சிந்துவெளி முதல் கீழடி வரை: வரலாற்றுத் தரவுகளும் கௌசிகனின் நூலும்!

சிந்துவெளி முதல் கீழடி வரை: வரலாற்றுத் தரவுகளும் கௌசிகனின் நூலும்!

— 2004-இல் எழுதப்பட்ட வரலாற்றை 2026-இன் புதிய தொல்லியல் தரவுகளின் வெளிச்சத்தில் ஒரு மறுவாசிப்பு!

அறிமுகம்

திரு கௌசிகன் எழுதிய ‘உலக மகா நாகரிகங்கள்’ நூல் 2004-இல் வெளியானது. அதில் இடம்பெற்றுள்ள “பாரத நாகரிகம்” என்ற பகுதி, சிந்துவெளி நாகரிகம், ஆரியர் வருகை, பழங்குடி மக்கள், வர்ணமுறை என இந்திய வரலாற்றின் முதன்மையான பல கேள்விகளைத் தொட்டுச் செல்கிறது.

இந்நூல் வெளிவந்து இருபத்தி இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில், தமிழகத்தின் கீழடி, சிவகளை, ஆதிச்சநல்லூர் உள்ளிட்ட அகழாய்வுகளின் புதிய அறிவியல் முடிவுகளும், பரவலான மரபியல் (Genetics) தரவுகளும் நமது வரலாற்றுத் தரவுத்தளத்தை மிகப் பெரிய அளவில் விரிவுபடுத்தியுள்ளன. இந்தச் சூழலில், 2004-இல் முன்வைக்கப்பட்ட கௌசிகனின் வரலாற்றுப் பார்வையை, இன்றைக்குக் கிடைத்துள்ள புதிய சான்றுகளின் வெளிச்சத்தில் நேர்மையுடன் மறுவாசிப்பு செய்வதும் பரிசீலிப்பதும் அவசியமாகிறது.

சிந்துவெளி — கௌசிகனின் காலவரிசை

கௌசிகன் தனது நூலில் சிந்துவெளி வரலாற்றை மறுக்கவில்லை. மாறாக, “சிந்துவெளி நாகரிகம் கி.மு. 3000-க்கு முற்பட்டது” என்பதைத் தெளிவாகவே பதிவு செய்கிறார். மொகஞ்சதாரோ, ஹரப்பா போன்ற நகரங்களின் வீதிகள், சுட்ட செங்கற்கள், கழிவுநீர் அமைப்புகள் என அன்றைய நகரக் கட்டமைப்பைப் பற்றிப் பேசும் அவர், அதை இந்திய வரலாற்றின் முக்கியமான கட்டமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

அதேநேரத்தில், நூலின் தொடக்கத்தில் ‘கிருத யுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம், கலியுகம்’ போன்ற புராணக் காலக்கட்டங்களையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். புராணங்கள் என்பது ஒரு சமூகத்தின் நம்பிக்கைகள், கதைகள் மற்றும் பண்பாட்டு நினைவுகளைப் புரிந்து கொள்வதற்கான சான்றுகளாக இருக்கலாம். ஆனால், அறிவியல் பூர்வமான தொல்லியல் காலவரிசையோடு அவற்றைக் குழப்பிக் கொள்ளாமல், வரலாற்றை முழுமையாகக் தொல்லியல் மற்றும் அறிவியல் சான்றுகளின் வழியே அணுகுவதே சரியான ஆய்வு நெறிமுறையாகும்.

ஆரியர் வருகையும் கௌசிகனின் சொந்த முரண்பாடும்

ஆரியர்கள் வெளிப்புறத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் கௌசிகன், “ஆரியர்கள் முதன்முதலில் இந்தியாவை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியது கி.மு. 1800–1500களில்” என்று பதிவு செய்கிறார்.

இங்கு கௌசிகனின் சொந்தக் கூற்றுகளுக்குள்ளேயே ஒரு சுவாரஸ்யமான வரலாற்று முரண்பாடு எழுவதைக் காணலாம். அவருடைய கூற்றுப்படியே:

சிந்துவெளி நாகரிகம் (கி.மு. 3000); ஆரியர் வருகை (கி.மு. 1800–1500)

அதாவது, ஆரியர்கள் இந்தியாவிற்குள் நுழைவதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே சிந்துவெளி நாகரிகம் செழித்தோங்கி நிலைபெற்றிருந்தது என்பதை அவருடைய சொந்தக் காலவரிசையே தெளிவுபடுத்துகிறது. அப்படியானால், ஆரியர் வருகைக்கு முன்பே இங்கு வாழ்ந்த பெருந்திரளான மக்கள் யார்? அவர்களின் மொழி, பண்பாடு, சமூக அடையாளம் என்ன? என்ற அடிப்படையான கேள்விகளுக்குப் போதிய ஆதாரங்களுடன் விடை காண வேண்டிய தேவை உருவாகிறது.

தென்னகம் — சிந்துவெளிக்குப் பிந்தைய வெற்றிடமல்ல!

2004-ஆம் ஆண்டில் நிலவிய வரலாற்றுப் புரிதலின்படி, வடஇந்திய மையவாத அணுகுமுறையே மேலோங்கியிருந்தது. ஆனால், அதற்குப் பிந்தைய இருபதாண்டு காலத்தில் வெளிவந்த கீழடி, ஆதிச்சநல்லூர், சிவகளை அகழாய்வு முடிவுகள் இந்திய வரலாற்று வரைவையே தென்னகத்தை நோக்கித் திருப்பிப் போட வைத்திருக்கின்றன.

• கீழடி தரும் சான்று: கீழடியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பானையோடுகளின் கார்பன் பகுப்பாய்வு (AMS Radiocarbon Dating) காலம் கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டு என நிறுவப்பட்டுள்ளது.
• நகரமயமாக்கல்: ஆரியர் வருகைக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், தென்னகம் எந்தவொரு பண்பாட்டு வெற்றிடத்திலும் இருக்கவில்லை; மாறாக, இங்கு எழுத்தறிவும், தொழில்நுட்பமும், வணிகமும் கொண்ட ஒரு தற்சார்புடைய நகரச் சமூகம் செழிப்பாக வாழ்ந்திருக்கிறது என்பதை இத்தரவுகள் காட்டுகின்றன.

கீழடியும் சிந்துவெளியும்: தொடர்ச்சி குறித்த ஆய்வுக் கேள்விகள்

சிந்துவெளி நாகரிக மக்களுக்கும் தென்னிந்திய மக்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு குறித்துப் பல தசாப்தங்களாக விவாதங்கள் நடந்து வருகின்றன.

கீழடி பானையோடுகளில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள குறியீடுகளுக்கும் (Graffiti), சிந்துவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட முத்திரைக் குறியீடுகளுக்கும் இடையே வடிவ ரீதியாகவும் குறியீட்டியல் ரீதியாகவும் வியக்கத்தக்க ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. இவற்றை அவசரப்பட்டு "நேரடித் தொடர்ச்சி" என்று ஒற்றை வரியில் முடிவெடுத்துவிட முடியாது என்றாலும், சிந்துவெளி மற்றும் தென்னிந்தியத் தொல்லியல் தளங்களுக்கு இடையே இருந்த பண்பாட்டு, வர்த்தக அல்லது மொழியியல் தொடர்புகள் குறித்த மிக முக்கியமான ஆய்வுக் கேள்விகளை இவை எழுப்புகின்றன.

வரலாறு திருத்தப்படுவது வரலாற்றை மறுப்பதல்ல!

வரலாறு என்பது உறைந்துபோன ஒரு நிலையான புத்தகம் அல்ல. புதிய தொல்லியல் ஆய்வுகள், அறிவியல் சோதனைகள் மற்றும் மரபியல் தரவுகள் கிடைக்கும்போது, ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட வரலாற்றுப் பக்கங்கள் மறுபரிசீலனை செய்யப்படுவதும் திருத்தப்படுவதும் இயல்பான ஒன்று. அது முந்தைய அறிஞர்களைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகாது; மாறாக, வரலாற்றை இன்னும் துல்லியமாக மாற்றும் முயற்சியாகும்.

அந்த வகையில், 2004-இல் எழுதப்பட்ட கௌசிகனின் ‘உலக மகா நாகரிகங்கள்’ நூல், கடந்த இருபதாண்டுகளில் வெளிவந்துள்ள கீழடி, சிவகளை, ஆதிச்சநல்லூர் அகழாய்வுத் தரவுகளின் வெளிச்சத்திலும், நவீன மரபியல் ஆய்வுகளின் அடிப்படையிலும் செப்பனிடப்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

முடிவுரை

இந்திய வரலாற்றை வடக்கிலிருந்து மட்டுமே வாசிக்கும் பழைய போக்கிலிருந்து விலகி, தென்னகத்திலிருந்தும் சேர்த்து வாசிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை இன்றைய தொல்லியல் தரவுகள் அழுத்தமாக உணர்த்துகின்றன.

தமிழ்மணி