ஆணவப் படுகொலைகளைத் தடுத்து நிறுத்த சட்டங்கள் மட்டும் போதுமா?

தமிழகத்தில் ஆணவப் படுகொலைகள் நிகழும் போதெல்லாம், "தனிச்சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும்", "கடுமையான தண்டனை வழங்க வேண்டும்" என்ற கோரிக்கைகள் வலுவாக எழுகின்றன. 

அதேபோல், பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகள் அதிகரிக்கும் போது புதிய அதிரடிப் படைகள், சிறப்பு நீதிமன்றங்கள், புதிய சட்டங்கள் ஆகியவை தீர்வாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

சமீப காலங்களில்கூட தென் மாவட்டங்களில் வெளிக்குலத் திருமணம் செய்துகொண்ட இளம் ஜோடிகள் ஆணவப் படுகொலைகளுக்கு இலக்கான சம்பவங்கள் செய்திகளில் இடம் பெற்றுள்ளன. ஒவ்வொரு முறையும் கண்டனங்களும் சட்டக் கோரிக்கைகளும் எழுகின்றன. ஆனால் அடுத்த சம்பவம் நிகழும் வரை மட்டுமே அந்தக் கவனம் நீடிக்கிறது.

ஆனால் நாம் கேட்க வேண்டிய அடிப்படையான கேள்வி இதுதான்:

சட்டங்கள் வந்துவிட்டால் மட்டும் குற்றங்கள் நின்றுவிடுமா?

சட்டங்கள் இல்லாததாலா குற்றங்கள் நடக்கின்றன?

லஞ்சம் வாங்குவது குற்றம். ஏமாற்றுவது குற்றம். தாக்குதல், கொலை, கொள்ளை ஆகியவை குற்றங்கள். போதைப்பொருள் உற்பத்தி செய்வதும் விற்பனை செய்வதும் குற்றம். பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை குற்றம். தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிப்பது குற்றம்.

அதேபோல், நீர்நிலைகளை மாசுபடுத்துவது, காற்றை மாசுபடுத்துவது, ஒலி மாசு ஏற்படுத்துவது, ஆற்று மணல் கொள்ளை, தாது மணல் கொள்ளை, கிரானைட் கொள்ளை ஆகியவையும் சட்டப்படி குற்றங்களே.

இவற்றைத் தடுக்க ஏராளமான சட்டங்கள் ஏற்கனவே உள்ளன. காவல்துறை இருக்கிறது. நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. சிறைகள் இருக்கின்றன.

ஆனால் இந்தக் குற்றங்கள் அனைத்தும் அன்றாடம் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஏன்?

சட்டங்கள் இல்லாததால் அல்ல. அந்தக் குற்றங்களை உருவாக்கும் சமூக, பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டுக் காரணிகள் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதால்தான்.

சட்டத்தின் வரம்பு என்ன?

சட்டம் பெரும்பாலும் ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்த பிறகு செயல்படுகிறது.

கொலை நடந்த பிறகு வழக்குப் பதிவு செய்யலாம். பாலியல் வன்முறை நடந்த பிறகு குற்றவாளியை கைது செய்யலாம். லஞ்சம் வாங்கிய பிறகு நடவடிக்கை எடுக்கலாம்.

ஆனால் குற்றத்தை உருவாக்கிய மனநிலையை சட்டத்தால் மட்டும் மாற்ற முடியாது.

மேலும், அதிகாரம், பணம், அரசியல் செல்வாக்கு போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தி பல குற்றவாளிகள் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் நிகழ்வுகளும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன.

எனவே, சட்டம் அவசியமான கருவி என்றாலும், அது தனித்து ஒரு சமூகப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக முடியாது.

ஆணவப் படுகொலைகள்: தனிச்சட்டம் போதுமா?

இன்று பலரும் ஆணவப் படுகொலைகளைத் தடுக்கத் தனிச்சட்டம் வேண்டும் என்று கோருகின்றனர்.

ஒருவேளை அத்தகைய சட்டம் நாளையே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதன்பிறகு ஆணவப் படுகொலைகள் முற்றிலுமாக நின்றுவிடுமா?

நிச்சயமாக அப்படிச் சொல்ல முடியாது.

ஏனெனில், ஆணவப் படுகொலையின் வேர் சட்டங்களிலும் நீதிமன்றங்களிலும் இல்லை. அது சாதிய மனநிலையிலும், குடும்பக் கௌரவம் என்ற பெயரில் வளர்க்கப்படும் ஆதிக்க உணர்விலும், அதைவிட முக்கியமாக அகமண முறையிலும் உள்ளது.

ஒரே சாதிக்குள் மட்டுமே திருமணம் நிகழ வேண்டும் என்ற கட்டாயச் சிந்தனை நீடிக்கும் வரை, வெளிக்குலத் திருமணங்களை "குலக் கௌரவத்திற்கு இழுக்கு" என்று கருதும் மனநிலை தொடரும் வரை, சட்டத்தின் பயத்தை மீறியும் சிலர் இத்தகைய கொலைகளைச் செய்வார்கள்.

அதனால் தனிச்சட்டம் கொண்டு வரக்கூடாது என்பதல்ல. சட்டம் தேவை. ஆனால் சட்டம் மட்டுமே போதாது என்பதே முக்கியமான உண்மை.

சமூகச் சூழல் மாறாமல் குற்றங்கள் குறையாது

பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறையின் பின்னால் ஆணாதிக்கச் சிந்தனை உள்ளது.

ஊழலின் பின்னால் அதிகாரமும் செல்வமும் குவியும் சொத்துடமைப் பொருளாதார அமைப்பு உள்ளது.

ஆணவப் படுகொலைகளின் பின்னால் சாதிய ஆதிக்கமும் குடும்பக் கட்டுப்பாடுகளும் உள்ளன.

இந்த அடிப்படைக் காரணிகளை மாற்றாமல், புதிய சட்டங்களை மட்டும் சேர்த்துக் கொண்டே போனால், குற்றங்களின் வடிவம் மாறலாம்; ஆனால் அவற்றின் அடிப்படை காரணிகள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.

சமூக மாற்றமே நீடித்த தீர்வு

எனவே, குற்றங்களைத் தண்டிப்பதற்கான சட்டங்களும் தேவை; அதே நேரத்தில் குற்றங்களை உருவாக்கும் சமூகக் காரணிகளை மாற்றும் போராட்டங்களும் தேவை.

சாதியை எதிர்க்கும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள், பெண்களின் விடுதலையை முன்னிறுத்தும் சமூக விழிப்புணர்வு, பொருளாதார சமத்துவத்திற்கான போராட்டங்கள், மனிதநேயக் கல்வி ஆகியவை இல்லாமல் எந்தச் சட்டமும் முழுமையான வெற்றியைப் பெற முடியாது.

குற்றம் நடந்த பிறகு தண்டனை வழங்குவது ஒரு நிலை. குற்றம் நிகழாத சமூகத்தை உருவாக்குவது அதைவிட உயர்ந்த நிலை.

ஜனநாயக மனிதனை உருவாக்காமல் குற்றங்கள் குறையாது.

ஒரு மனிதன் லஞ்சம் வாங்காமல் இருக்க வேண்டும்; பெண்ணை சமமான மனிதராக மதிக்க வேண்டும்; சாதி வெறுப்பை கைவிட வேண்டும்; மற்றவரின் உரிமைகளை மதிக்க வேண்டும் என்றால், அவன் வெறும் சட்டத்தின் பயத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படும் மனிதனாக இருக்கக் கூடாது.

மாறாக, அவன் ஜனநாயக உணர்வும் மனிதநேயச் சிந்தனையும் கொண்ட குடிமகனாக வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

அத்தகைய ஜனநாயக உணர்வு தானாக உருவாகாது. பல்வேறு சமூகப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் ஒன்றாகக் கலந்து வாழ்வதன் மூலமும், அறிவியல் மற்றும் சமூக நீதிசார் கருத்துத் தெளிவைப் பெறுவதன் மூலமும், ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான களப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பதன் மூலமும் மட்டுமே அது வளர்க்கப்படுகிறது.

மனிதனை மாற்றாமல் சமூகத்தை மாற்ற முடியாது. அதேபோல், சமூகத்தை மாற்றாமல் மனிதனையும் மாற்ற முடியாது. இந்த இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த செயல்முறையாகும்.

அதனால், ஆணவப் படுகொலைகளாக இருந்தாலும், பாலியல் வன்முறைகளாக இருந்தாலும், ஊழலாக இருந்தாலும், அவற்றை உருவாக்கும் சமூக வேர்களை அகற்றாமல் எந்தச் சட்டமும் முழுமையான தீர்வை வழங்க முடியாது.

சட்டம் குற்றவாளியைத் தண்டிக்கலாம்; ஆனால் சமூக மாற்றம்தான் குற்றத்தை உருவாக்கும் மனநிலையை ஒழிக்க முடியும்.

ஊரான்

வெளுக்கும் சாயங்கள்!

வெளுக்கும் சாயங்கள்!

நேற்றுவரை யாரைக் “கெட்டவன்” என்று மேடைதோறும் சாடினார்களோ,  

அவனோடுதான் இன்று கூச்சமின்றிக் கூட்டுச் சேருகிறார்கள்!

நேற்றுவரை யாரோடு நட்பு பாராட்டித் தோளோடு தோள் நின்றார்களோ,  

அவர்களைத்தான் இன்று பகையாளிகளாகப் பார்க்கிறார்கள்!

கடும் வெயிலும் பெருமழையும்தான்  

துணியில் ஏறிய சாயத்தின் உண்மைத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும். 

அதுபோல,  

தேர்தல் கால நெருக்கடிகளும் அதிகாரப் பசியும்தான்  

கட்சிகளின் போலி முற்போக்குச் சாயத்தை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரும்.

அறுந்துபோகும் செருப்பின் வார் போல,  

எப்போது வேண்டுமானாலும் அறுந்துபோகின்றன  

இவர்களின் கொள்கை உடன்படிக்கைகள்.

தவறி விழுந்த நாணயத்தைத் தேடுவது போல,

தன்நலத்திற்காக மட்டுமே அலைபாய்கின்றன

இவர்களின் அரசியல் நகர்வுகள்.

நெருக்கடியான காலங்கள்தான்

கொள்கையின் உண்மை முகத்தையும்,

கூட்டணியின் உண்மை நோக்கத்தையும்

அடையாளம் காட்டுகின்றன.

ஊரான் @ பொன். சேகர்

ராப் பாடகர் வேடனை அரவணைக்கலாமா?

அரசியல் மேடைகளிலும் சமூக ஊடகங்களிலும் கவர்ச்சிகரமாகப் பேசி, தங்களை 'முற்போக்காளர்கள்' என்று காட்டிக் கொள்ளும் பலர், தங்களின் சுயரூபம் வெளிப்படும்போது காணாமல் போவது தமிழக அரசியலில் புதியதல்ல.

• விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியைச் சேர்ந்த, பிக்பாஸ் புகழ் 'விக்ரமன்' என்பவர் மீது பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தவுடன் அவர் இருக்கும் இடம் தெரியாமல் பொதுவாழ்விலிருந்து பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று.

• அதேபோல, தீவிர இடதுசாரி செயல்பாட்டாளராகத் தன்னை முன்னிறுத்திய 'மதூர் சத்யா' போன்ற நபர்களும் பாலியல் புகார்களுக்குப் பிறகு தங்களின் பொதுவெளி முகத்தை இழந்து காணாமல் போனார்கள்.

பிக்பாஸ் புகழ் விக்ரமன்

இவர்கள் மீது சட்டரீதியான இறுதித் தீர்ப்புகள் வராமல் போனாலும், சமூகக் குற்றச்சாட்டின் அழுத்தத்தால் தற்காலிகமாக ஒதுங்கினர். ஆனால், கேரளா போன்ற அண்டை மாநிலங்களில் இருந்து வரும் 'பிரபலங்களுக்கு' மட்டும் தமிழ்நாட்டு முற்போக்குக் களங்கள் சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கிறதா ஏன் என்ற கேள்வி இப்போது எழுந்துள்ளது.

கேரள 'வேடன்' 

கேரளாவைச் சேர்ந்த பிரபல ராப் பாடகர் 'வேடன்' (Vedan) மீது கடந்த காலங்களில் கடுமையான பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் அத்துமீறல் குற்றச்சாட்டுகள் (Me Too Complaints) அடுக்கடுக்காக வைக்கப்பட்டன. தன் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை அவரே ஒப்புக்கொண்டு பொதுவெளியில் மன்னிப்புக் கோரிய வரலாறும் உண்டு.

ஆனால், தன் மீதான கரைகள் இன்னும் சட்டப்படியாகத் துடைக்கப்படாத சூழலில், அண்மையில் அவர் தமிழ்நாடு வருகை தந்து, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் துணைப் பொதுச்செயலாளரும் தமிழ்நாடு சமூகநீதி அமைச்சருமான வன்னியரசு அவர்களைச் சந்தித்துப் பேட்டியும் கொடுத்திருக்கிறார்.

பெண்ணுரிமை பேசும், சனாதன ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும் ஒரு இயக்கத்தின் முன்னணித் தலைவர், மோசமான பாலியல் குற்றச்சாட்டு இருக்கும் ஒரு நபரைத் தோளோடு தோள் சேர்த்து அரவணைத்துப் பேட்டி கொடுப்பது எந்த வகையான முற்போக்கு அரசியல்?

எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்களையும் வேடன் சந்தித்துள்ளார். யார் வேடனை சந்தித்து மரியாதை செய்தாலும் அது பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளானவருக்கு நற்சான்றிதழ் வழங்குவதாகவே அமையும்.

பொதுவாழ்வில் அறம்

குற்றச் செயல்களிலேயே மிக கொடூரமானதும், அருவருப்பானதுமான குற்றம் பெண்ணின் உடல் மீதும், உளவியல் மீதும் நடத்தப்படும் பாலியல் வன்கொடுமைதான்.

ஒரு நபர் மீது இத்தகைய குற்றச்சாட்டு வைக்கப்பட்டு, அதிலிருந்து அவர் நீதிமன்றத்தால் முழுமையாக விடுவிக்கப்படாத வரை, அவர் பொதுவாழ்வில் இருந்து தள்ளி இருக்க வேண்டும் என்பதே பொது ஒழுக்கம் (Public Morality). தன் மீதான கறை நீங்காத ஒரு நபர், மீண்டும் பொதுவெளிக்கு வந்து முற்போக்கு அரசியல் பேசுவதும், அதற்கு இங்கிருக்கும் தலைவர்கள் ஆதரவு கரம் நீட்டுவதும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை இழிவு படுத்துவதற்கு ஒப்பாகும். அதுவும் பெண்கள் மீதான பாலியல் குற்றங்களை தடுப்பதற்காக சிங்கப் பெண் படை அமைக்கப்பட்ட அதே நாளில் வேடனை அரவணைப்பது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது.

'வேடன்' ஒடுக்கப்பட்ட பூர்வகுடிப் பின்னணியில் இருந்து ராப் இசை பாடுகிறார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, அவரது 'பாலியல் குற்றங்களை' முற்போக்குச் சக்திகள் மன்னித்து அரவணைக்கப் போகிறதா? சாதிய ஒடுக்குமுறையை எதிர்க்கும் ஒரு கலை வடிவம், பெண்ணை ஒடுக்கும் பாலியல் குற்றவாளியின் கைகளில் இருக்கும்போது அதை எப்படிக் கொண்டாட முடியும்?

சாதி ஒழிப்பைப் பேசும் தலைவர்கள், வர்க்க மற்றும் பாலினச் சமத்துவப் பார்வையில் (Gender & Class Consciousness) இன்னும் எவ்வளவு பின்தங்கி இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு இந்தச் சந்திப்பே சான்று. பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளான ஒருவரை, முற்போக்காகப் பேசுகிறார் என்பதற்காக அவரை ஆரத்தழுவிக்கொள்வது தார்மீக ரீதியாக அறமற்ற செயலாகும். 

சாதி, பாலினம், வர்க்கம் — மூன்றும் ஒரே தராசில் நிறுக்கப்பட வேண்டும். அதுவே உண்மையான முற்போக்கு அரசியல்.

ஊரான் @ பொன். சேகர்

ஏழாம் தலைமுறை 'பரை'தான் "பறையரா"?

ஏழாம் தலைமுறையில் வரும் ‘பரை’தான் ‘பறையர்’ சாதியைக் குறிப்பது என்று திருமா சொல்வது சரியா? 

தமிழ் மரபில் "ஏழு தலைமுறைகள்" (Seven Generations)

தமிழ் மொழியில் நமக்கு முன்னால் வாழ்ந்த முன்னோர்களையும், நமக்குப் பின்னால் வரப்போகும் சந்ததியினரையும் தலா ஏழு தலைமுறைகளாகப் பிரித்து அகராதிகள் விளக்குகின்றன. ஒரு மனிதனை மையமாக வைத்து, அவனுக்கு முந்தைய 7 தலைமுறைகளின் பெயர்கள் பின்வருமாறு:

1. முதல் தலைமுறை: தான் (சுயம்)
2. இரண்டாம் தலைமுறை: தந்தை / தாய்
3. மூன்றாம் தலைமுறை: பாட்டன் / பாட்டி
4. நான்காம் தலைமுறை: பூட்டன் / பூட்டி
5. ஐந்தாம் தலைமுறை: ஓட்டன் / ஓட்டி
6. ஆறாம் தலைமுறை: சேயோன் / சேயோள்
7. ஏழாம் தலைமுறை: பரன் / பரை

குறிப்பு: இதேபோல நமக்கு பின்னால் வரும் 7 தலைமுறைகளை—மகன்/மகள், பேரன்/பேத்தி, கொள்ளுப்பேரன், எள்ளுப்பேரன், கொள்ளு எள்ளுப்பேரன், ஓட்டன், சேயோன் என வரிசைப்படுத்துவர்.

2. 'பரன் - பரை' என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன?

தமிழ் இலக்கணத்திலும், நிகண்டுகளிலும் (பழங்கால அகராதி) 'பரன்' மற்றும் 'பரை' என்ற சொற்கள் மிக உயர்ந்த, தொலைதூரத்தில் உள்ள ஒன்றைக் குறிக்கப் பயன்பட்டன.

• பரன் (ஆண்பால்): நமக்கு மிக மேலே அல்லது முன்னால் உள்ள ஏழாவது தலைமுறை ஆண்மகன். (இறைவனைக் குறிக்க 'பரம்பொருள்' என்று சொல்வதும், உயர்ந்த இடத்தைக் குறிக்க 'பரண்' என்று சொல்வதும் இதனால்தான்).

• பரை (பெண்பால்): நமக்கு முன்னால் வாழ்ந்த ஏழாவது தலைமுறைத் தாய் அல்லது பெண்மணி.

எனவே, 'பரன்' மற்றும் 'பரை' என்பது உயர்ந்த, முந்தைய, மேலான (Supreme / Distant Ancestor) என்ற பொருளில் வந்த தூய தமிழ்ச் சொற்களே தவிர, அவை எந்தவொரு குறிப்பிட்ட சாதிப் பெயரோடும் தொடர்புடையவை அல்ல.

3. "எல்லா சாதிகளுக்கும் இது பொருந்துமா?"

நிச்சயமாகப் பொருந்தும்.

மரபியல் (Genetics) மற்றும் மானுடவியல் (Anthropology) ரீதியாக உலகில் பிறக்கும் எந்தவொரு மனிதனுக்கும் அவனுக்கு முன்னால் 7 தலைமுறை முன்னோர்கள் இருந்தே தீர வேண்டும்.

அவர்கள் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், தமிழ் இலக்கண மரபின்படி அவர்களின் ஏழாவது தலைமுறைப் பாட்டனைக் 'பரன்' என்றும், பாட்டியைப் 'பரை' என்றும் தான் அழைக்க வேண்டும். இது அனைத்து மனிதர்களுக்கும், அனைத்துச் சாதிகளுக்கும் பொதுவான ஒரு பொதுப்பெயர் (Common Linguistic Term).

4. மேடை அரசியலும் - வரலாற்று எதார்த்தமும்

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் தொல். திருமாவளவன் அவர்கள் மேடைகளில் பேசும்போது, "எங்கள் ஏழாவது தலைமுறைக்கு 'பரை' என்று பெயர், எனவே நாங்களே இந்த நிலத்தின் பூர்வகுடிகள்" என்று குறிப்பிடுவது ஒரு அடையாள அரசியல் உத்தி (Identity Politics) ஆகும்.

• சொல் ஒற்றுமை (Word Coincidence): 'பரை' என்ற சொல்லும் 'பறையர்' என்ற சாதிப் பெயரும் ஒலியளவில் (Phonetically) ஒரே மாதிரியாக இருப்பதைக் கொண்டு, தங்களின் சாதிப் பெருமையை நிலைநாட்ட அந்தச் சொல் ஒற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

• ஆய்வு ரீதியான உண்மை: ஆனால், வரலாற்று ரீதியாகவும், மொழியியல் ரீதியாகவும் 'பறையர்' என்ற சொல் 'பறை' (முரசு/வாத்தியம்) அறிவிப்பவர் என்ற தொழில் அடிப்படையிலும், நில அமைப்பின் அடிப்படையிலும் உருவானது என்று வரலாற்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். அதற்கும் ஏழாம் தலைமுறையைக் குறிக்கும் 'பரை' என்ற இலக்கணச் சொல்லுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை.

முடிவுரை

சுருக்கமாகக் கூறின், 'பரை' என்பது தமிழ் பேசும் அனைத்துச் சாதியினரின் ஏழாவது தலைமுறைப் பாட்டிக்கும் பொதுவான பெயரே ஆகும்.

அரசியல் மேடைகளில் தங்களுக்கான வரலாற்றுப் பழமையைக் கோருவதற்காகச் சொற்களைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக மடைமாற்றிப் பேசினாலும், மொழியியல் ஆய்வின்படி அது அனைத்துத் தமிழர்களுக்கும் உரிய பொதுவானச் சொல்லே தவிர, ஒரு குறிப்பிட்ட சாதிக்கான தனிச்சொல் அல்ல.

“பறையர்” என்ற சாதி உண்மையில் எதைக் குறிக்கிறது என்பது குறித்து வேறு ஒரு சமயத்தில் விவாதிப்போம்..

ஊரான் @ பொன். சேகர்

அசைவ உணவு: தேவையா? நுகர்வுப் போதையா?

மனித நாகரிகத்தின் தொடக்க காலத்தில், வேட்டையாடுதல் என்பது உணவுக்கான ஒரு வாழ்வாதாரத் தேவையாக இருந்தது. ஆனால், வேளாண்மை செழித்த இக்காலத்திலும் அசைவ உணவின் மீதான அதீத ஈர்ப்பு என்பது வெறும் உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து தேவையல்ல; அது ஒரு திட்டமிட்ட நுகர்வுப் போதையாக உருவெடுத்துள்ளது.

1. ஊட்டச்சத்தா? நுகர்வு விதியா?

மருத்துவக் காரணங்களுக்காகவோ அல்லது குறிப்பிட்ட உடல்நலத் தேவைகளுக்காகவோ ஒருவர் அசைவ உணவை எடுத்துக் கொள்வதில் தவறில்லை. ஒரு மருந்தைப் போல உடலுக்குத் தேவையான அளவில் அதை அணுகுவது ஆரோக்கியமானது. ஆனால், இன்று அசைவ உணவு என்பது மருத்துவத் தேவையைக் கடந்த ஒரு நுகர்வுப் பழக்கமாகிவிட்டது. ஞாயிறு வந்தாலே கறிக்கடைக்குச் செல்வதும், பகல் நேரங்களில் பிரியாணிக் கடைகளை மொய்ப்பதும், மாலை நேரங்களில் சிக்கன் பக்கோடா, கவாப் கடைகளைத் தேடி அலைவதும் ஊட்டச்சத்துக்கான தேடல் அல்ல; அது நாக்கு ருசி சார்ந்த நுகர்வுப் பழக்கம் மட்டுமே.

2. சமூக அழுத்தம்: கௌரவத்தின் அடையாளமாக கறிச்சோறு

இன்று அசைவம் என்பது வெறும் உணவுப் பழக்கம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு வலுவான சமூக அழுத்தம்.

• விருந்தோம்பல் அறம் சிதைக்கப்படுதல்: ஒரு வீட்டிற்கு உறவினரோ அல்லது நண்பரோ வந்துவிட்டால், அவர்களுக்கு அசைவ உணவு சமைத்துப் போடாவிட்டால் அது கௌரவக் குறைவாகக் கருதப்படுகிறது.

• பலிபீடமாகும் நடுத்தர வர்க்கம்: "ஒரு கறிச்சோறு கூட போடவில்லை" என்ற அவச்சொல்லுக்கு அஞ்சி, பல குடும்பங்கள் கடன் வாங்கியாவது அசைவ விருந்து வைக்கின்றன. இது தனிமனித விருப்பத்தையும் தாண்டி, சமூகத்தால் திணிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டாயச் சடங்காக மாறியுள்ளது.

3. சேமிப்பை உறிஞ்சும் வணிகப் பொருளாதாரச் சங்கிலி

இந்தப் பழக்கத்தின் பின்னால் மிகப் பெரிய வணிகப் பொருளாதாரமும், திட்டமிட்டச் சுரண்டலும் இயங்குகிறது.

• பொருளாதாரச் சுரண்டல்: இன்று ஒரு சாதாரண குடும்பம் வாரந்தோறும் கறி அல்லது மீன் வாங்கினாலே மாதத்திற்கு மூவாயிரம் முதல் நான்காயிரம் ரூபாய் வரை செலவழிக்கிறது. (இது குடும்பத்திற்கு குடும்பம் மாறுபடும் — இங்கே ஒரு தோராய மதிப்பீடு மட்டுமே). இதனுடன் உணவகங்களில் அசைவ உணவு உண்ணும் செலவுகளையும் சேர்த்தால், குடும்ப வருமானத்தின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி இந்த நுகர்வுக்கே செல்கிறது. கல்வி, மருத்துவம், புத்தகங்கள், சேமிப்பு போன்றவற்றிற்குச் செல்ல வேண்டிய பணம், சுவை சார்ந்த நுகர்வுச் சந்தைக்குள் இழுக்கப்படுகிறது. எனவே அசைவ உணவுப் பழக்கம் என்பது தனிப்பட்ட உணவுத் தேர்வு மட்டுமல்ல; உழைக்கும் மக்களின் சேமிப்பை உறிஞ்சும் ஒரு பெரிய வணிக அமைப்பின் பகுதியாகவும் உள்ளது.

4. வேளாண்மையிலிருந்து கால்நடை வணிகத்திற்கு

அசைவ உணவுக்கான தேவை செயற்கையாக அதிகரிக்கப்படுவதால், பல பாரம்பரிய விவசாயிகள்கூட தங்களது நிலங்களை விட்டு கோழி வளர்ப்பு, ஆடு வளர்ப்பு போன்ற வணிகத் துறைகளுக்கு மாறுகின்றனர். இதனால் உணவுத் தானிய உற்பத்திக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய வளங்கள், அதிக லாபம் தரும் கால்நடை வணிகத்திற்குத் திருப்பப்படுகின்றன. இது உணவு உற்பத்தியின் சமூக நோக்கத்தைக் குறைத்து, சந்தை லாப நோக்கத்தை மேலோங்கச் செய்கிறது.

தீர்வு என்ன?

தீர்வு என்பது அசைவ உணவை முழுமையாகத் தடை செய்வது அல்ல; அதன் பின்னணியில் உள்ள அரசியலையும் சந்தை யுக்தியையும் புரிந்துகொள்வதாகும்:

• உடல்நலத் தேவையுள்ளவர்கள் மருத்துவரின் ஆலோசனையின்படி தேவையான அளவு மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

• உணவை ஒரு 'நுகர்வுப் போதையாக' மாற்றும் சந்தை உத்திகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டும்.

• குடும்பச் செலவுகளில் உணவுக்காகச் செலவிடப்படும் தொகையை பகுத்தறிவோடு மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

• சுவை மற்றும் நுகர்வை விட ஆரோக்கியம் மற்றும் பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

உணவு என்பது உடலை வளர்ப்பதற்கான எரிபொருளாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மனிதனை அடிமைப்படுத்தும் நுகர்வுப் போதையாகவோ அல்லது உழைக்கும் மக்களின் சேமிப்பைப் பறிக்கும் வணிகப் பொறியாகவோ மாறக் கூடாது.

எனவே கேள்வி "அசைவமா? சைவமா?" என்பதல்ல; "தேவையா? நுகர்வுப் போதையா?" என்பதுதான்.

மனிதனின் தேவைகள் வரம்புடையவை; ஆனால் சந்தையின் லாப வேட்கை வரம்பற்றது. எனவே அசைவ உணவின் பிரச்சினை கறி சாப்பிடுவதிலோ சாப்பிடாமலிருப்பதிலோ இல்லை. மனிதனின் இயல்பான தேவையை முடிவற்ற நுகர்வாக மாற்றும் சந்தை அமைப்பில்தான் உள்ளது.

ஊரான் @ பொன். சேகர்

காவிக்குள் அடங்காத வள்ளுவம்: பாவாணர் காட்டும் தமிழ் - ஆரிய முரண்பாடுகள்

உலகப் பொதுமறை தந்த திருவள்ளுவரைச் சனாதனக் காவிக்குள் சிறைப்படுத்த முயலும் கவர்னர் மாளிகையின் செயல், தமிழ் மரபின் மீதான பண்பாட்டுத் தாக்குதலாகும். 

திருவள்ளுவர் முன்மொழிந்த தமிழ் நெறிக்கும், காவி போற்றும் ஆரிய நெறிக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடுகளை மொழி ஞாயிறு பேராசிரியர் தேவநேயப் பாவாணர் அவர்கள் பட்டியலிட்டுத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

1.மானுட சமத்துவம் vs வருணப் படிநிலை

ஆரிய நெறி பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரிக்கும்போது, வள்ளுவம் அதை அடியோடு மறுக்கிறது:

• சமூக அந்தஸ்து: தமிழன் பிராமணனுக்குத் தாழ்ந்தவன் அல்ல என்பது தமிழ்க் கருத்து; ஆனால் தமிழன் பிராமணனுக்குத் தாழ்ந்தவன் என்பது ஆரியக் கருத்து.

• பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்: பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு பாராட்டாத சமத்துவக் கொள்கை தமிழ் நெறி; பிறப்பால் பார்ப்பான் உயர்ந்தவன் மற்றோர் எல்லாம் கீழானவர்கள் என்பது ஆரிய நெறி.

• குலப்பாகுபாடு: தமிழர் நெறியில் குலம் என்பது தொழிலால் அமைவது; ஆரிய நெறியிலோ அது பிறப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவது.

2. உழவே தலை 

காவி போற்றும் சனாதனம் உழவுத் தொழிலை சிறுமைப்படுத்தும்போது, வள்ளுவர் உழவனைத் தலைவனாகக் கொண்டாடுகிறார்:

• தமிழர் பார்வை: உழவு என்பது உயிர்களைக் காக்கும் உயரிய தொழில்.

• ஆரியப் பார்வை: உழவு என்பது உயிர்களைக் கொல்லும் 'இழி தொழில்' என ஆரிய நெறி இழிவுபடுத்துகிறது. (இதையொட்டிதான் ஆரியம் பெற்றெடுத்த பிள்ளையின் ஆட்சியில் ஒரு அமைச்சர் உழவுத் தொழிலை இழிவு படுத்துகிறாரோ?).

3. நீதி மற்றும் சமூக ஒழுங்கு

குற்றத் தண்டனை குறித்த பார்வைகளிலும் இரு துருவ முரண்பாடுகள் உள்ளன:

• குற்றத் தண்டனை: குற்றத் தண்டனை என்பது சாதி வேறுபாடின்றி நடுநிலையாக இருக்க வேண்டும் என்பது தமிழ் நெறி; ஆனால் அது குலமுறையைப் பற்றியது (சாதிக்கு ஏற்ப தண்டனை மாறுபடும்) என்பது ஆரிய நெறி. (அதனால்தான் முடி திருத்துவோனுக்கு ஒரு நீதி அர்ச்சக பாப்பானுக்கு ஒரு நீதி என்பதை அமைச்சர் ரமேஷ் நிறுவி உள்ளாரோ?).

• நாகரீகம்: இந்திய நாகரீகம் தமிழருடையது என்பது வரலாற்று உண்மை; ஆனால் அது ஆரியருடையது என்பது அவர்களின் வாதம்.

4. அறம் மற்றும் வாழ்வியல் மாற்றங்கள்

• அறம்: அறம் என்பது யாவருக்கும் பொதுவான நல்வினை; தருமம் என்பது சாதிக்கொரு நீதி பேசும் வர்ணாசிரம ஒழுக்க வேறுபாடு

• கல்வி: கல்வி அனைவருக்கும் பொதுவானது என்பது தமிழ் மரபு; ஆனால் கல்வி பிராமணருக்கே சிறப்பு என்பது ஆரிய மரபு.

• இறப்பு: ஒரு உயிர் பிரிவதை வெறும் 'நிகழ்ச்சி'யாகப் பார்ப்பது தமிழ் நெறி; ஆனால் இறப்பது என்பது ஒரு 'நிகழ்ச்சி அன்று' (அது தீட்டு அல்லது சடங்கு சார்ந்த ஒன்று) என்பது ஆரியப் பார்வை.

4. இல்லறமே நல்லறம் - துறவற மாயை

துறவறத்தை உயர்த்திப் பிடித்து, இல்லறத்தைச் சிறுமைப்படுத்தும் காவிச் சிந்தனைக்கு வள்ளுவம் நேர் எதிரானது:

• இல்லறத்தில் இருந்தே ஒருவன் வீடுபேறு அடைய முடியும் என்பது தமிழ் நெறி; ஆனால் துறவறத்தால் மட்டுமே வீடுபேறு என்பது ஆரியக் கொள்கை.

• தமிழர் நெறி இல்லறம், துறவறம் என இரண்டாகப் பிரிக்கிறது; ஆரிய நெறியோ மாணவம், மனைவாழ்க்கை, காடுறைவு, துறவு என நான்காகப் பிரிக்கிறது.

5. மொழி மற்றும் வழிபாட்டு உரிமை

• தமிழே கடவுள் மொழி என்பதும், கோயில் வழிபாடு தமிழில் அமைய வேண்டும் என்பதும் தமிழ் மரபு; ஆனால் வடமொழியே தேவமொழி என்பதும், வழிபாடு வடமொழியில் மட்டுமே நடக்க வேண்டும் என்பதும் ஆரியப் பிடிவாதம். (அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராவதை மறுப்பதும் இதனால்தானோ?).

முடிவுரை

வள்ளுவர் காட்டிய நெறி என்பது மானுட சமத்துவம், உழைப்பின் மேன்மை மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்தது. சனாதனத்தின் வர்ணாசிரமப் படிநிலைகளையும், பிறப்புப் பாகுபாடுகளையும் வேரறுக்கத் தோன்றியவர் திருவள்ளுவர். 

எனவே, அவருக்குக் காவிச் சாயம் பூசுவது என்பது சனாதனத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட உழைக்கும் மக்களின் அடையாளத்தைச் சிதைக்கும் செயலாகும். பாவாணர் காட்டிய இந்தத் தெளிவு, காவியின் முகமூடியைக் கிழித்து வள்ளுவத்தின் உண்மை நிறமான சமத்துவத்தை நிலைநாட்டுகிறது.

ஊரான்

சான்று நூல்: திருக்குறள் தமிழ் மரபுரை: மொழிஞாயிறு பேராசிரியர் ஞா.தேவநேயப் பாவாணர், பக்கம் 705, 706.

கல்குவாரிகள்: கை மாறும் கல்லாப் பெட்டிகள்!

மதுரை உள்ளிட்ட பல்வேறு இடங்களில் கல்குவாரிகளை தற்காலிகமாக மூடியுள்ளதாகச் செய்திகள் வருகின்றன. அவசரப்பட்டு ஒரு நடிகனுக்கு வாக்களித்தது போல, இது ஏதோ சுற்றுச்சூழலைக் காப்பதற்கான நடவடிக்கை என அவசரப்பட்டு முடிவுக்கு வந்துவிடாதீர்கள். இது உண்மையில் சூழலியல் அக்கறையா? அல்லது வேறு ஏதேனும் கணக்கா? கொஞ்சம் அலசலாம்.

இயற்கையும் மனிதத் தேவையும்

மனிதன் இயற்கையிலிருந்து முற்றிலும் பிரிந்து தனித்து வாழ்ந்துவிட முடியாது. உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க இடம் - இந்த அடிப்படைத் தேவைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் நாம் இயற்கையையே சார்ந்திருக்கிறோம்.

ஒரு வீடு கட்ட வேண்டுமென்றால் கதவு, ஜன்னல், அலமாரி, கட்டில் என அனைத்திற்கும் மரம் தேவைப்படுகிறது. மரம் வேண்டாமென இரும்புக்கு மாறினால், சுரங்கங்கள் தோண்டப்பட வேண்டும்; மலைகள் வெட்டப்பட வேண்டும். இது பூமித்தாயின் வயிற்றைக் கீறும் செயல்தானே? 

சிமெண்டிற்குச் சுண்ணாம்புக்கல், செங்கல்லுக்கு மண், ஜல்லி மற்றும் எம்-சாண்டிற்கு மலைகள், மணலுக்கு ஆறுகள் என இயற்கை வளங்களைத் தொடாமல் ஒரு வீட்டைக் கட்டவே முடியாது.

PVC-க்கு மாறினால் கூட, அதன் மூலப்பொருளான எத்திலீன் தயாரிக்கக் கச்சா எண்ணெய் வேண்டும். அதற்கும் பூமியைத் துளையிடத்தான் வேண்டும். 

மின்சாரம் இல்லாமல் கால் மணிநேரம் கூட நம்மால் இருக்க முடிவதில்லை. அந்த மின்சாரத்தைத் தயாரிக்க நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

கால்களாலேயே காசியைத் தொட்ட காலம் போய், இன்று பக்கத்துத் தெருவிற்குச் செல்லவும் இருசக்கர வாகனங்களைத் தேடுகிறோம். பெருகிவிட்ட வாகனங்கள் விழுங்கும் எரிபொருளை எடுக்க இயற்கையைக் குதற வேண்டியிருக்கிறது; அவை வெளியிடும் நச்சுப் புகையால் வானம் மாசுபடுகிறது. 

ஆக, இயற்கையைத் தொடாமல் நவீன மனித வாழ்க்கை சாத்தியமில்லை.

தேவையா? பேராசையா?

இங்கேதான் முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: நமது தேவைக்காக இயற்கையைத் தொடலாம், ஆனால் அதன் அழிவின் எல்லை எங்கே தொடங்குகிறது?

• ஒரு குடும்பம் வாழ ஒரு சிறிய வீடு கட்டுவது 'தேவை'; ஆனால் ஆடம்பர பங்களா கட்டுவது 'பேராசை'.

• ஒரு மனிதன் பயணிக்க ஒரு வாகனத்தைப் பயன்படுத்துவது 'வசதி'; ஆனால், ரகரகமாய் கார்களை அடுக்கி வைத்திருப்பது 'ஆடம்பரம்'.

• ஒரு கிராமத்தின் தேவைக்காக மணல் எடுப்பது 'பயன்பாடு'; பெரும் லாபத்திற்காக ஆறுகளையே காலி செய்வது 'கொள்ளை'.

இன்று உலகை அழிப்பது சாதாரண மக்களின் தேவைகள் அல்ல; லாப வேட்டையாடும் கார்ப்பரேட் பொருளாதார அமைப்புதான். ஒரு விவசாயி தன் வீட்டிற்காக இரண்டு மரம் வெட்டினால் அது பேரழிவாகாது. ஆனால், ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் காடுகளை அழித்து ரிசார்ட்டுகளையும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளையும் கட்டும் நிறுவனங்கள்தான் இயற்கையைச் சிதைக்கின்றன. ஏற்றுமதிக்காக மலைகளையே விழுங்கும் கிரானைட் கொள்ளைதான் உண்மையான பேரழிவு.

கட்டுமானங்களுக்குத் தேவை சமூகக் கட்டுப்பாடு

வீடு கட்ட அனுமதி வழங்கும் அரசு, அது வரைபடம் மற்றும் வரி விதிகளுக்கு உட்பட்டுள்ளதா என்று மட்டுமே பார்க்கிறது. மாறாக, அந்த வீட்டில் எத்தனை பேர் வசிக்கப் போகிறார்கள், அது தேவையைக் காட்டிலும் ஆடம்பரத்திற்காகக் கட்டப்படுகிறதா என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

இன்று இரண்டு பேர் வாழும் குடும்பத்திற்காக ஆயிரக்கணக்கான சதுர அடியில் அரண்மனை போன்ற வீடுகள் கட்டப்படுகின்றன. வீட்டுக்குள்ளேயே நீச்சல் குளம், செயற்கை நீரூற்று என வளங்களை விரயம் செய்வது 'பணக்காரப் பெருமை'யாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. இது தனிநபர் ஆடம்பரம் மட்டுமல்ல, இயற்கை வளங்களின் மீதான அப்பட்டமான கொள்ளை.

எனவே நமது கோரிக்கை:

• குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப வீட்டுப் பரப்பளவிற்கு உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

• தேவையற்ற ஆடம்பரக் கட்டுமானங்களுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட வேண்டும்.

• மிகை வளப் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்தச் சட்ட நடவடிக்கை தேவை.

• நான்கு பேர் உள்ள வீட்டிற்குப் பல கார்கள் எதற்கு என்ற கேள்வி வாகனங்களுக்கும் பொருந்த வேண்டும்.

மறைக்கப்படும் உண்மைகளும் தீர்வும்

இன்று "பசுமை" பற்றிப் பேசுபவர்கள் கூடத் தாங்கள் பயன்படுத்தும் செல்போன், கணினி, ஏசி, கார்கள் ஆகியவற்றின் பின்னால் இருக்கும் இயற்கை அழிவைப் பேசுவதில்லை. 

தீர்வு என்ன?

• தேவைக்கு மட்டுமே உற்பத்தி மற்றும் லாப நோக்கமற்ற வளப் பயன்பாடு.

• ஆடம்பரத்தைக் குறைத்த எளிமையான வாழ்க்கை.

• "எவ்வளவு அதிகம் சம்பாதிக்கலாம்?" என்பதற்குப் பதிலாக "எவ்வளவு போதுமானது?" என்ற சிந்தனை மாற்றம்.

முடிவுரை

இயற்கையைப் பாதுகாப்பது என்பது மனிதனைக் காடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்புவது அல்ல; மாறாக, மனிதப் பேராசைக்கு எல்லை வைப்பதுதான் உண்மையான சுற்றுச்சூழல் அரசியல்.

ஆட்சிகள் மாறும் போதெல்லாம் கல்குவாரிகள் தற்காலிகமாக மூடப்படுவதாக வரும் அறிவிப்புகள் எல்லாம், கல்லாப்பெட்டிகளைக் கைமாற்றுவதற்கான கால அவகாசம்தானே ஒழிய, நிச்சயமாகச் சுற்றுச்சூழலைக் காப்பதற்காக அல்ல.

ஊரான்