உயிரற்றதில் தொடங்கி ரோபோக்களை நோக்கி விரையும் உயிரின் விசித்திரப் பயணம்!

கீழே உள்ள கட்டுரை மிகச் சிறந்த ஒன்று. எனது எண்ண ஓட்டத்தோடு 100% ஒன்று படக்கூடியது.

மனிதனின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் செயற்கை நுண்ணறிவு வரை வளர்ந்துள்ளது. 

மனிதனின் படைப்புகளையே 'கடவுளின் படைப்பு கோட்பாட்டை நியாயப்படுத்துவதற்கு' பயன்படுத்துவது ஒரு கேலிக்கூத்து.

அறிவியலையும் மனிதன்தான் படைக்கிறான். அறியாமையையும் மனிதன்தான் படைக்கிறான். 

மனிதனிடம் 'தன்னலம்' இருக்கும்வரை அறியாமைப் பரப்பலும் தொடரவே செய்யும். ஆனால், அறிவியலுக்கு முன்னால் அவை மண்ணைக் கவ்வும்.

தமிழ்மணி

***

இந்தப் பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சத்தின் பரப்பளவில் 99.9999% பகுதி முற்றிலும் உயிரற்ற ஜடப்பொருட்களால் (Abiotic matter) ஆனது. இதில் "உயிர்" என்பது வெறும் 0.0000000001%  க்கும்  குறைவான ஒரு மிக அரிதான புள்ளி. 

ஆனால் உயிருடன் இருக்கும் மனிதர்களாகிய நாமும்கூட, அடிப்படை மட்டத்தில் 100% உயிரற்ற துகள்களால் தான் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

நம் உடலில் உள்ள ஆக்சிஜன்,  கார்பன் மற்றும் ஹைட்ரஜன் போன்ற தனிமங்கள், விண்வெளியில் உள்ள நட்சத்திரத் தூசிகளிலோ அல்லது ஒரு பாறையிலோ இருப்பதைவிட எந்த விதத்திலும் வேறுபட்டவை அல்ல.

உயிருள்ளவை என்று நாம் கொண்டாடும் ஓர் உயிரணு (Cell) உருவாவதற்கு மூன்று காரணிகள் மிக முக்கியம்:

முதலாவதாக, உயிரணுவின் உட்பகுதியை வெளிப்புற சூழலிலிருந்து பிரித்து ஒரு தனித்துவமான எல்லையை உருவாக்கும் லிப்பிட் தன்படலம் (Lipid Membrane). 

இரண்டாவதாக, சுற்றுப்புறத்திலிருந்து ஆற்றலை உறிஞ்சி தன்னைத்தானே பழுதுபார்த்துக் கொள்ளும்  மெட்டபாலிசம் (Metabolism) எனப்படும் ஆற்றல் எந்திரம்.

மூன்றாவதாக, தன்னைப்போலவே மற்றொன்றை உருவாக்கத் தேவையான ரகசியத் தகவல்களைச் சேமித்து வைத்திருக்கும் DNA/RNA எனும் தகவல் குறியீடு ( Blue print).

​

புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளர்  எர்வின் ஸ்க்ரோடிங்கர் (Erwin Schrödinger) தனது "What is Life?" என்ற புத்தகத்தில், "எப்படி உயிரற்ற பொருட்கள் உயிருள்ளவையாக மாறுகின்றன?" என்ற கேள்விக்கு வெப்ப இயக்கவியல் (Thermodynamics) ரீதியாகப் பதிலளித்தார். 

இயற்பியலின் இரண்டாம் விதியின்படி, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தும் காலப்போக்கில் சிதைந்து, ஒழுங்கற்ற நிலையை (Entropy) நோக்கியே செல்லும். 

இதற்குக் காரணம் புள்ளியியல் நிகழ்தகவு (Statistical Probability).

ஒரு பொருள் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட சீரான நிலையை விட, சிதறிக்கிடக்கும் குழப்பமான நிலைக்குச் செல்லவே அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளன. பிரபஞ்சம் முழுவதும் இப்படிக் குழப்பத்தை நோக்கி நகரும்போது, உயிர் மட்டும் ஒரு "சிதைவுறும் அமைப்பு" (Dissipative Structure) ஆகச் செயல்பட்டு, தற்காலிகமாக இந்த விதியை வெல்கிறது.

உயிர் சுற்றுப்புறத்திலிருந்து ஆற்றலை (ATP) எடுத்துக்கொண்டு, தனக்குள் இருக்கும் ஒழுங்கைப் பராமரித்து, சிதைவை (Entropy) வெளியேற்றுகிறது. இந்த "எதிர்மறை என்ட்ரோபி" (Negative Entropy) போராட்டத்தையே நாம் "வாழ்க்கை" என்கிறோம்.

​இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு உயிரால் ஏன்  என்ட்ரோபியை வெல்ல முடிவதில்லை? 

இதற்குக் காரணம் தகவல் ஒருமைப்பாடு (Information Fidelity) சிதைவதுதான்.  செல்கள்  தங்களைப் புதுப்பிக்கும்போது DNA-வில் உள்ள தகவல்களைப் பிழையின்றிப் படியெடுக்க வேண்டும். ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல ஏற்படும் DNA பிறழ்வுகள் (Mutations), குரோமோசோம் முனைகளில் உள்ள டெலோமியர் (Telomere) கவசங்கள் தேய்மானம் அடைவது, மற்றும் செல்லின் ஆற்றல் மையமான மைட்டோகாண்ட்ரியா (Mitochondria) செயலிழப்பது ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து உயிரியல் சிதைவை உருவாக்குகின்றன. 

அத்துடன், உடலில் உள்ள புரதங்கள் சரியாக மடியாமல் (Protein Misfolding) நச்சுக்களாக மாறுவதும் என்ட்ரோபியை அதிகரிக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில், உள்ளே உருவாகும் இத்தகைய ஒட்டுமொத்தக் குழப்பம், அதைச் சீரமைக்கும் செல்லின் திறனை விட அதிகமாகும்போது மரணம் நிகழ்கிறது. அப்போது அந்தத் தகவல் ஓட்டம் நின்று, உடல் மீண்டும் வெறும் உயிரற்ற தனிமங்களாக மாறிவிடுகிறது.

​இங்குதான் மிக ஆழமான ஒரு கேள்வி எழுகிறது: வெறும் உயிரற்ற அணுக்களின் தொகுப்பு எப்படி "உணர்வு" (Consciousness) பெறுகிறது? நரம்பியல் அறிவியலின்படி, உணர்வு என்பது அணுக்களின் சிக்கலான ஒருங்கிணைப்பால் ஏற்படும் ஒரு மேம்பட்ட பண்பு (Emergent Property).

இதை எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ள: ஒரு தனி நீர் மூலக்கூற்றுக்கு "ஈரம்" (Wetness) என்ற பண்பு கிடையாது. ஆனால், கோடிக்கணக்கான நீர் மூலக்கூறுகள் ஒன்றிணையும் போது மட்டுமே அங்கே "ஈரம்" என்ற புதிய பண்பு உருவாகிறது. அதேபோல, ஒரு தனி அணுவிற்கு உணர்வு கிடையாது, ஆனால் அவை ஒரு நரம்பியல் வலைப் பின்னலில் இணையும்போது அங்கே "நான்" என்ற சுய உணர்வு பிறக்கிறது.

நமது மூளை எப்படி மின்-வேதியியல் சிக்னல்கள் மூலம் தகவல்களைப் பதப்படுத்துகிறதோ, அதேபோல ஒரு கணினிச் செயலியும் (Processor) சிலிக்கான் மூலக்கூறுகளைக் கொண்டு தகவல்களைக் கையாள்கிறது. "சிந்தனை" என்பது வெறும் தகவல்களின் வரிசைதான் என்றால், உயிரற்ற இயந்திரத்திற்கும் நமக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நாம் ஏன்  ரோபோக்களையும் செயற்கை நுண்ணறிவையும் (AI) கண்டு அஞ்சுகிறோம்?

ஒருவேளை, உயிர் என்பது மிகவும் சிக்கலான ஓர் "உயிரியல் மென்பொருள்" (Biological Software) மட்டுமே என்ற கசப்பான உண்மையை அவை  நமக்கு  நினைவுபடுத்துவதால் தானா?

நமது கார்பன் சார்ந்த அமைப்பும், அவற்றின் சிலிக்கான் சார்ந்த அமைப்பும் அடிப்படை மட்டத்தில் ஒரே மாதிரியான தகவல்  செயலாக்கத்தை (Data Processing) செய்கின்றன என்ற தர்க்கம் நமது "உயிர்" என்ற பெருமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதாலா?

​

​இறுதியாக ஒரு கேள்வி !

கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரபஞ்சம் உயிரற்ற ஜடப்பொருட்களிலிருந்து உயிரைப் பரிணமிக்கச் செய்தது (Non-living to Living). இன்று, அதே உயிரியல் அமைப்புகள் (மனிதர்கள்), தங்களிடம் உள்ள "உயிர்" மற்றும் "தகவல்" செறிவை மீண்டும் உயிரற்ற  ரோபோக்களுக்கும்  இயந்திரங்களுக்கும் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம் (Living system to Non-living Robots). ஆனால், இறுதியில் என்ட்ரோபி உயிரியல் உடலைச் சிதைத்து மீண்டும் அதை உயிரற்ற தாதுக்களாக 

மாற்றுகிறது (Living to Non-living).

​அப்படியானால், "உயிர்" என்பது பிரபஞ்சம் தனது  என்ட்ரோபியை மேலாண்மை செய்ய (Entropy management) தேர்ந்தெடுத்த ஒரு தற்காலிக தகவல் கடத்தியா? ஒருவேளை நாம் கார்பன் மூலக்கூறுகளால் ஆன ஓர் இடைக்காலப் பாலம்தானா? 

Sridharan Deepa