காற்றின் திசை, புயலின் வேகம், மழையின் அளவு, ஆற்றின் பாதை, பூகம்பத்தின் நொடிகள், சுனாமியின் ஆழம் அல்லது எரிமலையின் சீற்றம்... இவற்றை எந்த அறிவியல் தொழில்நுட்பத்தாலும் குறிப்பிட்ட தருணத்தில் துல்லியமாகக் கணித்துத் தடுத்துவிட முடியாது. ஆனால், மனிதன் எங்கே வாழ வேண்டும், எங்கே வாழக்கூடாது என்பதற்கான பல எச்சரிக்கைகளை இயற்கை தனது நில அமைப்புகளிலேயே பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது.
ஆற்றுப்படுகைகள்: இயற்கையின் வெள்ளப் பாதையை மதிப்போம்!
வேட்டையாடித் திரிந்த மனிதன் வேளாண்மையைக் கண்டறிந்த பிறகு ஆறுகளையும் நீர்நிலைகளையும் ஒட்டிய பகுதிகளில் நிலைத்து வாழத் தொடங்கினான். ஆற்றுப்படுகைகளும் அதை ஒட்டிய வளமான நிலங்களும் வேளாண்மைக்கு ஏற்றவையாக இருந்தன. அதேவேளையில், ஆற்றின் இயற்கையான வெள்ளப்பாதையை ஆக்கிரமித்து குடியிருப்புகளை அமைப்பது பேராபத்தை உருவாக்கக்கூடியது.
மேடான, பாதுகாப்பான நிலப்பகுதிகளில் குடியிருப்புகளை அமைத்து, தாழ்வான ஆற்றுப்பகுதிகளை வேளாண்மை மற்றும் நீரின் இயற்கையான ஓட்டத்திற்காக விட்டுவைத்திருந்த வாழ்க்கைமுறை, இயற்கையோடு இணைந்திருந்தது.
இன்றோ நிலத்தடி நீர், போக்குவரத்து வசதி, நகர விரிவாக்கம், நிலத்தின் விலை உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களால் ஆற்றுப்படுகைகள் மற்றும் வெள்ளப்பாதைகளில் வீடுகள், தங்கும் விடுதிகள், பள்ளி-கல்லூரிகள் என கட்டிடங்கள் பெருகுகின்றன.
ஆறு அகலமாகத் தெரிகிறது என்றால், அது வெறும் வெற்றிடமான நிலப்பரப்பு என்று பொருள் அல்ல. ஒரு காலத்தில் அந்தப் பகுதியில் பெருவெள்ளம் ஓடியிருக்கலாம் என்பதற்கான புவியியல் தடயமாகவும் அது இருக்கலாம். பல ஆண்டுகள் நீர்வரத்து குறைந்ததால் மரங்களும் செடிகளும் முளைத்திருக்கலாம். ஆனால், வெள்ளம் மீண்டும் வரும்போது அந்த இயற்கையான பாதையை ஆறு மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளும்.
இயற்கையின் பாதையை மறித்து நாம் கட்டிடங்களை எழுப்பினால், ஒருநாள் இயற்கையே அந்தக் கட்டிடங்களைத் தாண்டி தனது பாதையைத் தேடும்.
இதுதான் வெள்ளப் பேரிடர்கள் நமக்குக் கற்றுத்தரும் அடிப்படைப் பாடம்.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்னைவாசிகளுக்கு கூவமும் அடையாறும் இதை உணர்த்தியது. இன்று நேபாளம் உணர்த்தி இருக்கிறது.
நுகர்வுப் பண்பாடாக மாறிய சுற்றுலா!
இயற்கைப் பேரிடர்களில் அதிகம் சிக்கிக்கொண்டு தவிப்பவர்களில் சுற்றுலாப் பயணிகளும் முக்கியமானவர்கள். காரணம், இன்று 'சுற்றுலா' என்பது பல நேரங்களில் அறிவையும் அனுபவத்தையும் விரிவுபடுத்தும் பயணமாக இல்லாமல், ஒரு நுகர்வுப் பண்பாடாக (Consumer Culture) மாறிவிட்டது.
ஒரு இடத்திற்குச் செல்வது என்பது அங்கே சென்று புகைப்படம் எடுத்து, உணவு உண்டு, சில மணி நேரம் செலவிட்டு திரும்புவது மட்டுமல்ல.
உண்மையான பயணம் என்பது,
அந்த இடத்தின் தட்பவெப்ப நிலையைப் புரிந்துகொள்வது;
அங்குள்ள நில அமைப்பை அறிந்துகொள்வது;
அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்வியலைப் புரிந்துகொள்வது;
அந்தப் பகுதியின் வரலாற்றை அறிந்துகொள்வது;
இயற்கையோடு அந்த மக்கள் கொண்டிருந்த உறவைப் புரிந்துகொள்வது
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
உதாரணமாக, மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள பிம்பேட்கா (Bhimbetka) குகைகள் மற்றும் பாறை ஓவியங்களை ஒரு வழக்கமான சுற்றுலாப் பயணியாகப் பார்த்துவிட்டு வருவதற்கும், கீழடி போன்ற தொல்லியல் தரவுகளின் பின்னணியில் ஆதிகால மனிதனின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் நோக்கில் பிம்பேட்காவை அணுகுவதற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.
ஒன்று காட்சியை நுகர்வது.
மற்றொன்று வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வது.
ஆனால் இன்றைய நுகர்வுப் பண்பாடு இயற்கையைக் காணச் செல்வதையும், ஆன்மீகத் தலங்களுக்குச் செல்வதையும், பொழுதுபோக்கிற்காகப் பயணிப்பதையும் ஒரே சந்தைப் பொருளாக மாற்றிவிட்டது.
லாப நோக்கத்துடன் செயல்படும் சுற்றுலா நிறுவனங்களும், அந்தச் சந்தையின் விளம்பரங்களைப் பின்பற்றிச் செல்லும் நுகர்வுப் பயணிகளும் சந்திக்கும் இடத்தில், இயற்கையின் ஆபத்துகளைப் புறக்கணிக்கும் நிலை உருவாகிறது.
இயற்கையை வெல்லப் போகிறோம் என்ற மனநிலையுடன் சுற்றுலா செல்ல முடியாது; இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ளப் போகிறோம் என்ற மனநிலையுடன்தான் செல்ல வேண்டும்.
தொகுப்புரை
இயற்கை எப்போது, எப்படி தனது இயல்பான பாதைக்குத் திரும்பும் என்பதை மனிதனால் முழுமையாகக் கணிக்க முடியாது.
ஆனால் இயற்கை விட்டுச் சென்ற தடயங்களைப் படிக்க முடியும்.
ஆற்றின் பழைய பாதையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
வெள்ள அபாயப் பகுதிகளை அடையாளம் காண முடியும்.
நில அமைப்பை மதிக்க முடியும்.
சுற்றுலா செல்லும் இடத்தின் இயற்கையையும் வரலாற்றையும் அறிந்துகொள்ள முடியும்.
எனவே,
ஆற்றின் பாதையை ஆக்கிரமிக்காதீர்கள்; இயற்கையின் எச்சரிக்கையை அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள்!
சுற்றுலாவை வெறும் நுகர்வாகப் பார்க்காதீர்கள்; அது அறிவைப் பெறுவதற்கான பயணமாக இருக்கட்டும்!
இயற்கையின் வழிகாட்டுதலையும் அதன் பாதைகளையும் மதித்து வாழக் கற்றுக்கொள்ளாத வரை, பேரிடர்களின் பிடியிலிருந்து மனிதகுலம் முழுமையாகத் தப்பிக்க முடியாது.
இயற்கையை வெல்வதல்ல; இயற்கையோடு இணைந்து வாழக் கற்றுக்கொள்வதே உண்மையான நாகரிகம்!
ஊரான்