.jpeg)
ஆயுத பூஜை, நவராத்திரி, தீபாவளி, ஆடிப்பெருக்கு எனத் தொடங்கி, திருச்செந்தூர், மதுரை, திருவண்ணாமலை போன்ற ஊர்களில் நடைபெறும் கோயில் திருவிழாக்கள் வரை, தமிழ்நாட்டில் ஆண்டு முழுவதும் ஏதோ ஒரு கொண்டாட்டம் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.
பெருநகரங்களில் பிழைப்புக்காகக் குடிபெயர்ந்த உழைக்கும் மக்கள், விடுமுறை நாட்களைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குச் சென்று உறவுகளைப் பேணுவதும் பண்பாட்டுடன் இணைந்திருப்பதும் இயல்பான மானுடத் தேவைகளே.
ஆனால், இந்தப் பண்டிகைகளுக்கும் திருவிழாக்களுக்கும் பின்னால் இயங்கும் பொருளாதார நலன்களைப் பற்றியும், மக்களின் நம்பிக்கைகளையும் உணர்வுகளையும் பயன்படுத்தி இலாபம் ஈட்டும் வணிகச் சக்திகளைப் பற்றியும் நாம் சிந்திக்கிறோமா?
மக்களின் நம்பிக்கைகள், மகிழ்ச்சி, கொண்டாட்டங்கள் ஆகியவை சந்தையின் விற்பனை உத்திகளாக மாற்றப்படும்போது, பண்டிகைகள் வெறும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகளாக மட்டும் இருப்பதில்லை; அவை உழைக்கும் மக்களின் வருமானத்தைச் சந்தைக்குள் மீண்டும் மீண்டும் இழுத்துச் செல்லும் கருவிகளாக மாறுகின்றன.
ஆன்மீகத் தேடலும் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளும்
விலைவாசி உயர்வு, குறைந்த ஊதியம், வேலைவாய்ப்பின்மை, கடன் சுமை, உழைப்புச் சுரண்டல், குடும்பப் பிரச்சினைகள் எனப் பல்வேறு நெருக்கடிகளுக்கு இடையில் உழைக்கும் மக்கள் அன்றாட வாழ்க்கையை நகர்த்த வேண்டியிருக்கிறது. இத்தகைய பிரச்சினைகளின் சமூகப் பொருளாதாரக் காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ளவோ, அவற்றை மாற்றுவதற்கான கூட்டுச் செயல்பாட்டில் ஈடுபடவோ போதிய சூழல் இங்கு இல்லை.
இந்தச் சூழலில், மன அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் தேடி மக்கள் ஆன்மீகத்தை நாடுகின்றனர். தனிநபரின் மன ஆறுதலுக்கான இந்தத் தேடலைக் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. ஆனால், மக்களின் வாழ்க்கை நெருக்கடிகளுக்கான தீர்வாக ஆன்மீகம் மட்டுமே முன்னிறுத்தப்படும்போது, அந்த நெருக்கடிகளின் உண்மையான காரணங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
வழிபாடு, பரிகாரம், சடங்கு எனப் பல்வேறு பெயர்களில் மக்களின் அச்சங்களையும் ஆசைகளையும் பயன்படுத்திப் பணம் பறிக்கும் மத இடைத்தரகர்களும் நிறுவனங்களும் விமர்சிக்கப்பட வேண்டும். வறுமைக்கும் துயரங்களுக்கும் மக்களின் வழிபாட்டுக் குறைபாடுகளோ தனிப்பட்ட பாவங்களோ காரணமல்ல. வேலைவாய்ப்பு, ஊதியம், சொத்துப் பகிர்வு, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளே காரணம் என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக உணர்வது அவசியம்.
கட்டணக் கொள்ளை: பண்டிகைக் காலத்தில் சுரண்டப்படும் மக்கள்
பண்டிகைக் காலங்களில் சொந்த ஊர்களுக்குச் செல்லும் மக்களின் அத்தியாவசியப் பயணத் தேவையைப் பயன்படுத்தித் தனியார் ஆம்னி பேருந்துகள் வசூலிக்கும் அதிகக் கட்டணமும், தொடர் வண்டிகளின் தட்கல் கட்டணங்களும் உழைக்கும் மக்களுக்குப் பெரும் சுமையாகின்றன.
குறைந்த வருமானம் கொண்ட தொழிலாளர்கள், தங்கள் குடும்பத்தைச் சந்திக்கவே கணிசமான தொகையைச் செலவிட வேண்டியுள்ளது. மக்களின் பயணத் தேவையை நிறைவேற்றுவது பொதுப் போக்குவரத்தின் சமூகப் பொறுப்பாகும். ஆனால், அதை உபரி வருவாய் ஈட்டும் வாய்ப்பாக அரசு அணுகும்போது, பொதுச் சேவையின் நோக்கமே சிதைகிறது. கொண்டாட்டத்திற்காகச் செலவழித்த பணத்தை ஈடுகட்ட, மக்கள் மீண்டும் கடுமையாக உழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
‘ஒன்று வாங்கினால் ஒன்று இலவசம்’: நுகர்வுப் போதையும் மூலதனக் குவிப்பும்
பண்டிகைக் காலங்களை வணிக நிறுவனங்கள் தங்களின் இலாபத்தை அதிகரிப்பதற்கான வேட்டைக் களமாக மாற்றுகின்றன. “அதிரடித் தள்ளுபடி”, “ஒன்று வாங்கினால் ஒன்று இலவசம்” போன்ற கவர்ச்சிகரமான விளம்பரங்கள் தேவையற்றப் பொருட்களைக்கூட வாங்கத் தூண்டுகின்றன.
மக்கள் தங்களின் சொற்ப சேமிப்பை மட்டுமன்றி, கடன் மற்றும் தவணை முறைகள் (EMI) மூலம் எதிர்கால வருமானத்தையும் முன்கூட்டியே செலவழிக்கிறார்கள். இதனால், மருத்துவச் செலவு, குழந்தைகளின் கல்வி போன்ற அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்கான பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு பலியாகிறது.
மக்களின் வாங்கும் ஆசையைத் தொடர்ந்து தூண்டுவதன் மூலம் சந்தை விரிவடைகிறது; மூலதனம் குவிகிறது. ஆனால், அந்த விற்பனைச் சுழற்சியில் பங்கேற்கும் எந்தவொரு உழைக்கும் குடும்பமும் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை அடைவதில்லை.
பண்டிகைகளின் வணிகமயமாக்கல்: முடிவில்லாத சுரண்டல் சுழற்சி
புதிய ஆடைகள், மின்னணுப் பொருட்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் எனப் பலவற்றை வாங்க வேண்டும் என்ற சமூக அழுத்தம் செயற்கையாக உருவாக்கப்படுகிறது. பண்டிகையை மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடுவதற்கும் அதிகப் பணம் செலவழிப்பதற்கும் இடையில் இல்லாத ஒரு தொடர்பு உருவாக்கப்படுகிறது.
சொந்த ஊர் சென்று திரும்பும் ஒரு தொழிலாளி பயணச் செலவு, பொருட்கள் வாங்கிய செலவு எனத் தனது வருமானத்தை இழந்து, அடுத்த மாத வாடகை மற்றும் அன்றாடச் செலவுகளுக்காக மீண்டும் கடன் வாங்கி உழைக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். உழைப்பு ➔ வருமானம் ➔ செலவு ➔ கடன் ➔ மீண்டும் உழைப்பு என இந்தச் சுழற்சி தொடர்கிறது.
இங்கு பிரச்சினை மக்கள் பண்டிகை கொண்டாடுவதில் இல்லை; அவர்களின் பண்பாட்டு உணர்வுகளைப் பயன்படுத்தி, தேவையற்ற நுகர்வைத் தூண்டும் பொருளாதார அமைப்பில்தான் இருக்கிறது.
மாற்றுப் பண்பாடு: தேவைக்கேற்ற நுகர்வும் சமூக விழிப்புணர்வும்
நுகர்வுப் பண்பாட்டிலிருந்து விடுபடுவது என்பது கொண்டாட்டங்களைக் கைவிடுவதல்ல; மாறாக, நமது உழைப்பின் பயன் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைச் சிந்தித்துச் செயல்படுவதாகும்:
தேவைக்கேற்ற நுகர்வு: தள்ளுபடி கிடைக்கிறது என்பதற்காகப் பொருட்களை வாங்காமல், உண்மையான தேவை, தரம், குடும்பப் பொருளாதார நிலை ஆகியவற்றைப் பரிசீலித்துச் செலவிட வேண்டும்.
எளிய கொண்டாட்டங்கள்: செலவின் அளவைக் கொண்டு கொண்டாட்டத்தின் மதிப்பை அளவிடுவதைத் தவிர்த்து, குடும்பத்தோடும் நண்பர்களோடும் எளிய முறையில் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்ளப் பழக வேண்டும்.
உழைப்பையும் இயற்கையையும் போற்றுதல்: பொங்கல் போன்ற உழவையும் இயற்கையையும் மையப்படுத்திய விழாக்களின் பின்னுள்ள உழைக்கும் மக்களின் பங்களிப்பை முன்னிறுத்தும் பண்பாட்டை வளர்க்க வேண்டும்.
கூட்டுச் சமூக விழிப்புணர்வு: தனிநபர் செலவுப் பழக்கங்களை மட்டும் சுட்டிக்காட்டாமல், நியாயமான ஊதியம், மலிவான பொதுப் போக்குவரத்து, தொழிலாளர் நலன் ஆகியவற்றுக்கான சமூகக் கோரிக்கைகளையும் எழுப்ப வேண்டும்.
நமது உழைப்பின் பயன் யாருக்குச் செல்கிறது?
பண்டிகைகளும் ஆன்மீக நம்பிக்கைகளும் மனித மனங்களுக்கு ஆறுதல் தரலாம். ஆனால், அவற்றை வணிகமயமாக்கி மக்களின் சேமிப்பைச் சுரண்டும் நுகர்வுப் பண்பாட்டை நாம் விமர்சனத்துடன் அணுக வேண்டும்.
உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் உழைப்பின் மதிப்பையும் வருமானத்தின் பயனையும் உணர்ந்து, நுகர்வுப் போதைக்கு அடிமையாகாமல் தங்களின் பொருளாதார நலன்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் விழிப்புணர்வைப் பெற வேண்டும்.
உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான விடுதலை என்பது கொண்டாட்டங்கைகளைக் கைவிடுவதிலோ, தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளை மறுப்பதிலோ இல்லை; தங்களின் உழைப்பின் பயன் யாரிடம் குவிகிறது என்பதை உணர்ந்து, விழிப்புணர்வுமிக்க வர்க்க உணர்வோடு செயல்படுவதில்தான் இருக்கிறது!
— தமிழ்மணி