதாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.  

- உங்கள் குரல்/படம் = கடித உள்ளடக்கம்  

- ரேடியோ அலை = தபால்காரன் (காற்று வழியாக)  

- செல் டவர் = உள்ளூர் தபால் அலுவலகம்  

- ஆப்டிக் ஃபைபர் = விரைவு ரயில் / விமானம்  

- மறுமுனை டவர் = பெறுபவருக்கு அருகிலுள்ள தபால் அலுவலகம்

இப்படித்தான் நமது உலகம் இன்று ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

பொன்.சேகர்

குறிப்பு: கடலுக்கு அடியில் பதிக்கப்பட்டுள்ள ஆப்டிக் பைபர் கேபிள்களுக்கு கட்டணம் வசூலிக்கப் போவதாக ஈரான் அறிவித்துள்ளதாக தொலைக்காட்சியில் ஒரு செய்தியைப் பார்த்த பிறகு அது குறித்த விவரங்களைத் தேடியதன் விளைவு இந்தக் கட்டுரை.

நன்கொடை கலாச்சாரம்: லட்சியத்தைச் சிதைக்கும் லட்சங்கள்!

தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குகளில் நடைபெறும் கும்பாபிஷேகங்கள், விளையாட்டுப் போட்டிகள், கலை நிகழ்ச்சிகள் முதல் கொள்கை பரப்பு இயக்கங்கள் வரை இன்று ஒரு ஆபத்தான கலாச்சாரம் வேகமாகப் பரவி வருகிறது. அது — முறைகேடாக சம்பாதிக்கும் அரசியல் பிரமுகர்களிடம் கைநீட்டி நிதி பெறும் கலாச்சாரம்.

ஒரு அமைச்சர், ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகர் அல்லது ஆண்ட கட்சிப் பிரமுகர்,  அல்லது கஞ்சா-கள்ளச்சாராயம்-கந்துவட்டி-ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்கள் ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக ஆயிரங்களிலும் லட்சங்களிலும் நிதி வழங்கும்போது, அதை பலர் அந்த விழாவின் பெருமையாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில், அது அந்த அமைப்பின் குரல்வளை மெதுவாக நெரிக்கப்படத் தொடங்கும் தருணம் என்பதை உணர மறுக்கிறார்கள்.

இந்த லட்சங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன?

ஒரு மக்கள் பிரதிநிதி அல்லது அமைச்சர், அல்லது மேற்படி பிரமுகர்கள் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டிக்கோ, கும்பாபிஷேகத்திற்கோ அல்லது பொதுநல நிகழ்ச்சிக்கோ ஆயிரங்களிலும் லட்சங்களிலும் நிதி வழங்குகிறார்கள் என்றால், அந்தப் பணம் அவர்களது சொந்த உழைப்பில் சம்பாதித்ததா? பெரும்பாலும் இல்லை.

அவை:

• அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி முறைகேடாகத் திரட்டப்பட்டவை

ஊழல் மற்றும் அதிகாரத்தின் நிழலில் கிடைத்த பணத்தை வைத்து “புண்ணியம்” செய்வது தார்மீக ரீதியில் எப்படிச் சரியாகும்?

சுருங்கும் குரல்வளை

“உண்ட வீட்டிற்குத் துரோகம் செய்யாதே” என்ற மனநிலை நம் சமூகத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. ஒரு அமைச்சர் அல்லது அரசியல் பிரமுகரிடம் லட்சங்களைப் பெற்றுவிட்டால், அவர் நாளை தவறு செய்யும்போது நம்மால் அதைக் கேள்வி கேட்க முடியுமா? கைநீட்டி பணம் வாங்கிய அந்தச் நொடியே:

• இயக்கத்தின் அல்லது விழாக் குழுவினரின் சுயமரியாதை சுருங்குகிறது.

• போராட்ட வீரியம் மங்குகிறது.

• விமர்சன குரல் மௌனமாகிறது.

மக்கள் நலனுக்காகப் போராட வேண்டிய சமூக ஆர்வலர்கள், இறுதியில் அந்த அரசியல்வாதிகளின் மறைமுகத் துதிபாடிகளாக மாறிப்போகிறார்கள்.

தன்னாட்சியை இழக்கும் இயக்கங்கள்

ஒரு இயக்கம் தனது பொருளாதாரத் தேவைகளுக்காக அதிகார மையங்களைச் சார்ந்துவிட்டால், அதன் கொள்கை சுதந்திரம் மெதுவாகச் சிதைகிறது. அவர்கள் வழங்கும் நிதி என்பது வெறும் உதவி அல்ல, அது ஒரு முதலீடு.

“நாங்கள் உங்களுக்குப் பணம் தருகிறோம்; நீங்கள் எங்களைத் தட்டிக்கேட்காமல் இருங்கள்” என்பதே அந்த மறைமுக ஒப்பந்தம். 

இதுவே பல கொள்கை இயக்கங்களை, வெறும் ‘மாநாடு-நிகழ்ச்சி நடத்தும் அமைப்புகளாக' மாற்றிவிடுகிறது.

எதற்கு அணுகலாம்? எதைத் தவிர்க்கலாம்?

அணுக வேண்டியவை: பொதுக்கூட்ட அனுமதி, காவல் பாதுகாப்பு, தண்ணீர், மின்சாரம் போன்ற நிர்வாக வசதிகளுக்காக, அமைச்சர்களை அணுகுவது தவறல்ல. ஏனெனில், அவர்கள் மக்களின் வரிப்பணத்தில் சம்பளம் பெறும் நிர்வாகப் பொறுப்பாளர்கள்.

தவிர்க்க வேண்டியவை: விழா மலர் விளம்பரம், விளையாட்டுப் போட்டி, கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கு நன்கொடை, மாநாட்டு நன்கொடை, போட்டிப் பரிசுத் தொகை, தனிப்பட்ட நிதியுதவி என்ற பெயரில் முறைகேடாக சம்பாதிக்கும் அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து பணம் பெறுவது — பொதுநல இயக்கங்கள், சேவை அமைப்புகள் ஆகியவற்றின்  லட்சியத்திற்கு வைக்கப்படும் கொள்ளி.

மாற்று வழி என்ன?

மக்களுக்காக நடத்தப்படும் எந்த இயக்கமும் தனது நிகழ்ச்சிகளுக்கு மக்களிடமிருந்தே நிதி பெற வேண்டும்.

• வீதி வீதியாகச் சென்று பெறப்படும் உண்டியல் வசூல்.

• உறுப்பினர் சந்தா.

• சிறு வணிகர்களின் வெளிப்படையான நன்கொடைகள்.

மக்களின் சில்லறைக் காசுகளில் இயங்கும் இயக்கம் மட்டுமே அதிகாரத்தின் முன் நிமிர்ந்து நிற்கும். அமைச்சர்களின் லட்சங்களில் இயங்கும் அமைப்புகள், தவறு நடக்கும் போது மௌனிப்பதைத் தவிர வேறு வழியற்று நிற்கும்.

முடிவாக…

ஒரு கிண்ணம் நஞ்சில் ஒரு துளி பால் விழுந்தால் அது பாலாகாது. அதேபோல், முறைகேடாக சம்பாதித்தப் பணத்தில் நடத்தப்படும் கும்பாபிஷேகமோ, பொதுநல நிகழ்ச்சியோ, சமூகப் பணியோ — அவை ஒருபோதும் நேர்மையானதாக இருக்க முடியாது.

உங்கள் லட்சியம் உயிரோடு இருக்க வேண்டுமெனில், அதிகாரத்தின் பணப்பைகளை அல்ல, மக்களின் கரங்களைப் பற்றுங்கள்.

தமிழ்மணி

சிதிலமடைந்த சாலைகளும் சிதைந்து வரும் விழுமியங்களும்!

காலை ஆறு மணி.  

சாலையோர வேம்பு மற்றும் புங்கை  மரங்களின் இலைகள் அசைவற்று, ஒருவித மரண அமைதியில் உறைந்திருந்தன. அந்த நிசப்தத்தைத் துணையாகக் கொண்டு கடைவீதியை நோக்கி நடந்தேன்.

நான்கு ரூபாய் கொடுத்து ‘டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா’வை வாங்கிக் கக்கத்தில் அடக்கினேன். கறிக்கடையில் ஒரு கிலோ கோழிக்கறியும், பத்து முட்டைகளும் வாங்கிப் பையில் பக்குவப்படுத்தினேன். மெட்ரோ காபி கடையில் இரண்டு சால்ட் பிஸ்கட்டுடன் சூடான டீயைத் தொண்டைக்குள் இறக்கிவிட்டு வீடு திரும்பினேன்.

காலையில் எழுந்ததும் அனிச்சையாகத் தேநீர்க் கடைகளை மக்கள் கூட்டம் மொய்ப்பதை அன்றாடம் காண்பதுண்டு. ஆனால் இன்று, அந்த அனிச்சை என்னை அங்கே தள்ளவில்லை; உடலின் தளர்ச்சிதான் "போ... போ..." என என்னை மெல்லத் தள்ளியது.

தேர்தலில் வென்றவர்களின் மனமும், தோற்றவர்களின் மனமும் ஒருசேர சிதைந்து, புண்ணாகி, பழுதடைந்து கிடப்பதைப் போல,

தேர்தலுக்கு முன் ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்பட்டு விரிவாக்கத்துக்காகச் சிதைக்கப்பட்ட சாலையோரங்கள், இன்று நாதியற்றுக் குண்டும் குழியுமாகச் சிதிலமடைந்து கிடக்கின்றன. 

சமூக ஊடகங்களில் கடந்த இரண்டு நாட்களாக ஓடும் விவாதங்கள் என்னுள்ளும் பெரும் அலைகளை எழுப்புகின்றன. தேர்தலுக்கு முன் உன்மத்தர்களாகக் காட்சியளித்தவர்கள், இன்று சிலருக்கு உத்தமர்களாக மாறிவிட்டார்கள். எல்லாம் தலைக்கு மேல் தொங்கும் அந்த அரசியல் தேன்கூட்டின் மாயம்தான்.

ஒரு சொட்டுத் தேனுக்காக “ஆட்சியில் பங்கு... அதிகாரத்தில் பங்கு!” என்று சிலர் ஆர்ப்பரிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர். “மக்களே எஜமானர்கள், மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு” எனக் கூறி தலைவரையே எச்சரிக்கும் தம்பிகளைப் பார்க்கும்போது — பெருமைப்பட வேண்டுமா, அல்லது பரிதாபப்பட வேண்டுமா என்று தெரியவில்லை.

“மக்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்; மக்களிடம் கற்போம்” என்று அடிக்கடி சொல்கிறார்கள். ஆனால் மக்களிடம் உள்ளது என்ன? மூடநம்பிக்கைகள், சடங்கு சம்பிரதாயங்கள், சாதி-மத வெறி, எவன் காசு கொடுத்தாலும் கைநீட்டும் கயமைத்தனம் — இவைதானே மலிந்து கிடக்கின்றன?

தன்னலமும், ஏமாற்றும், பொய்யும், புரட்டும் மலிந்துவிட்ட இன்றைய சமூகத்தில், நேர்மையாளர்களை எண்ணினால் இரு கைகளின் விரல்களே போதுமானது. இதுதான் கசப்பான யதார்த்தம்.

முன்பெல்லாம் வள்ளுவர், புத்தர், வள்ளலார் போன்ற மகான்கள் மக்களை நெறிப்படுத்தினார்கள். இன்றோ, நேற்றுவரை மகான்களாகத் தெரிந்த அண்ணன்களைத் ‘தம்பிகள்’ சீற்றத்தோடு நெறிப்படுத்துகிறார்கள். இதைத்தான் கலிகாலம் என்று ரிஷிகள் சொன்னார்களோ?

எனது நடை இப்போது முன்போல் மிடுக்காக இல்லை. வயது முதிர்ந்தால் தளர்ச்சி இயல்புதானே! வீடு வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தபோது, மின்விசிறியின் மெல்லிய காற்று உடல் வெக்கையைச் சற்றே தணித்தது.

ஆனால்... இந்தச் சமூகம் உள்ளுக்குள் ஏற்றியிருக்கும் வெக்கை மட்டும் எப்போது, எப்படித் தணியும்?

ஊரான்

எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது ஒரு சுமையா?

முன்னுரை

எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதையே நம் மனம் நாடுகிறது. 

கர்ப்பம் தரித்தால், குழந்தை பிறந்தால், அதுவும் உடல் ஊனம் ஏதும் இன்றி பிறந்தால், பள்ளிக் கல்லூரித் தேர்வுகளில் வெற்றி பெற்றால், கை நிறைய சம்பளம் வாங்கும் வேலை கிடைத்தால், ஒரு கனவு இல்லத்தைக் கட்டி முடித்தால், விபத்தில் சிக்கி மீண்டு வந்தால்…

இப்படி எண்ணற்ற தருணங்களில் நாம் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம். இந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான காரணம் எது?

கர்ப்பம் தரிக்க வில்லை என்றால், பிறக்கும் குழந்தை குறைபாடுகளோடு பிறந்தால், தேர்வுகளில் தோல்வி அடைந்தால், வேலை கிடைக்கவில்லை என்றால்...  

சமூகத்தில் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள், அழுத்தங்கள், இழிவான குறிச்சொற்கள்…

என ஒருவர் தான் சந்தித்த சவால்கள் பலப்பல. இத்தகைய சவால்களுக்குப் பிறகு கிடைக்கும் வெற்றிதான் அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

ஒருவேளை இவையெல்லாம் ஒருவருக்கு இயல்பாகக் கிடைத்து விட்டால், அதாவது ஒருவர் எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்க நேர்ந்தால் உண்மையில் அது இனிமையானதா? அல்லது 

குவாண்டம் கோட்பாட்டின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான Max Planck கூறுவது போல  அது ஒருவிதமான சுமையா? 

“தொடர்ச்சியாக மகிழ்ச்சியாக நாட்களைக் கழிப்பது

ஒரு மனிதனுக்குக் கடினமான சுமை.” என்கிறார் மேக்ஸ் பிளாங்க்.

“No burden is so heavy for a man to bear as a succession of happy days." – Max Planck

இது சற்று முரண்பாடாகப் பலருக்கும் தோன்றலாம் ஆனால் மனித மனதின் இயல்பை புரிந்து கொண்டால் இத்தகைய மகிழ்ச்சி ஏன் சுமையாக மாறுகிறது என்பது விளங்கும். 

மகிழ்ச்சி ஏன் சுமையாக மாறுகிறது?

மனிதன் அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி போன்ற உணர்வுகள்

தனியாக உருவாவதில்லை; அவை ஒருவித ஒப்பீட்டின் மூலம் உருவாகின்றன. 

இருட்டை அனுபவித்தால்தான் ஒளியின் அருமை தெரியும்.

அதேபோல், சவால்கள் இல்லாத வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் இன்பம் மெதுவாக தனது அர்த்தத்தை இழக்கத் தொடங்கும்.

போராட்டங்களின் மதிப்பு

நாம் சந்திக்கும் சவால்கள், தோல்விகள், இழப்புகளால்தான்  நமது மகிழ்ச்சியின் அருமையை நம்மால் ஆழமாக உணர முடியும்.

தோல்விகள் நமக்கு பொறுமையைக் கற்பிக்கின்றன. சவால்கள் நம்மிடம் துணிச்சலை உருவாக்குகின்றன.

மகிழ்ச்சி கஷ்டத்திலிருந்து பிறக்கிறது என்பதல்ல இதன் பொருள்.  கஷ்டத்தை அறிந்த மனம்தான் இன்பத்தை ஆழமாக உணர வைக்கிறது.

இதைத்தான்

“இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பெனக்

கண்படின் துன்பம் துறும்.” (குறள் 628)

என்று வள்ளுவப் பெருந்தகை கூறுகிறார்.

இன்பத்தை மட்டும் விரும்பாமல்,

துன்பத்தையும் வாழ்க்கையில் இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையுடையவனுக்கு

துன்பம் துன்பமாகத் தெரியாது.

வசதியான நாட்களைவிட அல்லது மகிழ்ச்சியான நாட்களைவிட

சவால்கள் நிறைந்த நாட்களே மனிதனை ஆழமாக மாற்றுகின்றன.

நாம் சந்திக்கும் வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள் நம்மை உடைத்து விடுவதில்லை; மாறாக, அவை நம்மை உள்ளிருந்து பலப்படுத்துகின்றன.

சவால்கள் இல்லாத வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது ஆழமற்றதாகவும் சலிப்பூட்டுவதுமானதாக அமையும் பொழுது நாம் அனுபவிக்கும் ‘மகிழ்ச்சி’ சுமையானதாக மாறிவிடுகிறது. 

எதிர்மறைகளின் முரண்பாடே இயக்கத்தை உருவாக்குகிறது என மார்க்சியம் கூறுகிறது. முரண்பாடு இல்லையெனில் வளர்ச்சியும் இல்லை.

அதுபோல சவால்கள் இல்லாத வாழ்க்கை எப்பொழுதும் இன்பமாக இருப்பது போலக் காணப்பட்டாலும், அது ஒரு இடத்தில் தேங்கி நின்று சுமையாக மாறும். இதுதான் மேக்ஸ் பிளாங்கின் கூற்றிலிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ளும் பாடம்.

Max Planck பற்றி ஒரு குறிப்பு

Max Planck (1858–1947)

குவாண்டம் கோட்பாட்டின் முன்னோடிகளில் ஒருவர்.

1900ஆம் ஆண்டு ஆற்றல் “quanta” எனும் சிறு தொகுதிகளாக வெளிப்படுகிறது என்ற புரட்சிகரக் கருத்தை முன்வைத்தார்.

இதற்காக 1918ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு பெற்றார்.

அவரது வாழ்க்கை தனிப்பட்ட துயரங்களால் நிரம்பியிருந்தாலும்,

அந்த அனுபவங்களே அவரது சிந்தனைகளுக்கு ஆழத்தை அளித்தன.

முடிவுரை

வாழ்க்கை என்பது

மகிழ்ச்சி மட்டும் அல்ல; அது

முயற்சி, தோல்வி, மீண்டு வருதல் ஆகியவற்றின் கலவை.

எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது ஒரு இலக்கு அல்ல;

வாழ்க்கையின் துன்பங்கள், துயரங்கள், இழப்புகள், சவால்கள், வெற்றி-தோல்வி, மகிழ்ச்சி உள்ளிட்ட பல்வேறு அனுபவங்களை சமநிலையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான வாழ்வு.

மகிழ்ச்சி உண்மையில் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்க வேண்டுமானால்,

அதற்குப் பின்னால் ஒரு போர்ப் பயணம் இருக்க வேண்டும்.

ஊரான்

பசித்தவனுக்கு ஏதடா ருசி?

நமது நாட்டில் தேர்தல் வரும்போது மட்டும் ‘ஜனநாயகம்’ என்ற சொல் ஊர் முழுக்கத் தாரை தப்பட்டையோடு வலம் வரும். ஆனால், சாமானியனின் சட்டைப் பையைச் சல்லடை போட்டுத் தேய்க்கும் ‘கல்லா பெட்டி’ ரௌடித்தனங்கள் அன்றாடம் அரங்கேறுவதுதான் நிதர்சனம்.

அந்த நூற்றி ஐந்து ரூபாய் ‘பிரிஞ்சி’!

கடந்த வாரம் விஷாரத்திலிருந்து திரும்பியபோது, ஆற்காடு பேருந்து நிலையம் அருகில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் ‘பிரிஞ்சி’ சாப்பிட நேர்ந்தது. காலை உணவைத் தவிர்த்த அகோரப் பசியில் இருந்த எனக்கு, அந்தப் ‘பிரிஞ்சி’ வந்த கிண்ணத்தைப் பார்த்தபோது அது உணவாகத் தெரியவில்லை; ஏதோ ருசி பார்க்கக் கொடுத்த ‘சாம்பிள்’ போலத் தெரிந்தது. நாகரிகமாக ‘ஸ்பூனில்’ சாப்பிட்டதால் பிழைத்தேன்; கைப்பிடியில் அள்ளியிருந்தால் இரண்டு வாய் கூடத் தேறியிருக்காது.

சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு 105 ரூபாய் ‘பில்லைப்’ பார்த்தபோது ‘பகீர்’ என்றது. இதேபோல மூன்று மடங்கு ‘பிரிஞ்சி’ வாலாஜாவில் நாற்பது ரூபாய்க்குத் தருகிறானே என்று எண்ணியவாறு வெளியே வந்தேன். 

அரிசி, பீன்ஸ், கேரட், பட்டை, லவங்கம் என இரண்டிலும் மூலப்பொருட்கள் ஒன்றுதான். பிறகு ஏன் இந்த மூன்று மடங்கு விலை? 

ஒப்பனை உணவகங்களில் ஜி.எஸ்.டி வேறு. பசித்தவன் உண்டதைக் கூடத் தொண்டையில் விரல் விட்டு எடுக்கும் அவலமல்லவா இது?

ருசி எனும் போதை!

உண்மையில், ருசி என்பது உணவகக்காரன் நம்மை ஏமாற்றப் பயன்படுத்தும் ஒரு மாயக்கவர்ச்சி. நடிகர் நடிகைகளின் கவர்ச்சிக்கு மயங்கும் ‘தற்குறிகளைப்’ போல, நாம் ருசி எனும் போதையில் சிக்கிக் கிடக்கிறோம்.

மைதா மாவும்... முன்னூறு ரூபாய் பன்னீரும்!

இருபது நாட்களுக்கு முன்பு முடிச்சூர் அருகே ஒரு ‘உணவகக் குடிலுக்கு’ சென்றிருந்தேன். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் நடுத்தர வர்க்கம் தன் ருசி ஆசையைத் தீர்த்துக்கொள்ள குடும்பம் குடும்பமாக மொய்த்திருந்தது. காத்திருந்து இடம் பிடித்து மெனு கார்டைப் பார்த்தால் எல்லாம் வட இந்திய ‘நாண்’ மற்றும் ‘பன்னீர்’ ரகங்கள்.

உள்ளங்கை அளவு மைதா மாவை எடுத்து அதை வீசி வீசி அடித்து, சுடுகல்லில் போட்டு எடுத்த ஒரு நாண் தொண்ணூறு ரூபாய். அதற்குத் தொட்டுக்கொள்ள கொஞ்சம் பாலாடைக்கட்டியும் மசாலாவும் கலந்த ‘பன்னீர் பட்டர் மசாலா’ முன்னூறு ரூபாய்! ஒரு கிலோ பன்னீரே முன்னூறு ரூபாய்க்கு வாங்கிவிடலாம்.

ஆனால், இவர்கள் தரும் ஒரு சிறிய கிண்ணம் மசாலாவிற்கு இவ்வளவு விலையா? யாரிடம் கேட்க? 

இந்த விலை எல்லாம் ‘மிடில் கிளாஸ் ஓட்டல்'களில்தான். இதுவே மேட்டுக்குடிகளுக்கான நட்சத்திர ஓட்டல் என்றால் விலை கற்பனைக்கு எட்டாது.

மூலப்பொருள் ஒன்றுதான்... ஆனால் விலையோ பலவிதம்!

பிரிஞ்சி, நாண் மட்டுமல்ல... இனிப்பு, கார வகைகள், பிரியாணி, பழச்சாறுகள் என எதை எடுத்தாலும் இதுதான் நிலை. 

ஒரு கிலோ ஆட்டுக்கறி விலை எல்லாருக்கும் ஒன்றுதான்; ஒரு கிலோ சர்க்கரை விலை எல்லாருக்கும் ஒன்றுதான். ஆனால், கடையைப் பொறுத்து விலை பல மடங்கு எகிறுகிறது.

சாலையோரத்தில் 10 ரூபாய்க்குத் தாகம் தீர்க்கும் அதே எலுமிச்சை சாறு, பெரிய ஹோட்டல்களில் 'மின்ட் லெமனேட்' என்று பெயர் சூட்டப்பட்டு 150 ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகிறது.

வேளாண் பொருளை உற்பத்தி செய்யும் விவசாயி தன் விளைபொருளுக்கு விலை வைக்க முடியாது; அதை வாங்கும் இடைத்தரகனோ அல்லது வியாபாரியோதான் முடிவு செய்கிறான். ஆனால், அதே பொருளைச் சமைத்து விற்கும் ஹோட்டல்காரன் மட்டும் தன் இஷ்டத்திற்கு விலை வைக்கிறான். இதைக் கேட்க ஒரு நாதியும் இல்லை.

சட்டம் ஒரு இருட்டறை!

உணவின் தரத்தைக் கட்டுப்படுத்த ‘உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் தர நிர்ணயச் சட்டம் (FSSAI)’ இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், விலையைக் கட்டுப்படுத்த ஏதாவது சட்டம் இருக்கிறதா என்று பார்த்தால், “விலையைத் தீர்மானிக்க ஓட்டல்காரனுக்குச் சுதந்திரம் இருக்கிறது” என்பதே கசப்பான உண்மை. முப்பது ரூபாய் பன்னீர் மசாலாவை முன்னூறுக்கு விற்க அனுமதிக்கும் இந்தச் சட்டமும் நியாயமும் எங்கே போயின?

நாறுகிறது நாடு!

விலையைக் கட்டுப்படுத்த ஆள் இல்லை, தரத்தைக் கண்காணிக்க நேர்மை இல்லை. இந்தத் தைரியத்தில்தான் வேலூர் புதிய பேருந்து நிலையக் கழிவறையில் மூத்திரம் பெய்யக்கூட ஒரு முரட்டுத் தாடிக்காரன் பத்து ரூபாய் கேட்கிறான்.

இவை எதுவும் உரிய அதிகாரிகளின் காதுகளுக்கு எட்டாது. எட்டினாலும் அவர்கள் வாய்கள் ஏற்கனவே ‘எலும்புத் துண்டுகளைக்’ கவ்விக் கொண்டிருப்பதால் அவை பேசாது. 

கொள்ளைக்காரர்களுக்கு நாம் வாக்களித்து ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றி ஏமாறுவது போல, நம்மை அறியாமலேயே நமது பாக்கெட்டில் இருந்து பணம் பறிபோவதை ருசியின் மயக்கத்தில் மறந்து போகிறோம்!

ஊரான்

கொரோனாவை விடக் கொடியது: ஒரு அரசுப் பேருந்துப் பயணத்தின் 'கலீஜ்' அனுபவம்!

தக்கோலம்-வேலூர் செல்லும் பேருந்தில் வாலாஜாவிலிருந்து விஷாரம் வரை ஒரு குறு பயணம். வழக்கமாக அரசுப் பேருந்துகளில் எழுதப்பட்டிருக்கும் "சரியான கட்டணம் கொடுக்கவும்", "தலை, கைகளை வெளியே நீட்டாதீர்கள்" போன்ற வாசகங்கள் நம் கண்ணில் படும். ஆனால், இந்தப் பயணத்தில் என் கண்ணில் பட்டது அந்தப் பேருந்தின் 'சுயரூபம்' தான்.

தூசு மாசுகளின் உறைவிடம்

பேருந்தின் உள்ளே நுழைந்தாலே மூக்கைத் துளைக்கும் நாற்றம். இது பேருந்தா இல்லை கோழி வண்டியா என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. பக்கவாட்டு மைக்கா கண்ணாடிகள் முதல் அமரும் இருக்கைகள் வரை சென்டிமீட்டர் கணக்கில் அழுக்கு படிந்து கிடக்கிறது. ஒரு மனிதன் பிறந்தபோது குளிப்பாட்டப்பட்டு, பிறகு தள்ளாத வயது வரை குளிக்கவே இல்லை என்றால் எப்படியிருக்குமோ, அப்படி இருக்கிறது இந்தப் பேருந்தின் நிலை. நூறு வருஷத்து அழுக்கை மொத்தமாகச் சுமந்து கொண்டு ஓடுகிறது அந்த வாகனம்.

உயிருக்கு உலை வைக்கும் உள்கட்டமைப்பு

கூரையைப் பார்த்தால் பயம் வருகிறது. ஒயர்கள் ஆங்காங்கே தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. எலக்ட்ரீஷியன் வேலையில் கஞ்சத்தனம் காட்டியது போல ஆங்காங்கே இன்சுலேஷன் டேப் ஒட்டுப் போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். ஒட்டடையும், தூசியும் சேர்ந்து பேருந்தை ஒரு பழைய இரும்புக்கடை போல மாற்றியிருக்கிறது.

பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவர் தும்மினால் வரும் பயத்தை விட, அந்தச் சீட்டில் ஒட்டியிருக்கும் பல காலத்து வியர்வையும், அழுக்கும் தரும் பயம் அதிகம். தலையைச் சொரிந்து, மூக்கைத் துடைத்து பயணிகள் விட்டுச் சென்ற அத்தனை 'கலீஜ்களும்' அந்த இருக்கைகளில் உறைகின்றன.

இந்தப் பயணம் என்பது வெறும் பயணம் அல்ல; இது ஈஸ்னோபில் (Eosinophil) அளவை அதிகரித்து, நுரையீரலைப் பாதித்து, மூச்சுத் திணறலை உண்டாக்கும் ஒரு மெதுவான மரணப் பயணம்.

அதிகாரிகளின் அலட்சியமும், குளுகுளு கார் பயணங்களும்

பேருந்தின் முன்பக்கம் வெங்கடாஜலபதி படம் இருக்கிறது. அவர் வண்டியைக் காப்பார் என்ற நம்பிக்கை டிரைவருக்கு இருக்கலாம், ஆனால் பயணிகளின் ஆரோக்கியத்தை யார் காப்பது?

நிமிஷத்திற்கு ஒரு தரம் தங்கள் கார்களைத் துடைத்து மின்னச் செய்யும் அரசியல்வாதிகளுக்கும், குளுகுளு காரில் செல்லும் அதிகாரிகளுக்கும் சாமானியன் செல்லும் இந்தப் பேருந்து நரகத்தைப் பற்றித் தெரிய வாய்ப்பில்லை.

ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை  'பாத்ரூம் ஆசிட்' போட்டு கழுவினால் கூடப் போகும் அழுக்கு இது. ஆனால், பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தில் சம்பளம் வாங்கும் அதிகாரிகளுக்கு இதைக் கவனிக்க நேரமில்லை.

முடிவுரை

கொரோனா காலத்தில் மாஸ்க் போட்டோம். ஆனால், இன்றைய அரசுப் பேருந்து பயணங்களுக்கு அதைவிடக் கூடுதலான பாதுகாப்புத் தேவைப்படுகிறது. பேருந்தின் வெளியே எதுவும் தெரியாத அளவுக்குப் படிந்துள்ள இந்த அழுக்கைப் போக்க ஒரு பொதுநல வழக்குத்தான் போட வேண்டும் போலிருக்கிறது.

சாமானியன் கொடுக்கும் கட்டணத்திற்கு அவனுக்குக் கிடைப்பது ஒரு பாதுகாப்பான பயணமா? அல்லது நோய்த்தொற்று நிறைந்த நரகமா? பதில் சொல்ல வேண்டியது போக்குவரத்துத் துறையும், ஆளும் வர்க்கமுமே!

ஊரான்

உழைப்புச் சுரண்டலும் விடைதெரியா கேள்விகளும்: புதிய தொழிலாளர் சட்டங்கள் யாரைப் பாதுகாக்கிறது?

முன்னுரை: ஒரு பெண்ணின் ஓயாத போராட்டம்

அவள் பெயர் மல்லிகா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது). விடியும் முன்னே எழுந்து தன் குடும்பத்தைப் பராமரித்துவிட்டு, நான்கு வெவ்வேறு இடங்களுக்கு வேலைக்கு ஓடுகிறாள். ஒரு காலை வேளையில் ஒரு சிறு தொழிற்சாலை, மதியம் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு, மாலை ஒரு வணிக வளாகம் என அவளது உழைப்பு சிதறிக் கிடக்கிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவளுக்குக் கிடைக்கும் ஊதியம் வேறாக இருக்கிறது.

ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நால்வர் நான்கு வெவ்வேறு மாநிலங்களில் அல்லது நிறுவனங்களில் பணிபுரிந்தால், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் 'குறைந்தபட்ச ஊதியம்' (Minimum Wage) நான்கு விதமாக இருப்பதுதான் இன்றைய இந்தியாவின் எதார்த்தம்.

மல்லிகாவைப் போன்ற கோடிக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இன்றும் தங்களின் அடிப்படை உரிமையான குறைந்தபட்ச "சரியான கூலி"க்காக அல்லல் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

குறைந்தபட்ச ஊதியம்: மாநிலத்திற்கு மாநிலம் நிலவும் பாரபட்சம்

இந்தியாவில் குறைந்தபட்ச ஊதியம் என்பது மாநிலத்திற்கு மாநிலம் பெருமளவில் வேறுபடுகிறது. ஒரே வேலையைச் செய்யும் இருவருக்கு இரு வேறு மாநிலங்களில் வேறுபட்ட ஊதியம் வழங்கப்படுவது, உழைப்பின் மதிப்பைச் சிறுமைப்படுத்துவதாக உள்ளது.

இந்த ஊதிய முரண்பாடுகளைக் களைய ‘தேசிய அடிப்படை ஊதியம்’ (National Floor Wage) என்ற கருத்து சட்டத்தில் இடம்பெற்றிருந்தாலும், அது தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் உண்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. 

நொய்டா போராட்டம்: தொழிலாளர்களின் கொந்தளிப்பு

அண்மையில் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் நொய்டாவில் 40,000-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் திரண்டு நடத்திய மாபெரும் போராட்டம், உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பொறுமை எல்லை மீறிவிட்டதைக் காட்டுகிறது.

தங்களுக்குச் சட்டப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டிய குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உயர்த்தி வழங்கக் கோரியும், புதிய தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகளுக்கு (Labour Codes) எதிராகவும் இந்தப் போராட்டம் வெடித்தது.

சிறிய ஆலைகள் முதல் பன்னாட்டுப் பெரிய நிறுவனங்கள் வரை அனைத்துமே தொழிலாளர்களின் உழைப்பை உறிஞ்சுவதில் ஒரே நேர்க்கோட்டில்தான் பயணிக்கின்றன.

விவசாயி vs முதலாளி: ஒரு அற விழுமிய ஒப்பீடு

விவசாயத்தில் இன்று லாபம் என்பது குதிரைக்கொம்பாக மாறிவிட்டது. ஆனாலும், தன் நிலத்தில் பாடுபடும் கூலித் தொழிலாளிக்கு உரிய கூலியைக் கொடுக்க ஒரு விவசாயி தயங்குவதில்லை.

"தான் நட்டமடைந்தாலும் பரவாயில்லை, தன் நிலத்தை நம்பி வந்தவனுக்குக் கஞ்சி ஊற்ற வேண்டும்" என்கிற அந்த உயர்ந்த சிந்தனை ஒரு விவசாயியிடம் இருக்கிறது.

ஆனால், கோடிக்கணக்கில் லாபம் ஈட்டும் முதலாளிகளுக்கு இந்தச் சிந்தனை ஏன் வருவதில்லை? இன்றைய முதலாளிகள் மிகவும் திட்டமிட்டுத் தங்கள் லாபத்தைக் குறைத்துக் காட்டுகிறார்கள் அல்லது நட்டத்தையே கணக்காகக் காட்டுகிறார்கள்.

தொழிலாளர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச பலன்களைத் தட்டிப்பறிக்க நட்டம் ஒரு கேடயமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

புதிய தொழிலாளர் சட்டங்கள்: பாதுகாப்பா? பறிப்பா?

ஊதியம், தொழில் பாதுகாப்பு, சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் தொழில்துறை உறவுகள் ஆகிய நான்கு பிரிவுகளில் கொண்டு வரப்படும் இந்த மாற்றங்கள், உண்மையிலேயே தொழிலாளர்களைப் பாதுகாக்குமா? அல்லது வேலை நேரத்தை அதிகரிப்பதற்கும், எளிதாகத் தொழிலாளர்களை வேலையிலிருந்து நீக்குவதற்கும் முதலாளிகளுக்கு அதிகாரம் வழங்குமா?

மல்லிகாவைப் போன்றவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் உழைப்பிலேயே கழிக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான கூலி என்பது இன்னும் சட்டப் புத்தகங்களுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறது.

தொழிலாளர்களின் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உறுதி செய்யாத எந்தச் சட்டமும் அவர்களைப் பாதுகாக்கப் போவதில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை.

முடிவுரை

மத்திய அரசு அமல்படுத்தத் துடிக்கும் 4 புதிய தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகள் (New Labour Codes 2020) குறித்துப் பல்வேறு ஐயங்கள் எழுகின்றன.

லாபத்தை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்ட கார்ப்பரேட் கலாச்சாரத்தில், விவசாயியின் அந்த அறச் சிந்தனை முதலாளிகளுக்கு ஒருபோதும் வரப்போவதில்லை.

அரசு கொண்டு வரும் புதிய சட்டங்கள் முதலாளிகளின் லாபத்தைப் பாதுகாப்பதை விட, தொழிலாளர்களின் வயிற்றுப்பசியையும் உரிமையையும் பாதுகாக்க முன்னுரிமை அளிக்கவில்லை என்பதையே நொய்டா போராட்டம் உணர்த்துகிறது.

பொன்.சேகர்
வழக்குரைஞர்