உயிரற்றதில் தொடங்கி ரோபோக்களை நோக்கி விரையும் உயிரின் விசித்திரப் பயணம்!

கீழே உள்ள கட்டுரை மிகச் சிறந்த ஒன்று. எனது எண்ண ஓட்டத்தோடு 100% ஒன்று படக்கூடியது.

மனிதனின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் செயற்கை நுண்ணறிவு வரை வளர்ந்துள்ளது. 

மனிதனின் படைப்புகளையே 'கடவுளின் படைப்பு கோட்பாட்டை நியாயப்படுத்துவதற்கு' பயன்படுத்துவது ஒரு கேலிக்கூத்து.

அறிவியலையும் மனிதன்தான் படைக்கிறான். அறியாமையையும் மனிதன்தான் படைக்கிறான். 

மனிதனிடம் 'தன்னலம்' இருக்கும்வரை அறியாமைப் பரப்பலும் தொடரவே செய்யும். ஆனால், அறிவியலுக்கு முன்னால் அவை மண்ணைக் கவ்வும்.

தமிழ்மணி

***

இந்தப் பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சத்தின் பரப்பளவில் 99.9999% பகுதி முற்றிலும் உயிரற்ற ஜடப்பொருட்களால் (Abiotic matter) ஆனது. இதில் "உயிர்" என்பது வெறும் 0.0000000001%  க்கும்  குறைவான ஒரு மிக அரிதான புள்ளி. 

ஆனால் உயிருடன் இருக்கும் மனிதர்களாகிய நாமும்கூட, அடிப்படை மட்டத்தில் 100% உயிரற்ற துகள்களால் தான் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

நம் உடலில் உள்ள ஆக்சிஜன்,  கார்பன் மற்றும் ஹைட்ரஜன் போன்ற தனிமங்கள், விண்வெளியில் உள்ள நட்சத்திரத் தூசிகளிலோ அல்லது ஒரு பாறையிலோ இருப்பதைவிட எந்த விதத்திலும் வேறுபட்டவை அல்ல.

உயிருள்ளவை என்று நாம் கொண்டாடும் ஓர் உயிரணு (Cell) உருவாவதற்கு மூன்று காரணிகள் மிக முக்கியம்:

முதலாவதாக, உயிரணுவின் உட்பகுதியை வெளிப்புற சூழலிலிருந்து பிரித்து ஒரு தனித்துவமான எல்லையை உருவாக்கும் லிப்பிட் தன்படலம் (Lipid Membrane). 

இரண்டாவதாக, சுற்றுப்புறத்திலிருந்து ஆற்றலை உறிஞ்சி தன்னைத்தானே பழுதுபார்த்துக் கொள்ளும்  மெட்டபாலிசம் (Metabolism) எனப்படும் ஆற்றல் எந்திரம்.

மூன்றாவதாக, தன்னைப்போலவே மற்றொன்றை உருவாக்கத் தேவையான ரகசியத் தகவல்களைச் சேமித்து வைத்திருக்கும் DNA/RNA எனும் தகவல் குறியீடு ( Blue print).

​

புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளர்  எர்வின் ஸ்க்ரோடிங்கர் (Erwin Schrödinger) தனது "What is Life?" என்ற புத்தகத்தில், "எப்படி உயிரற்ற பொருட்கள் உயிருள்ளவையாக மாறுகின்றன?" என்ற கேள்விக்கு வெப்ப இயக்கவியல் (Thermodynamics) ரீதியாகப் பதிலளித்தார். 

இயற்பியலின் இரண்டாம் விதியின்படி, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தும் காலப்போக்கில் சிதைந்து, ஒழுங்கற்ற நிலையை (Entropy) நோக்கியே செல்லும். 

இதற்குக் காரணம் புள்ளியியல் நிகழ்தகவு (Statistical Probability).

ஒரு பொருள் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட சீரான நிலையை விட, சிதறிக்கிடக்கும் குழப்பமான நிலைக்குச் செல்லவே அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளன. பிரபஞ்சம் முழுவதும் இப்படிக் குழப்பத்தை நோக்கி நகரும்போது, உயிர் மட்டும் ஒரு "சிதைவுறும் அமைப்பு" (Dissipative Structure) ஆகச் செயல்பட்டு, தற்காலிகமாக இந்த விதியை வெல்கிறது.

உயிர் சுற்றுப்புறத்திலிருந்து ஆற்றலை (ATP) எடுத்துக்கொண்டு, தனக்குள் இருக்கும் ஒழுங்கைப் பராமரித்து, சிதைவை (Entropy) வெளியேற்றுகிறது. இந்த "எதிர்மறை என்ட்ரோபி" (Negative Entropy) போராட்டத்தையே நாம் "வாழ்க்கை" என்கிறோம்.

​இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு உயிரால் ஏன்  என்ட்ரோபியை வெல்ல முடிவதில்லை? 

இதற்குக் காரணம் தகவல் ஒருமைப்பாடு (Information Fidelity) சிதைவதுதான்.  செல்கள்  தங்களைப் புதுப்பிக்கும்போது DNA-வில் உள்ள தகவல்களைப் பிழையின்றிப் படியெடுக்க வேண்டும். ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல ஏற்படும் DNA பிறழ்வுகள் (Mutations), குரோமோசோம் முனைகளில் உள்ள டெலோமியர் (Telomere) கவசங்கள் தேய்மானம் அடைவது, மற்றும் செல்லின் ஆற்றல் மையமான மைட்டோகாண்ட்ரியா (Mitochondria) செயலிழப்பது ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து உயிரியல் சிதைவை உருவாக்குகின்றன. 

அத்துடன், உடலில் உள்ள புரதங்கள் சரியாக மடியாமல் (Protein Misfolding) நச்சுக்களாக மாறுவதும் என்ட்ரோபியை அதிகரிக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில், உள்ளே உருவாகும் இத்தகைய ஒட்டுமொத்தக் குழப்பம், அதைச் சீரமைக்கும் செல்லின் திறனை விட அதிகமாகும்போது மரணம் நிகழ்கிறது. அப்போது அந்தத் தகவல் ஓட்டம் நின்று, உடல் மீண்டும் வெறும் உயிரற்ற தனிமங்களாக மாறிவிடுகிறது.

​இங்குதான் மிக ஆழமான ஒரு கேள்வி எழுகிறது: வெறும் உயிரற்ற அணுக்களின் தொகுப்பு எப்படி "உணர்வு" (Consciousness) பெறுகிறது? நரம்பியல் அறிவியலின்படி, உணர்வு என்பது அணுக்களின் சிக்கலான ஒருங்கிணைப்பால் ஏற்படும் ஒரு மேம்பட்ட பண்பு (Emergent Property).

இதை எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ள: ஒரு தனி நீர் மூலக்கூற்றுக்கு "ஈரம்" (Wetness) என்ற பண்பு கிடையாது. ஆனால், கோடிக்கணக்கான நீர் மூலக்கூறுகள் ஒன்றிணையும் போது மட்டுமே அங்கே "ஈரம்" என்ற புதிய பண்பு உருவாகிறது. அதேபோல, ஒரு தனி அணுவிற்கு உணர்வு கிடையாது, ஆனால் அவை ஒரு நரம்பியல் வலைப் பின்னலில் இணையும்போது அங்கே "நான்" என்ற சுய உணர்வு பிறக்கிறது.

நமது மூளை எப்படி மின்-வேதியியல் சிக்னல்கள் மூலம் தகவல்களைப் பதப்படுத்துகிறதோ, அதேபோல ஒரு கணினிச் செயலியும் (Processor) சிலிக்கான் மூலக்கூறுகளைக் கொண்டு தகவல்களைக் கையாள்கிறது. "சிந்தனை" என்பது வெறும் தகவல்களின் வரிசைதான் என்றால், உயிரற்ற இயந்திரத்திற்கும் நமக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நாம் ஏன்  ரோபோக்களையும் செயற்கை நுண்ணறிவையும் (AI) கண்டு அஞ்சுகிறோம்?

ஒருவேளை, உயிர் என்பது மிகவும் சிக்கலான ஓர் "உயிரியல் மென்பொருள்" (Biological Software) மட்டுமே என்ற கசப்பான உண்மையை அவை  நமக்கு  நினைவுபடுத்துவதால் தானா?

நமது கார்பன் சார்ந்த அமைப்பும், அவற்றின் சிலிக்கான் சார்ந்த அமைப்பும் அடிப்படை மட்டத்தில் ஒரே மாதிரியான தகவல்  செயலாக்கத்தை (Data Processing) செய்கின்றன என்ற தர்க்கம் நமது "உயிர்" என்ற பெருமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதாலா?

​

​இறுதியாக ஒரு கேள்வி !

கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரபஞ்சம் உயிரற்ற ஜடப்பொருட்களிலிருந்து உயிரைப் பரிணமிக்கச் செய்தது (Non-living to Living). இன்று, அதே உயிரியல் அமைப்புகள் (மனிதர்கள்), தங்களிடம் உள்ள "உயிர்" மற்றும் "தகவல்" செறிவை மீண்டும் உயிரற்ற  ரோபோக்களுக்கும்  இயந்திரங்களுக்கும் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம் (Living system to Non-living Robots). ஆனால், இறுதியில் என்ட்ரோபி உயிரியல் உடலைச் சிதைத்து மீண்டும் அதை உயிரற்ற தாதுக்களாக 

மாற்றுகிறது (Living to Non-living).

​அப்படியானால், "உயிர்" என்பது பிரபஞ்சம் தனது  என்ட்ரோபியை மேலாண்மை செய்ய (Entropy management) தேர்ந்தெடுத்த ஒரு தற்காலிக தகவல் கடத்தியா? ஒருவேளை நாம் கார்பன் மூலக்கூறுகளால் ஆன ஓர் இடைக்காலப் பாலம்தானா? 

Sridharan Deepa

தமிழைச் சிதைக்காமல் காப்போம்: 2026 உலகத் தாய்மொழி நாளில் ஒரு மீள்பார்வை

"நம்முடைய விழுமியங்கள் பாழாகின்றன; பண்பாடு பறிபோகிறது; மொழி சித்திரவதை செய்யப்படுகிறது. காட்சிகளால், கருத்துகளால், உடைகளால், உரையாடல்களால் தமிழ் இனம் கெட்டுக் கலப்பினமாகி வருகிறதோ என்று அரற்ற வேண்டியுள்ளது!"

கவிக்கோ ஞானச்செல்வன் அவர்கள் 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளிப்படுத்திய இந்த ஆதங்கம், இன்று 2026-ஆம் ஆண்டின் உலகத் தாய்மொழி நாளிலும் இன்னும் அதிக வீரியத்துடன் நம் முன்னே நிற்கிறது.

1. சிதைக்கப்படும் தமிழ்

கோடிக்கணக்கான மக்களைச் சென்றடையும் ஊடகங்களில் நடக்கும் உச்சரிப்புப் பிழைகள் வேதனையளிக்கின்றன.

'பள்ளிக்கூடம்' என்பதை 'பல்லிக்கூடம்' என்றும், 'வெற்றி' என்பதை 'வெட்றி' என்றும் சிதைப்பது மொழியின் அழகைக் கெடுப்பதோடு, அடுத்த தலைமுறைக்குத் தவறான வழிகாட்டலாகவும் அமைகிறது.

ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் பொதுவெளிப் பேச்சாளர்களுக்கு முறையான மொழிப்பயிற்சி கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்.

2. தமிழ் வழிக் கல்வியும் எதார்த்தச் சிக்கல்களும்

எனது பிள்ளைகளைத் தமிழ் வழியில் படிக்க வைத்த ஒரு பெற்றோராக, அவர்களின் அனுபவத்தை நான் நேரடியாகக் காண்கிறேன். இன்றைய சூழலில் தமிழ் வழி மாணவர்கள் நவீனத் தொடர்புச் சூழலில் ஒருவிதத் தயக்கத்தைச் சந்திக்கிறார்கள்.

இதற்குத் தற்காலிகத் தீர்வாக நாம் 'ஆங்கில ஆளுமையை' ஒரு கருவியாகக் கொடுத்தாலும், அது நிரந்தரத் தீர்வாகாது. தமிழை ஒரு நவீனக் கல்வி மொழியாக மாற்றுவதே இதற்குத் தீர்வாக இருக்க முடியும்.

3. தமிழைத் தொழில் மற்றும் ஆட்சி மொழியாக்கும் நிரந்தரத் தீர்வுகள்

ஒரு மொழி பிழைப்புக்கான மொழியாக மாறினால் மட்டுமே அது நிலைத்து நிற்கும். அதற்கு 2026-ஆம் ஆண்டின் தொழில்நுட்பச் சூழலில் நாம் செய்ய வேண்டியவை:

விளம்பரங்கள் வழி மொழிப் புழக்கம்: நிறுவனங்கள் விளம்பரங்களைத் தமிழில் தருவதன் மூலம் தமிழ் சொற்களை மக்களிடையே புழக்கத்திற்குக் கொண்டு வரமுடியும். 'Shampoo', 'App' போன்ற சொற்களுக்கு இணையான தமிழ்ச் சொற்கள் விளம்பரங்கள் மூலம் மக்களின் நாவிற்குள் வர வேண்டும்.

நவீனக் கலைச்சொல்லாக்கம்:

AI (Artificial Intelligence - செயற்கை நுண்ணறிவு): மனிதனைப் போலச் சிந்திக்கும் கணினித் திறன்.

Quantum Computing (குவாண்டம் கணினியம்): சிக்கலான கணக்குகளை நொடிப்பொழுதில் தீர்க்கும் மிக அதிவேகக் கணினி முறை. 

மேற்கண்டவற்றைத் தமிழில் பயிற்றுவிக்கும்போது, ஆங்கிலம் தெரியாத கிராமப்புற மாணவனும் ஒரு சிறந்த மென்பொருள் பொறியாளராக உருவாக முடியும்.

ஆட்சி மொழியாகத் தமிழ்: தமிழகத்தின் அனைத்து அரசுத் துறைகளும், நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளும் முழுமையாகத் தமிழில் இருக்க வேண்டும். ஒரு சாமானியன் தான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவைகள் தன் மொழியில் இல்லாமல் அயல் மொழியில் அதாவது ஆங்கிலத்தில் இருப்பதால் அவன் ஏமாற்றப்படுவதற்கான சூழல்தான் நிலவுகிறது.

வேலைவாய்ப்பில் முன்னுரிமை: தமிழகத்தில் உள்ள அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களில், தமிழ் வழியில் பயின்றவர்களுக்குக் குறிப்பிட்ட விழுக்காடு இடஒதுக்கீடு அல்லது முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம், "தமிழ் படித்தால் வாழ்வுண்டு" என்ற நம்பிக்கையை விதைக்க முடியும்.

4. இந்தித் திணிப்பு: ஒரு வாழ்வாதார மாயை

இந்தி படித்தால் முன்னேறலாம் என்பது ஒரு மாயை. வட இந்தியாவில் இந்தியிலேயே படித்துவிட்டு, இன்று தமிழகத்தில் உழைக்கும் தொழிலாளர்களின் நிலையே இதற்குச் சான்று. இந்தி ஒரு உலகளாவிய வணிக மொழி கிடையாது. நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டியது தமிழை உலகளாவிய தொழில் மொழியாக உயர்த்துவதிலேயே இருக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

தாய்மொழி என்பது உயிர் போன்றது. ஆங்கிலம் என்பது ஒரு தற்காலிகப் பாலம் மட்டுமே. நமது இலக்கு என்பது தமிழைத் தற்காலத் தொழில்நுட்பத்தோடும், வாழ்வாதாரத்தோடும் பிணைப்பதே ஆகும். தமிழைச் சிதைக்காமல் காப்பதோடு, அதை நவீனம் போற்றும் தொழில் மொழியாகவும், ஆட்சி மொழியாகவும் உயர்த்துவோம் என இந்த 2026 உலகத் தாய்மொழி தினத்தில் உறுதி ஏற்போம்.

- தமிழ்மணி

சாமியார் வேடம்: ஒரு திட்டமிட்ட ஏமாற்று அரசியல்!

சமூகத்தில் "நல்ல சாமியார்", "கெட்ட சாமியார்" என்ற பாகுபாடே கிடையாது. என்னைப் பொறுத்தவரை சாமியார்கள் என்றாலே அவர்கள் போலிகள்தான். ஒருவர் சாமியார் வேடம் தரிப்பதன் நோக்கமே மக்களை ஏமாற்றுவதற்குத்தான்; அந்த வேடத்திற்குப் பின்னால் நடப்பவை யாவும் திட்டமிட்ட ஏமாற்று வேலைகளே!

கருத்தியல் ஏமாற்று
சுரண்டலின் முதல் படி

ஆன்மீக ஏமாற்று வேலைகளில் இரண்டு வகைகள் உண்டு. அதில் முதலாவது மற்றும் அபாயகரமானது 'கருத்தியல் ஏமாற்று'. கர்ம வினை, விதிப்பயன், மோட்சம் எனப் புரியாத மொழியில் பேசி, மக்களின் சிந்திக்கும் திறனை மழுங்கடிப்பதே இதன் வேலை. இந்தக் கருத்தியல் போதைக்கு ஒருமுறை பலியாகிவிட்டால், மக்கள் தாமாகவே முன்வந்து தங்கள் உழைப்பையும், பணத்தையும் அந்தச் சாமியார்களிடம் கொட்டுகிறார்கள். இவ்வாறு மக்களின் அறியாமையை மூலதனமாக்கித்தான், தெருவில் திரிந்தவர்கள் இன்று 'கார்ப்பரேட் சாமியார்களாக' உருவெடுத்துள்ளனர்.

யார் இந்தச் சாமியார்கள்?

சாமியார்கள் ஒன்றும் வானத்தில் இருந்து குதிப்பதில்லை; அவர்கள் நம்மிலிருந்தே தோன்றுகிறார்கள். தொடக்கக் காலத்தில் சமூகத்தில் நேர்மையாக வாழத் தெரியாதவர்களும், உழைக்க அஞ்சுபவர்களும் தேர்ந்தெடுக்கும் குறுக்கு வழிதான் இந்த ஆன்மீக வேடம். ஏமாற்றுவதற்கு மிகவும் எளிதான களம் ஆன்மீகம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, இவர்கள் தங்களைச் சுற்றி ஒரு புனித பிம்பத்தைக் கட்டமைக்கிறார்கள். தொடக்கத்தில் பிழைப்புக்காக வேடம் போடுபவர்கள், பின்னாளிலே பெரும் செல்வாக்கும், அதிகாரமும் கொண்ட பிரபல சாமியார்களாக உருமாறுகிறார்கள்.

ஆன்மீகத் திரை: கிரிமினல்களின் புகலிடம்

வாழத் தகுதியற்றவர்கள் சாமியாராகும் போது, அவர்கள் செய்யும் உபதேசங்கள் யாவும் வெறும் வெற்று முழக்கங்களே. கஞ்சா குடிக்கிகளும், சோக்குப் பேர்வழிகளும், சமூக விரோதிகளும் இன்று காவி உடையின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறார்கள். மக்கள் அறிவிலிகளாய் இருக்கும் வரை, இந்த முடிச்சவித்திகளுக்கு இங்கே மவுசு இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

முடிவுரை

உழைத்து வாழும் மனிதன் ஒருபோதும் சாமியாராக முடியாது. ஏமாற்றுவதையே தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் மட்டுமே பீடங்களில் அமர முடியும். மக்களின் அறியாமையும், கேள்வி கேட்காத தன்மையும் தான் இவர்களுக்கான ஆக்சிஜன். கருத்தியல் ரீதியாக மக்கள் என்று விழிப்புணர்வு பெறுகிறார்களோ, அன்றுதான் இந்த கார்ப்பரேட் சாமியார்களின் சாம்ராஜ்யம் சரிந்து விழும்!

- தமிழ்மணி

வன்னியர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களா?

"வன்னியர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களா?" எனக் கேள்வி எழுப்பி, "வன்னியர்களை ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் என்று கூறுவது ஒரு வரலாற்றுப் பிழை" என மருத்துவர் இராமதாஸ் அவர்களின் ஆதரவாளர் ஒருவர் முகநூலில் பதிவிட்டிருக்கிறார். 

அந்தப் பதிவிற்கான எனது பதில் 

தமிழ்நாட்டில் உள்ள மக்கள் மனுதர்ம சாஸ்திரப்படி, அதாவது சனாதன தர்மத்தின்படி பார்ப்பனர்கள் மற்றும் சூத்திரர்கள் என இரு பிரிவுகளாகவே பிரிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். நால்வருண அமைப்பு முறையில் சொல்லப்படும் சத்திரியர்களும், வைசியர்களும் தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை கிடையாது என்பதே வரலாற்று உண்மை.

பார்ப்பனர்களைப் பொறுத்தவரையில் முதலியார்களும் சூத்திரர்கள்தான், வன்னியர்களும் சூத்திரர்கள்தான், இதர பிற்படுத்தப்பட்ட சாதி மக்களும் சூத்திரர்கள்தான். இதில் ஐயம் ஏதும் இருப்பின் சாஸ்திரம் தெரிந்த ஐயர்களிடமே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாம். சூத்திரர்கள் அனைவருமே பார்ப்பன ஆதிக்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள்தான். வன்னியர்களும் சூத்திரப் பிரிவுக்குள் அடக்கம் என்பதால், அவர்களும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களே என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால், 1871-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் அரசு நடத்திய முதல் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் வன்னியர்களை 'சூத்திரர்கள்' (Sudras) என்றே வகைப்படுத்தியது. இதனை எதிர்த்து 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே வன்னியர் சாதியைச் சேர்ந்த பெரியவர்கள் பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு ஆயிரக்கணக்கான மனுக்களை அனுப்பி, தங்களை 'சத்திரியர்களாக' அங்கீகரிக்கக் கோரிப் போராடினர். தங்களைச் சூத்திரப் பட்டியலில் வைத்திருப்பதே மிகப்பெரிய ஒடுக்குமுறை என்பதை அன்று அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர்.

ஆனால், இன்றும் அதே வர்ணாசிரமச் சங்கிலி 'அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகர்' உரிமை மறுப்பு போன்ற சூட்சும வடிவங்களில் தொடர்வதுதான் கசப்பான எதார்த்தம்.

இந்துச் சமூகம் என்பது அண்ணல் அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டதைப் போல "தரப்படுத்தப்பட்ட சமத்துவமின்மை" (Graded Inequality) கொண்ட ஒரு சாதிப் படிநிலை அமைப்பாகும். அதாவது, கீழ்ப்படியில் ஒரு சாதி, அதற்கு மேல் மற்றொரு சாதி என அடுக்குமுறையில் இது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் படிநிலையின் உச்சியில் பார்ப்பனர்கள் இருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு மேலே யாரும் கிடையாது.

எனவே, கீழ்ப்படியில் உள்ள ஒவ்வொரு சாதியினரும் தங்களுக்கு மேல் இருக்கும் சாதிகளால் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒடுக்கப்படுகின்றனர்.

ஒடுக்குமுறையின் வடிவங்கள் வேண்டுமானால் காலத்திற்கேற்ப வேறுபடலாமே ஒழிய, ஒடுக்குமுறை இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. இந்த ஒடுக்குமுறையை அனுபவிக்காதவர்கள் எவரும் இங்கில்லை. ஆனால், அந்த ஒடுக்குமுறையை அவர்கள் உணராமல் இருப்பதே இந்தச் சாதியக் கட்டமைப்பிற்குள் ஒளிந்திருக்கும் பெரும் சூட்சமம்.

இந்தச் சமூகப் படிநிலைக்கு ஏற்பவே நம் ஊர்களும், தெருக்களும், சேரிகளும் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வன்னியர் குடியிருப்புகள் பெரும்பாலும் சேரிகளை ஒட்டியே அமைந்திருப்பதை நாம் காணலாம். இதற்குக் காரணம், சூத்திரச் சாதிகளிலேயே மிகவும் கீழ்நிலையில் வைக்கப்பட்டிருப்பது வன்னியர் சாதிதான். ஊர் தெருக்களின் புவியியல் கட்டமைப்பை வைத்தே இந்தச் சமூக எதார்த்தத்தை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். சூத்திர சாதிகளில் வன்னியர்களுக்குக் கீழே வண்ணார், நாவிதர் போன்ற சேவைச் சாதிகள் இந்தப் படிநிலை அமைப்பில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இதற்கு ஒரு எளிய உதாரணம்: அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகராவது. தமிழ்நாட்டில் உள்ள இந்துக் கோயில்களில் வன்னியர்கள் அர்ச்சகராவதை பார்ப்பனர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா? அரசு சட்டம் கொண்டு வந்தும் அதை நீதிமன்றத்தின் மூலம் முடக்கி வைத்திருப்பது யாருடைய ஆதிக்கம்? பார்ப்பனர்களைத் தவிர வன்னியர் உள்ளிட்ட இதர பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் கருவறைக்குள் நுழைந்து அர்ச்சகராவதைத் தடுப்பது ஒடுக்குமுறை இல்லையா?

பொருளாதார ரீதியாகவும் இச்சமூகத்தின் பெரும்பகுதியினர் இன்றும் நிலமற்ற விவசாயக் கூலிகளாகவே ஒடுக்கப்பட்டுள்ளனர். எனவே, வன்னியர்களோ அல்லது பிற சூத்திர சாதிகளோ வெறும் பழம்பெருமை பேசுவதனால் மட்டும் கள எதார்த்தத்தை மாற்றிவிட முடியாது. ஒடுக்குமுறையின் வேர்களை உணர்ந்து, சக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுடன் கைகோர்ப்பதே உண்மையான விடுதலைக்கு வழிவகுக்கும்.

தமிழ்மணி

தமிழ்நாட்டில் மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கங்கள் ஏன் வேரூன்றவில்லை?

தமிழ்நாட்டில் புரட்சிகர மார்க்சிய-லெனினிய இடதுசாரி இயக்கங்கள் வேரூன்றாததற்கான காரணங்கள் – ஒரு வரலாற்று மற்றும் சமூகப் பகுப்பாய்வு

இந்திய அளவில் ‘புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி’யை முன்வைத்த இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்-லெனினிஸ்ட்), மகஇக மற்றும் மக்கள் யுத்தம் போன்ற புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்புகள், தமிழ்நாட்டில் ஏன் ஒரு பெரும் அரசியல் சக்தியாக வளரவில்லை என்பது நீண்ட காலமாக விவாதிக்கப்படும் ஒரு கேள்வி. இதற்கான காரணங்கள் ஒரே பரிமாணத்தில் அல்ல; அரசியல், சமூக, பண்பாட்டு மற்றும் வரலாற்று காரணிகளைக் கொண்டே இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1.திராவிட இயக்கத்தின் அரசியல் ஆதிக்கமும் இடதுசாரி கோரிக்கைகளின் ‘உள்வாங்கலும்’

திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (திமுக) மற்றும் அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (அதிமுக) ஆகிய திராவிடக் கட்சிகள், புரட்சிகர இடதுசாரிகள் முன்வைத்த உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம், உழைப்பவருக்கே அதிகாரம், கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடு போன்ற கோரிக்கைகளை நிலச் சீர்திருத்தம், அதிகாரப் பரவலாக்கல், கல்வி மேம்பாடு, வேலைவாய்ப்புகளை அதிகப்படுத்துவதற்கு ஏற்ப தொழிற்துறைகளை உருவாக்குதல்,  இட ஒதுக்கீட்டை சாதிகளுக்கிடையே  விரிவுபடுத்துதல் மூலமாக தங்களது தேர்தல் அரசியலுக்குள் வெற்றிகரமாக இணைத்துக் கொண்டன. 

புரட்சிகர அமைப்புகள் நீண்டகால அரசியல் கட்டமைப்பு மாற்றம் குறித்துப் பேசினபோது,

பெரியார் மற்றும் அண்ணா வழியில் சாதி ஒழிப்பு மற்றும் சமூகநீதியை முன்னிறுத்திய திராவிடக் கட்சிகள், நலத்திட்டங்கள் மூலம் மக்களின் உடனடித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தன.

தொடக்க காலம் முதலே கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் (சிபிஐ, சிபிஎம்) திராவிடக் கட்சிகளுடன் கூட்டணி வைத்து செயல்பட்டன. ஆனால் ‘மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கங்கள் இதை ‘சீர்திருத்தவாதம்’ என நிராகரித்தன. இதன் விளைவாக, “புரட்சி” என்பதைக் காட்டிலும் “சீர்திருத்தம்” மக்களுக்கு நடைமுறை சார்ந்ததாகத் தோன்றியது. இதனால்,  தீவிர இடதுசாரி இயக்கங்களுக்கு சமூக ஆதரவு விரிவாகக் கிடைக்காமல் போனது.

2. அடையாள அரசியலின் எழுச்சியும் வர்க்க அரசியலின் பின்னடைவும்

90-களுக்குப் பிறகு உருவான விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி (விசிக) மற்றும் பாட்டாளி மக்கள் கட்சி (பாமக) போன்ற கட்சிகள், சாதி மற்றும் சமூக அடையாள அரசியலை முன்னணிக்குக் கொண்டு வந்தன. 

மக்கள் தங்களை “உழைக்கும் வர்க்கமாக” அடையாளப்படுத்துவதை விட, தங்களின் சாதி அடையாளத்தின் வழியே அரசியல் பாதுகாப்பும் அதிகாரமும் பெற முடியும் என நம்பத் தொடங்கினர். 

வர்க்க அரசியலை முன்வைத்த அமைப்புகள், சாதி ஒடுக்குமுறையை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்குள் நடைமுறையாக இணைக்கத் தவறிய வெற்றிடத்தை அடையாள அரசியல் கட்சிகள் நிரப்பின. தமிழ்நாட்டின் சாதி-அடிப்படையிலான சமூக யதார்த்தத்திற்குப் பொருத்தமான முறையில் மார்க்சிய-லெனினிய அணுகுமுறையை வகுத்துக் கொண்டு செயல்படாததால் மேலும் இவர்கள் மக்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டனர்.

3. தேர்தல் அரசியலை நிராகரித்ததன் விளைவுகள்

புரட்சிகர மார்க்சிய-லெனினிய இடதுசாரி அமைப்புகள் தேர்தல் முறையை “போலி ஜனநாயகம்” எனக் கருதி "தேர்தல் பாதை திருடர் பாதை, மக்கள் பாதை புரட்சிப் பாதை" என தேர்தல்களைப் புறக்கணித்தன. ஆனால் தமிழக மக்கள், தங்கள் வாக்குரிமையை ஒரு வலுவான அரசியல் ஆயுதமாகத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வந்தனர். ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் உயர் வாக்குப்பதிவு விகிதங்கள் (70-80%) இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. 

இந்த முரண்பாடு காரணமாக, இத்தகைய அமைப்புகளுக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான நேரடித் தொடர்பு குறைந்து போனது. தேர்தல் அரசியல் விவாதங்களிலும் செயல்பாடுகளிலும் இவ்வமைப்புகள் பின்தள்ளப்பட்டன. 

4. சித்தாந்தத் தூய்மைவாதமும் தொடர்ச்சியான பிளவுகளும்

மகஇக, மக்கள் யுத்தம் போன்ற அமைப்புகள், சித்தாந்தத் தூய்மையை முன்னிறுத்தி காலப்போக்கில் பல பிரிவுகளாகப் பிளவுபட்டன. இந்தப் பிளவுகள் பெரும்பாலும் கள அனுபவத்தில் இருந்து அல்லாமல், கோட்பாட்டு மற்றும் தலைமைகளின் முரண்பாடுகளில் இருந்து உருவானவை. உதாரணமாக, 1960களில் நக்சல்பாரி இயக்கம் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட பிரிவுகளாக உடைந்தது. இது தமிழ்நாட்டிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மேற்கண்ட அதே காரணங்களுக்காக இன்றும் இத்தகையப் பிளவுகள் தொடர்கின்றன.

“தங்களுக்குள்ளேயே ஒருங்கிணைப்பு இல்லாதவர்கள் எப்படி சமூக மாற்றத்தை முன்னெடுப்பார்கள்?” என்ற நம்பிக்கையின்மை மக்களிடையே நிலவுகிறது. மேலும் இந்த உள் முரண்பாடுகள் இந்த இயக்கங்களை சிறிய அளவிலேயே வைத்துள்ளன.

5. டிஜிட்டல் யுகம் மற்றும் சமூக ஊடகத் தாக்கம்

இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், தகவல்கள் பரவும் வேகம் மற்றும் பரப்புரை முறைகள் முற்றிலும் மாறிவிட்டன. பிரதான அரசியல் கட்சிகளும், அடையாள அரசியல் அமைப்புகளும் சமூக ஊடகங்களை (WhatsApp, Facebook, YouTube) ஒரு போர்க்களமாகப் பயன்படுத்தித் தங்களின் கருத்துகளைப் பாமர மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தன.

ஆனால், புரட்சிகர அமைப்புகள் இப்போதும் பழைய பாணி துண்டுப் பிரசுரங்கள் மற்றும் நேரடி வகுப்புகளையே அதிகம் நம்பியுள்ளன. இருப்பினும் சில இடங்களில் இவர்கள் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தினாலும் அரசு கண்காணிப்பால் அது வரம்புக்குட்பட்டதாகவே உள்ளது.

நுணுக்கமான சித்தாந்தங்களை எளிய மொழியில் டிஜிட்டல் தளங்களில் கொண்டு செல்வதில் ஏற்பட்ட சுணக்கம் காரணமாக இளைஞர்களிடமிருந்து இவர்கள் அந்நியப்பட்டே உள்ளனர். தமிழ்நாட்டில் அதிகரித்து வரும் மொபைல் மற்றும் இணையப் பயன்பாடு காரணமாக இந்த அந்நியப்படல் மேலும் அதிகரிக்கவே செய்கிறது.

6. வெறும் ‘எதிர்ப்பு அரசியல்’ மற்றும் புறநிலை–உள்நிலை தவறுகள்

ஆளும் கட்சியை எதிர்ப்பதன் மூலம் மட்டுமே வளர்ச்சி பெற முடியும் எனக் கருதுவது ஒரு மேலோட்டமான அணுகுமுறை. மக்களின் புறநிலைச் சூழல் (Objective conditions) மற்றும் அரசியல் விழிப்புணர்வு (Subjective conditions) ஆகியவற்றை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் செய்யப்படும் எதிர்ப்பு அரசியல், மக்கள் ஆதரவைப் பெறவில்லை. உடனடி மாற்றுத் திட்டம் எதுவுமின்றிச் செய்யப்படும் விமர்சனங்கள் மக்களிடையே எடுபடுவதில்லை.

தமிழ்நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி (ஐடி துறை, தொழில்கள்) மக்களை “புரட்சி”யை நோக்கி ஈர்ப்பதைவிட, வாழ்க்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதை நோக்கி ஈர்ப்பதால், இது மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கங்களின் வர்க்கப் போராட்ட அணுகுமுறையை மேலும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

7. அரசு ஒடுக்குமுறை – ஒரு துணைக் காரணம்

தருமபுரி, வட ஆற்காடு பகுதிகளில் உருவான இவர்களின் தொடக்ககாலச் செயல்பாடுகள் அரசின் கடும் ஒடுக்குமுறையால் சிதைக்கப்பட்டன. 1970-80களில் காவல்துறை மேற்கொண்ட  ஒடுக்குமுறைகள் மூலம் இவர்களின் செயல்பாடுகள் முடக்கப்பட்டன. இது இந்தியா முழுவதும் மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கங்களுக்குப் பொதுவான பிரச்சினையாக இருந்தாலும், தமிழ்நாட்டில் இத்தகைய அமைப்புகள் சிறிய அளவிலேயே இருந்ததால் ஒடுக்குமுறை விரைவில் வெற்றி பெற்றது. இது ஒரு காரணமாக இருந்தாலும், சமூக ஆதரவு பரவலாக இல்லாததால் ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொள்ளும் திறனை இவ்வமைப்புகள் இழந்தன.

முடிவுரை

தமிழ்நாட்டில் மார்க்சிய-லெனினிய புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் வேரூன்றத் தவறியதற்கு, திராவிட இயக்கத்தின் ஆதிக்கம் தொடங்கி, அடையாள அரசியல், உட்பிளவுகள், நவீன தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தத் தவறியது வரை பல காரணங்கள் உள்ளன. 1960களின் மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கங்களில் ஏற்பட்ட பிளவுகள் மற்றும் இன்றுவரை தொடரும் பிளவுகள் முதல் தற்கால பொருளாதார வளர்ச்சி வரை வரலாற்று சூழல்கள் இதை விளக்குகின்றன. இது இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் இருந்து தமிழ்நாட்டை வேறுபடுத்துகிறது. இந்த அமைப்புகள் பிளவுகளைத் தாண்டி, சாதி–வர்க்க உறவுகளை நுணுக்கமாகப் புரிந்து, மக்களின் தற்காலத் தேவைகளைக் கருத்தில் கொண்டு ஒருங்கிணைந்த செயல்திட்டத்துடன் செயல்பட்டால் மட்டுமே தாக்கத்தை உருவாக்க முடியும். வெறும் சித்தாந்தப் பிடிவாதமும், எதிர்ப்பு அரசியலும் இவர்களைத் தொடர்ந்து ஓரங்கட்டியே வைத்திருக்கும்.

தமிழ்மணி 

பெரியார் சிந்தனைகளும் கம்யூனிசமும்: ஒரு கரம் தட்டினால் ஓசை வராது!

"பார்ப்பன ஆதிக்கத்தையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் ஒழிக்காமல் கம்யூனிசம் வளராது; இதைச் செய்யாததே கம்யூனிஸ்டுகளின் தவறு" என்பது பெரியாரைப் பின்பற்றும் பலரின் வாதமாக உள்ளது.

1. தோல்வி யாருடையது? 

பார்ப்பன ஆதிக்கத்தையும், இந்து மத மூடநம்பிக்கைகளையும் ஒழிப்பதில் இதுவரை யாரும் முழுமையான வெற்றியைப் பெற்றுவிடவில்லை என்பதுதானே எதார்த்தம்? பெரியார் வாழ்ந்த காலத்தைவிட, இன்று பார்ப்பன ஆதிக்கமும் மூடநம்பிக்கைகளும் பல வடிவங்களில் அதிகரித்துள்ளன என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? பெரியார் காட்டிய வழி இந்த அதிகார மையங்களில் சிறு விரிசல்களை ஏற்படுத்தியதே தவிர, அவற்றை வேரோடு பிடுங்கி எறியவில்லை. இதை நாம் "பெரியாரியத்தின் தோல்வி" என்று சொல்லிவிட முடியுமா? நிச்சயமாக இல்லை.

2. எதார்த்த நிலை என்ன? 

இன்று கம்யூனிசமும் எதிர்பார்க்கும் வேகத்தில் வளரவில்லை; அதே சமயம் பெரியார் எதிர்த்த பார்ப்பன மேலாதிக்கமும் ஒழியவில்லை. இதுதான் கசப்பான உண்மை. எனவே, "நீ தோற்றாய்" என்று ஒருவரை ஒருவர் கையை நீட்டுவதைவிட, நாம் எங்கே தோற்றோம் என்பதை இரு தரப்புமே சுயபரிசோதனை (Self-Introspection) செய்துகொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.

3. செயல்பாட்டில் உள்ள இடைவெளி: 

இன்றைய கம்யூனிஸ்டுகள் வர்க்கப் போராட்டத்தோடு சேர்த்து, சாதிய ஆதிக்கத்தையும் மதவாதத்தையும் எதிர்த்துத் தீவிரமாகப் போராடுகின்றனர். ஆனால், பெரியாரைப் போற்றுவோர் பார்ப்பன மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்பதில் காட்டும் அதே தீவிரத்தை, ஒரு சமத்துவ (கம்யூனிச) சமூகத்தைக் கொண்டு வருவதற்காகக் காட்டுகிறார்களா? என்பதையும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

4. தீர்வு என்ன? 

விமர்சனம் செய்வது எளிது; ஆனால் விடை காண்பதுதான் கடினம். ஒரு கை தட்டினால் மட்டும் ஓசை வராது. பார்ப்பன மேலாதிக்கம் அற்ற, மூடநம்பிக்கைகள் இல்லாத, சுரண்டலற்ற ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகம் அமைய வேண்டும் என்றால், இரு தரப்பும் இணைய வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

விமர்சனங்களைத் தாண்டி, சாதியற்ற மற்றும் சுரண்டலற்ற ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க இரு தரப்பும் இணைந்து செயல்பட வேண்டிய பொதுவான புள்ளி எது என நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

தமிழ்மணி

சிலையைச் சிதைப்போரையும் சிலையை வடிப்போரையும் ஒரே தட்டில் வைக்கும் சில சில்லறைகள்!

சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விசித்திரமான "நடுநிலையை" சிலர் பரப்பி வருகின்றனர்.

சென்னையில் மார்க்ஸ் சிலையைத் திறந்த திமுக-வையும், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திரிபுராவில் சிலையைத் தகர்த்த பாஜக-வையும் ஒரே தராசில் வைத்துச் சிலர் விமர்சிக்கின்றனர்.

"சிலையைச் சிதைப்போரையும் சிலையை வடிப்போரையும் ஒரே தட்டில் வைக்கும் சில சில்லறைகள்!" - இந்த வாசகம் இத்தகைய போலி நடுநிலையாளர்களின் முகத்திரையைக் கிழிக்கிறது.

கொள்கை உருவாக்கம் Vs வன்முறை வெறி

திமுக-வின் செயல்: 

காரல் மார்க்ஸ் என்பவர் உலகத் தொழிலாளர்களின் தந்தை. திராவிட இயக்கமும் பொதுவுடைமை இயக்கமும் இணைந்தே இந்த மண்ணின் சமூக நீதியைச் செதுக்கியுள்ளன. அந்த வரலாற்றைப் போற்றும் விதமாக, அரசு முறைப்படி ஒரு சிலையை நிறுவுவது என்பது ஒரு நாகரிகமான அரசியல் செயல்.

பாஜக-வின் செயல்: 

திரிபுராவில் லெனின் சிலையை ஜே.சி.பி கொண்டு தகர்த்தது ஒரு அநாகரிகமான வன்முறை. மாற்றுச் சித்தாந்தத்தை எதிர்கொள்ள அறிவோ அல்லது தர்க்கமோ இல்லாதவர்கள் கையிலெடுக்கும் ஆயுதமே "சிலை உடைப்பு".

வரலாற்றை வடிப்போரும் வரலாற்றை மறைப்போரும்

ஒரு தரப்பு வரலாற்றின் நாயகர்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லச் சிலைகளை வடிக்கிறது. மற்றொரு தரப்பு தங்களுக்குப் பிடிக்காத வரலாற்றைத் தடயமே இல்லாமல் அழிக்கத் துடிக்கிறது.

மருத்துவர் கையில் இருக்கும் கத்தியும், வழிப்பறி செய்பவன் கையில் இருக்கும் கத்தியும் ஒன்றல்ல. 

அதைப்போலவே, ஒரு சிலையை முறைப்படி நிறுவும் கட்சியும், சட்டத்தை மீறிச் சிலையைச் சிதைக்கும் ஒரு கட்சியும் ஒன்றல்ல. இதைச் சமமாகப் பார்ப்பது அநீதிக்குத் துணை போவதாகும்.

யாருக்கு இந்தச் சிலைகள் மீது பயம்?

யார் உழைக்கும் மக்களின் உரிமைக்காக நின்றார்களோ, யார் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக ஒலிக்கிறார்களோ அவர்களின் சிலைகளைக் கண்டால் பாஜக போன்ற வலதுசாரி அமைப்புகளுக்கு அச்சம் வருகிறது. அந்த அச்சத்தின் வெளிப்பாடே சிலை உடைப்பு.

ஆனால், திமுக போன்ற இயக்கங்கள் அந்தச் சிந்தனைகளைத் தங்களின் "திராவிட மாடல்" ஆட்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கொண்டு வருகின்றன.

ஒருபுறம் அங்கீகாரம் (திமுக), மறுபுறம் அடக்குமுறை (பாஜக).

தமிழகத்தில் மார்க்ஸ் சிலையைத் திறப்பதன் மூலம் முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள், தமிழகம் எப்போதும் உழைக்கும் மக்களின் சித்தாந்தத்திற்கு அரணாக இருக்கும் என்பதை நிரூபித்துள்ளார். 

அதே வேளையில், சிலையை உடைப்பதையே சாதனையாகக் கருதும் பாஜக-வையும், சிலையை நிறுவும் திமுகவையும் ஒரே தட்டில் வைத்து எடை போடும் சிலரை அடையாளம் கண்டு புறக்கணிக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

ஆக்குபவன் ஒருவன், அழிப்பவன் இன்னொருவன்... இவர்களை ஒரே தட்டில் வைப்பது எவ்வகையில் நியாயம்?

தமிழ்மணி