சென்னையில் நடைபெற்ற “தேவநாயகி” கருத்தரங்கில் கவிஞர் அ.வெண்ணிலா பேசிய பேச்சு, தமிழ்நாட்டு இலக்கிய உலகைப் பற்றி நாம் பலகாலமாகச் சொல்லிவரும் ஒரு கசப்பான உண்மையை மீண்டும் விவாதத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது:
“களப்போராட்டம் இல்லாத இலக்கியம் வெறும் குப்பை; அங்கே புழுக்கள்தான் நெளியும்!”
தேவதாசி முறையை “1500 ஆண்டுகால ஆன்மீக மரபு”, “வழிபாட்டு முறை” என்று போற்றிப் பேசியதும், காலனியவாதிகள்தான் அதைச் சீரழித்தார்கள் என்ற கருத்தை முன்வைத்ததும் வெறும் வரலாற்றுப் பார்வை வேறுபாடு அல்ல. அந்த முறையின் கலைப் பரிமாணங்களை மட்டும் முன்னிறுத்தி, அதனுடன் பின்னிப் பிணைந்திருந்த சாதி, பாலினம், அதிகாரம், சுரண்டல் ஆகிய கேள்விகளைப் புறக்கணிக்க முடியுமா என்பதே இங்கு எழும் அடிப்படைக் கேள்வி.
‘முற்போக்கு’ பார்வையும்... மறைக்கப்படும் சமூக உண்மையும்!
தேவதாசி மரபில் கலை, கல்வி, சொத்துரிமை போன்ற அம்சங்கள் சிலரின் வாழ்க்கையில் இருந்திருக்கலாம். கல்வெட்டுகள் இதற்கான வரலாற்றுத் தரவுகளையும் வழங்குகின்றன.
ஆனால் அதிலிருந்து அந்த ஒட்டுமொத்த சமூக அமைப்பும் பெண்களுக்கு விடுதலையான, சமத்துவமான வாழ்க்கையை வழங்கியது என்று முடிவுக்கு வர முடியாது.
கலை இருந்ததா? — இருந்திருக்கலாம்.
அந்தக் கலை எந்த சமூக அமைப்புக்குள் இருந்தது? — இதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
தேவதாசி முறையில் பெண்கள் கோயில்களுடன் நிரந்தரமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த நிலையும், அவர்களின் உடல் மற்றும் வாழ்க்கையின் மீது சமூக அதிகாரம் செலுத்தப்பட்ட விதமும் வரலாற்று ஆய்வின் பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.
எனவே, சில அரண்மனை அல்லது கோயில் கலைஞர்களின் மரியாதையான வாழ்க்கையை மட்டும் முன்னிறுத்தி, அந்த அமைப்பின் மறுபக்கத்தில் இருந்த பெண்களின் துயரங்களையும் சுரண்டலையும் மறைத்துவிட முடியாது.
முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் போராட்டமும்... இன்றைய போலி முற்போக்கும்!
தேவதாசி முறையை ஒழிப்பதற்கான போராட்டம் 1947-ல் திடீரென தொடங்கியதல்ல.
டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சட்டரீதியான ஒழிப்பு முயற்சிகளை முன்னெடுத்தார். மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் சமூகக் களத்தில் தீவிரமாகப் பிரச்சாரம் செய்தார். பெண்களின் அடிமைத்தனத்தையும் தேவதாசி முறையின் பரம்பரைத் தன்மையையும் எதிர்த்து அவர் தொடர்ந்து செயல்பட்டார்.
இந்த நீண்டகாலப் போராட்டங்களின் தொடர்ச்சியாகவே 1947-ல் மெட்ராஸ் தேவதாசிகள் (அர்ப்பணிப்பு தடுப்பு) சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அந்தச் சட்டம் பெண்களை தேவதாசியாக அர்ப்பணிப்பதை சட்டவிரோதமாக்கியது.
அந்தச் சட்டத்திற்கும், தேவதாசி முறையை ஒழிப்பதற்குமான முயற்சிகளுக்கும் அக்காலத்தில் பல்வேறு எதிர்ப்புகள் எழுந்தன. எனவே, தேவதாசி முறையின் வரலாற்றை வெறும் “காலனியர்கள் வந்து ஒரு புனித மரபை அழித்தார்கள்” என்ற ஒற்றை வரலாற்றுக்குள் அடைத்துவிட முடியாது.
அதை எதிர்த்து களத்தில் போராடிய பெண்களின் குரலும் அந்த வரலாற்றின் ஒரு பகுதிதான்.
மக்களுக்கான இலக்கியம் எங்கே போனது?
ஒரு காலத்தில் கவிதையும் இலக்கியமும் சாதி எதிர்ப்புக்கும், வர்க்கப் போராட்டத்திற்கும், உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்குமான கூர்மையான ஆயுதமாக இருந்தன.
ஆனால் இன்று?
தெருவில் இறங்கி உழைக்கும் மக்களுக்காகப் போராடுவதற்குப் பதிலாக, நான்கு சுவர்களுக்குள் அமர்ந்து இலக்கியத்தைப் பற்றி பேசும் ஒரு போக்கு வளர்ந்திருக்கிறது.
மக்களின் வாழ்வையும் போராட்டங்களையும் நேரில் எதிர்கொள்வதற்குப் பதிலாக, விருதுகள், புகழ், அதிகார மையங்களின் அங்கீகாரம் ஆகியவற்றை நோக்கி இலக்கியம் நகர்ந்தால், அந்த இலக்கியம் யாருக்கானது என்ற கேள்வி எழாமல் இருக்க முடியாது.
மக்களிடமிருந்து விலகிய இலக்கியம், மக்களின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு மாற்றும்?
முடிவுரை: மக்களுக்குத் தேவை களத்து இலக்கியம்!
சாதி ஒழிப்பையும், வர்க்கப் போராட்டத்தையும், பெண்களின் விடுதலையையும் தனது சமூகப் பொறுப்பாகக் கொள்ளாத இலக்கியம் மக்களுக்கான இலக்கியமாக இருக்க முடியுமா?
கேள்வி அதுதான்.
வரலாற்றை எழுதுவது மட்டுமல்ல; வரலாற்றை உருவாக்கிய மக்களின் குரலையும் கேட்க வேண்டும்.
கல்வெட்டுகளில் பதிவான பெருமைகளை மட்டும் தேடாமல், அந்தக் கல்வெட்டுகளுக்குப் பின்னால் வாழ்ந்த பெண்களின் வாழ்க்கையையும் கேட்க வேண்டும். மரபின் கலைப் பங்களிப்புகளைப் பேசும்போது, அதே மரபுக்குள் இருந்த அதிகார உறவுகளையும் பேச வேண்டும்.
களப்போராட்டத்தை இழந்த இலக்கியம், மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி நிற்கும் குப்பை மேடையாகிவிடும்; அந்தக் குப்பையில் புழுக்கள் நெளிவது தவிர வேறென்ன நடக்கும்?
குளிரூட்டப்பட்ட அரங்குகளைத் தாண்டி, சுரண்டப்படும் மக்களின் போராட்டக் களத்திற்குத் திரும்புவதே இலக்கியத்தின் உண்மையான உயிர்ப்பாகும்!
— தமிழ்மணி