ஐந்தறிவு 'பகுத்தறிவும்' - ஆறறிவு 'அறியாமையும்'!

இந்தப் பூமிப் பந்தில், கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்கிருமிகள் முதல் வானம்பாடி, காகம், பருந்து எனப் பறப்பனவும், இரு கால் மற்றும் நான்கு கால் விலங்குகளும் என எண்ணற்ற உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. இயற்கையின் பார்வையில் மனிதனும் ஒரு விலங்குதான். 

ஆனால், பிற உயிரினங்களின் வாழ்வியலோடு ஒப்பிடுகையில், மனித வாழ்க்கை பேராசை, முரண்பாடு மற்றும் பதற்றம் நிறைந்ததாக மாறியிருப்பதே வேதனையான உண்மை. இது அறிவின் வளர்ச்சியைப் பாடும் கவிதை அல்ல, மாறாக அறிவின் அழிவைப் பாடும் சோககீதம்.

மகாத்மா காந்தி கூறியபடி, “இயற்கை ஒவ்வொரு மனிதனின் தேவைக்கும் போதுமானவற்றை வழங்குகிறது; ஆனால் எந்த மனிதனின் பேராசைக்கும் அது ஈடுகொடுக்காது.” 

இந்த வார்த்தைகள், இயற்கையின் அருட்கொடையைப் பேராசையின் பசியால் அழிக்கும் மனித அவலத்தைத் துல்லியமாகச் சித்திரிக்கின்றன.

இயற்கையின் விதியும் உடல்நலமும்

இயற்கையில் வாழும் விலங்குகள் பகுத்தறிவு (Rationality) கொண்டவை என்று சொல்ல முடியாது. அவை உள்ளுணர்வு (Instinct) அடிப்படையில் செயல்படுகின்றன – இதுவே பரிணாம உயிரியலின் (Evolutionary Biology) அடிப்படை உண்மை. 

ஆனால், அந்த உள்ளுணர்வு இயற்கையின் விதிகளோடு ஒரு இசைக்கோர்வையைப் போல முழுமையாக ஒத்திசைந்திருக்கிறது. அவற்றின் வாழ்வின் நோக்கம் உணவு, இனப்பெருக்கம் மற்றும் உயிர்வாழ்தல் ஆகிய தேவையின் எல்லையில் நின்றுவிடுகிறது.

விலங்குகள் திருப்தியின் சுழலில் சிக்காமல், தேவையிலேயே நிறைவு காண்கின்றன என்பதை உளவியலில் உள்ள "இன்ப நுகர்வுச் சுழல்" (Hedonic Treadmill) கோட்பாடு விளக்குகிறது. பசி தீரும் அளவுக்கு மட்டுமே அவை உண்கின்றன; நதியின் ஓட்டம் போலத் தடம் புரளாமல் வாழ்கின்றன. இதனால் தான் வனவிலங்குகளுக்கு “அதிக உடல் பருமன்” போன்ற வாழ்க்கைமுறை நோய்கள் (Lifestyle diseases) ஏற்படுவதில்லை. 

மனிதன் மட்டுமே அளவுக்கு அதிகமாக உண்டு, உழைப்பைத் தவிர்த்து, தன் உடலையே நோய்களின் கூடாரமாக மாற்றிக்கொள்ளும் சுய அழிவுச் சுழற்சியில் சிக்கியுள்ளான்.

உழைப்புச் சுரண்டலும் சொத்துடமையும்

மற்ற உயிரினங்கள் அனைத்தும் அன்றாடத் தேவைக்காக அன்றாடம் உழைக்கின்றன. இது பரிணாம மானுடவியலின் (Evolutionary Anthropology) வேட்டை-சேகரிப்பு சமூகங்களை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால் மனித சமூகம், உழைப்பற்ற வாழ்வை ஒரு லட்சியமாக மாற்றிக் கொண்டுள்ளது.

உழைக்காமல் வாழ்வதற்காக மனிதன் பிறருடைய உழைப்பைச் சுரண்டுகிறான். கார்ல் மார்க்ஸ் குறிப்பிட்ட "உழைப்பு அந்நியமாதல்" (Alienation of Labor) மற்றும் எங்கல்ஸ் விவரித்த "தனிச்சொத்துரிமை" ஆகிய பிணிகள் மனிதனிடம் மட்டுமே உள்ளன. இன்றைய நவீன யுகத்தில் பெரும் நிறுவனங்களின் (Big Tech Monopolies) "தரவு குவியல்" (Data Hoarding) என்பது கூட இந்தச் சுரண்டலின் நீட்சியே.

விலங்குகள் உள்ளுணர்வால் இயற்கையைப் பாதுகாக்கின்றன; மனிதனோ அறிவிருந்தும் பேராசையினால் இயற்கையை எதிர்த்து நின்று பருவநிலை மாற்றத்தை (Climate Change) உருவாக்கி ஒட்டுமொத்தப் பூமியின் சமநிலையையும் சிதைக்கிறான்.

கடவுள் எனும் கற்பனைத் தேடல்

தன் வாழ்வியல் சிக்கல்களுக்கு விடை காண எந்த விலங்கும் கடவுளை உருவாக்கியதில்லை. இயற்கையின் விதிகளை அவை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்கின்றன. ஆனால், மனிதன் தான் உருவாக்கிய பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சிக்கல்களுக்குத் தீர்வைத் தேடாமல், ‘கடவுள்’ என்ற கற்பனைக்கு அடிமையாகிறான் – இது பகுத்தறிவுவாதத்தின் (Rationalism) பார்வையில் ஒரு மிகப்பெரிய பலவீனம்.

புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் கூறியபடி, “அறிவை விரிவு செய்; அகண்டமாக்கு!” என்பதை விடுத்து, மனிதன் தன் அறிவைச் சிலைகளிலும் கோயில்களிலும் சிறைவைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். நவீன பொருளாதாரப் போட்டி உந்துதல்கூட இந்த முட்டாள்தனமான பேராசைச் சுழலில் சிக்கியிருப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

ஐந்தறிவா? ஆறறிவா?

விலங்குகளை நாம் “ஐந்தறிவு” என்று தாழ்வாகக் குறிப்பிடுகிறோம். ஆனால் அவை தேவை எவ்வளவு, எல்லை எது என்பதை உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து வாழ்கின்றன. மனிதன் “ஆறறிவு” பெற்றவன் எனப் பெருமை பேசிக்கொண்டே, தேவையற்றதைக் குவிக்கிறான்; இயற்கையை அழிக்கிறான்; நோய்களையும் பதற்றத்தையும் தேடிக்கொள்கிறான்.

பரிணாம உளவியலின் (Evolutionary Psychology) கண்ணாடியில் பார்த்தால், உண்மையான அறிவு என்பது எண்ணிக்கையில் அல்ல, இயற்கையை உணரும் பண்பில் இருக்கிறது என்பதே உண்மை.

வள்ளுவர் கூறியபடி:

“பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாந் தலை.” (குறள்: 322) 

இது பகிர்தலின் அறம்; பேராசையின் எதிரி.

முடிவுரை

விலங்குகளைப் போல வாழ்வது என்பது பின்னோக்கியப் பயணம் அல்ல. மாறாக, விலங்குகளிடம் இயல்பாக உள்ள அளவறிதல் மற்றும் எல்லை உணர்வை மனிதன் தனது மேம்பட்ட அறிவோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும். பேராசையைக் கைவிட்டு, அன்றாட உழைப்பை ஏற்று, இல்லாத கடவுளைத் தேடுவதற்கு முன் தன் வாழ்வியலைச் சரிசெய்துகொண்டால் மட்டுமே, மனிதன் உண்மையான “ஆறறிவு” பெற்ற உயிரினமாக உயர்வான். அமைதியின் அரசனாக, இயற்கையின் இசையில் இணைந்து வாழ அதுவே வழி!

— ஊரான்