பெரியார் சிந்தனைகளும் கம்யூனிசமும்: ஒரு கரம் தட்டினால் ஓசை வராது!

"பார்ப்பன ஆதிக்கத்தையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் ஒழிக்காமல் கம்யூனிசம் வளராது; இதைச் செய்யாததே கம்யூனிஸ்டுகளின் தவறு" என்பது பெரியாரைப் பின்பற்றும் பலரின் வாதமாக உள்ளது.

1. தோல்வி யாருடையது? 

பார்ப்பன ஆதிக்கத்தையும், இந்து மத மூடநம்பிக்கைகளையும் ஒழிப்பதில் இதுவரை யாரும் முழுமையான வெற்றியைப் பெற்றுவிடவில்லை என்பதுதானே எதார்த்தம்? பெரியார் வாழ்ந்த காலத்தைவிட, இன்று பார்ப்பன ஆதிக்கமும் மூடநம்பிக்கைகளும் பல வடிவங்களில் அதிகரித்துள்ளன என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? பெரியார் காட்டிய வழி இந்த அதிகார மையங்களில் சிறு விரிசல்களை ஏற்படுத்தியதே தவிர, அவற்றை வேரோடு பிடுங்கி எறியவில்லை. இதை நாம் "பெரியாரியத்தின் தோல்வி" என்று சொல்லிவிட முடியுமா? நிச்சயமாக இல்லை.

2. எதார்த்த நிலை என்ன? 

இன்று கம்யூனிசமும் எதிர்பார்க்கும் வேகத்தில் வளரவில்லை; அதே சமயம் பெரியார் எதிர்த்த பார்ப்பன மேலாதிக்கமும் ஒழியவில்லை. இதுதான் கசப்பான உண்மை. எனவே, "நீ தோற்றாய்" என்று ஒருவரை ஒருவர் கையை நீட்டுவதைவிட, நாம் எங்கே தோற்றோம் என்பதை இரு தரப்புமே சுயபரிசோதனை (Self-Introspection) செய்துகொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.

3. செயல்பாட்டில் உள்ள இடைவெளி: 

இன்றைய கம்யூனிஸ்டுகள் வர்க்கப் போராட்டத்தோடு சேர்த்து, சாதிய ஆதிக்கத்தையும் மதவாதத்தையும் எதிர்த்துத் தீவிரமாகப் போராடுகின்றனர். ஆனால், பெரியாரைப் போற்றுவோர் பார்ப்பன மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்பதில் காட்டும் அதே தீவிரத்தை, ஒரு சமத்துவ (கம்யூனிச) சமூகத்தைக் கொண்டு வருவதற்காகக் காட்டுகிறார்களா? என்பதையும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

4. தீர்வு என்ன? 

விமர்சனம் செய்வது எளிது; ஆனால் விடை காண்பதுதான் கடினம். ஒரு கை தட்டினால் மட்டும் ஓசை வராது. பார்ப்பன மேலாதிக்கம் அற்ற, மூடநம்பிக்கைகள் இல்லாத, சுரண்டலற்ற ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகம் அமைய வேண்டும் என்றால், இரு தரப்பும் இணைய வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

விமர்சனங்களைத் தாண்டி, சாதியற்ற மற்றும் சுரண்டலற்ற ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க இரு தரப்பும் இணைந்து செயல்பட வேண்டிய பொதுவான புள்ளி எது என நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

தமிழ்மணி

சிலையைச் சிதைப்போரையும் சிலையை வடிப்போரையும் ஒரே தட்டில் வைக்கும் சில சில்லறைகள்!

சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விசித்திரமான "நடுநிலையை" சிலர் பரப்பி வருகின்றனர்.

சென்னையில் மார்க்ஸ் சிலையைத் திறந்த திமுக-வையும், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திரிபுராவில் சிலையைத் தகர்த்த பாஜக-வையும் ஒரே தராசில் வைத்துச் சிலர் விமர்சிக்கின்றனர்.

"சிலையைச் சிதைப்போரையும் சிலையை வடிப்போரையும் ஒரே தட்டில் வைக்கும் சில சில்லறைகள்!" - இந்த வாசகம் இத்தகைய போலி நடுநிலையாளர்களின் முகத்திரையைக் கிழிக்கிறது.

கொள்கை உருவாக்கம் Vs வன்முறை வெறி

திமுக-வின் செயல்: 

காரல் மார்க்ஸ் என்பவர் உலகத் தொழிலாளர்களின் தந்தை. திராவிட இயக்கமும் பொதுவுடைமை இயக்கமும் இணைந்தே இந்த மண்ணின் சமூக நீதியைச் செதுக்கியுள்ளன. அந்த வரலாற்றைப் போற்றும் விதமாக, அரசு முறைப்படி ஒரு சிலையை நிறுவுவது என்பது ஒரு நாகரிகமான அரசியல் செயல்.

பாஜக-வின் செயல்: 

திரிபுராவில் லெனின் சிலையை ஜே.சி.பி கொண்டு தகர்த்தது ஒரு அநாகரிகமான வன்முறை. மாற்றுச் சித்தாந்தத்தை எதிர்கொள்ள அறிவோ அல்லது தர்க்கமோ இல்லாதவர்கள் கையிலெடுக்கும் ஆயுதமே "சிலை உடைப்பு".

வரலாற்றை வடிப்போரும் வரலாற்றை மறைப்போரும்

ஒரு தரப்பு வரலாற்றின் நாயகர்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லச் சிலைகளை வடிக்கிறது. மற்றொரு தரப்பு தங்களுக்குப் பிடிக்காத வரலாற்றைத் தடயமே இல்லாமல் அழிக்கத் துடிக்கிறது.

மருத்துவர் கையில் இருக்கும் கத்தியும், வழிப்பறி செய்பவன் கையில் இருக்கும் கத்தியும் ஒன்றல்ல. 

அதைப்போலவே, ஒரு சிலையை முறைப்படி நிறுவும் கட்சியும், சட்டத்தை மீறிச் சிலையைச் சிதைக்கும் ஒரு கட்சியும் ஒன்றல்ல. இதைச் சமமாகப் பார்ப்பது அநீதிக்குத் துணை போவதாகும்.

யாருக்கு இந்தச் சிலைகள் மீது பயம்?

யார் உழைக்கும் மக்களின் உரிமைக்காக நின்றார்களோ, யார் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக ஒலிக்கிறார்களோ அவர்களின் சிலைகளைக் கண்டால் பாஜக போன்ற வலதுசாரி அமைப்புகளுக்கு அச்சம் வருகிறது. அந்த அச்சத்தின் வெளிப்பாடே சிலை உடைப்பு.

ஆனால், திமுக போன்ற இயக்கங்கள் அந்தச் சிந்தனைகளைத் தங்களின் "திராவிட மாடல்" ஆட்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கொண்டு வருகின்றன.

ஒருபுறம் அங்கீகாரம் (திமுக), மறுபுறம் அடக்குமுறை (பாஜக).

தமிழகத்தில் மார்க்ஸ் சிலையைத் திறப்பதன் மூலம் முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள், தமிழகம் எப்போதும் உழைக்கும் மக்களின் சித்தாந்தத்திற்கு அரணாக இருக்கும் என்பதை நிரூபித்துள்ளார். 

அதே வேளையில், சிலையை உடைப்பதையே சாதனையாகக் கருதும் பாஜக-வையும், சிலையை நிறுவும் திமுகவையும் ஒரே தட்டில் வைத்து எடை போடும் சிலரை அடையாளம் கண்டு புறக்கணிக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

ஆக்குபவன் ஒருவன், அழிப்பவன் இன்னொருவன்... இவர்களை ஒரே தட்டில் வைப்பது எவ்வகையில் நியாயம்?

தமிழ்மணி